Tian met spinazie

Na een aantal dagen “gemak dient de mens”, is het vandaag business as usual. Op de thuisbasis was er, het is bijna standaard, gierende pret te beleven aan boodschappen doen, drie trommels wasgoed, belastinginspecteurs die alles tot vijf cijfers achter de komma gespecificeerd willen zien en om de feestvreugde nog verder te verhogen ontving ik een cryptisch antwoord op mijn vraag hoe ik een ingewikkeld bouwvoorschrift zou moeten interpreteren. Het schiet allemaal niet op, zullen we maar zeggen.

Gelukkig is er thuis altijd één onwankelbare zekerheid. Als er gegeten gaat worden, moet het gezond zijn. Het eventuele vitaminentekort dient aangevuld te worden, opdat we zonder gewetensbewaren opnieuw voor enkele dagen kunnen afreizen naar ons houten huisje. Gezond. Voor mij betekent het bijna altijd groenten en/of fruit in ruime hoeveelheden. Ik ben opgegroeid in een tijd dat Popeye Neerlands groenteheld was. Eerlijk gezegd had ik het niet zo begrepen op dat idiote mannetje met zijn blikken spinazie en pseudo spierballen. Ik was wel jong, maar niet gek. Spinazie zat nooit in een blik bij ons thuis. Spinazie was een enorme berg groene blaadjes die ons mam dusdanig fanatiek in de wasbak stond te wassen, alsof de complete Sahara eruit gespoeld moest worden.

Gezond, zei mam, als we eindelijk aan tafel zaten, terwijl ze drie grote scheppen op mijn bord lepelde. En ik was een goedgelovig kind. Als mam het zei, was het zo. Bovendien wist zij de groente zo te bereiden, dat hij smaakte naar boter, nootmuskaat en gemalen broodkruim. Nooit met zo’n eng, glibberig sausje, dat ik later enkele keren mocht meemaken bij andere gezinnen. Gelukkig had ik toen al geleerd om beleefd te zeggen dat ik voor de gezelligheid wilde mee-eten, maar dat ik eigenlijk al gegeten had. En daar was geen woord van gelogen, gegeten en gedronken had ik bij de aanblik van die schaal groen-glazige massa.

Tian met spinazie

Nog steeds vind ik spinazie heerlijk. Maar omdat ik steeds minder vlees eet, vind ik het niet altijd eenvoudig een maaltijd te verzinnen waarbij de ijzersmaak van deze groente ten volle naar voren komt. Het blijft zoeken. Met lasagne en citroenricotta is het heerlijk.  Met mascarpone en tomatensaus is het ook zeker niet te versmaden, maar ik wilde dit keer iets anders. Dus week ik uit naar de onvervalste politiek van het Brabantse land. Daar is een heel leutig ministerie van Eten en Drinken gevestigd. Daar verkopen ze geen onzin, geen praatjes voor de vaak, geen opgeklopte economische cijfers. Nee, daar zijn ze bezig met de meest elementaire zaken van het leven: eten en drinken.

En daar zag ik afgelopen week deze tian van spinazie, die ik móést namaken. Ik kan jullie zeggen: het was verrukkelijk! Misschien een beetje droog, dat valt echter eenvoudig op te lossen door er meer spinazie aan toe te voegen. Of minder aardappelen natuurlijk.

Omdat ik de hoeveelheden had verdubbeld, bleef er nog wat van over. Dat eten we dan morgen met een frisse salade erbij als lunch. Twee voor de prijs van één dus. Hoe makkelijk kan politiek bedrijven zijn? Daar is echt geen topsalaris of  Haags pluche voor nodig. Met een fikse dosis Brabantse gemoedelijkheid en een beetje lol om in de keuken te staan, kom je een heel eind.

Tian met spinazie en kaas

print

3 antwoorden op “Tian met spinazie”

  1. Die combinatie met ansjovis lijkt me geweldig lekker, ik zal dit recept ter zijner tijd eens proberen. Ook wij eten minder vlees, en mijn man vindt spinazie het lekkerst in combinatie met gehakt. Goede tip Nell

    1. De ansjovis geeft een subtiele smaak aan dit gerecht. Je hoeft er echt niet bang voor te zijn dat het zal overheersen.. Ben benieuwd of je man de spinazie op deze manier ook lekker zal vinden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Login with Facebook

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.