Zoute pretzels ofwel de Amerikaanse broodjes

Voorheen associeerde ik pretzels altijd met de smaakloze zoutjes in de rode doosjes uit mijn kinderjaren. Het suggereerde een soort van feestelijkheid die nooit werd waargemaakt, ondanks de grove zoutkorreltjes op de bovenkant van de mini-krakelingetjes, die grotendeels voor de smaak zorgden. Later werd deze associatie vervangen door beelden van knapperig-warme broodjes met een enigszins chewy binnenkant, inclusief de allesbepalende zoutkorrels op de bovenkant.

De oorsprong hiervan is gelegen in het snoepreisje dat mijn eigen G ooit maakte naar New York. Wekenlang heeft hij me na deze enerverende trip de ogen uitgestoken met de meest bizarre ervaringen uit de stad die nooit slaapt. Als thuisblijver mocht ik genoegen nemen met zijn enthousiaste verhalen over de reusachtige afmetingen van zijn kamer-voor-één in het luxueuze Hilton, de imposante wolkenkrabbers die overal om hem heen opdoemden, het hoge bling-bling-gehalte van winkels op 5th Avenue, het panoramische uitzicht over NY vanaf het Empire State Building en het plezier met zijn vakbroeders op de bescheiden, maar o zo gezellige ijsbaan nabij Rockefeller Centre. Hier stonden dan tevens de kraampjes met versgebakken zoute pretzels ofwel de Amerikaanse broodjes welteverstaan. 

De gehele Amerikaanse culinaire poppenkast heeft G. aldaar naar binnen mogen werken. Sticky donuts en pancakes tijdens het ontbijt. Pizza’s van het formaat karrenwiel. Driedubbel dik gestapelde hamburgers, gepropt tussen een halve groentelade. Megabekers salted-caramel ijs. Key Lime pie in punten waar we hier een half weeshuis mee voeden. BLT-sandwiches als flatgebouwen. En hoewel ik absoluut geen voorstander ben van druipend junkfood, lieten mijn speekselklieren zich bepaald niet onbetuigd tijdens zijn levendige verhalen. 

En toen kwam daar de tijd dat ik in de gelegenheid was om zelf zoute pretzels te bakken. Niet de harde, kleine zoutjes, maar de bekende zachte broodjes, zoals ze in Amerika worden verkocht. Het is een gewoon brooddeegje, het bijzondere eraan is dat ze vooraf gekookt worden in een mengsel van suiker met bakpoeder. Daardoor ontstaat de kenmerkende “maillard-reactie”: de bruin-gele kleur die, onder invloed van suikers en aminozuren, ontstaat als levensmiddelen gebakken worden. Tis een ingewikkeld bio-chemisch verhaal en ik raad je aan het simpelweg bij proeven te houden. Dan weet je voldoende. Overigens heb ik het recept in vieren gedeeld, 3-4 broodjes leken me meer dan voldoende. Het is hier tenslotte geen (big-bigger-biggest) Amerika en dat wil ik graag zo houden.

Zoute pretzels ofwel de Amerikaanse broodjes

Ingrediënten: (voor 12 stuks)
21 g verse gist
1 tl suiker
250 ml lauwwarm water
400 g bloem
6 g bakpoeder
1½ tl zout
 
Voor het kookvocht:
4 l water
150 g suiker
1 tl bakpoeder
1 ei
grof zeezout
 
Bereidingswijze:
Meng de gist met de suiker en het water. Meng de overige ingrediënten erdoor en giet het water erop. Kneed circa 7 minuten met een mixer met deeghaak tot een glad deeg. 

Doe het deeg in een kom en dek af met een theedoek. Laat 1 uur rijzen.

Verwarm de oven voor tot 250˚ C (hetelucht 225˚ C).

Haal het deeg uit de kom en verdeel in 12 gelijke stukken. Rol er kleine worstjes van van circa 30 centimeter lang. Vorm ze tot een krakeling en duw de uiteinden goed vast. Laat 10 minuten rijzen.

Breng intussen in de pan water met suiker en bakpoeder aan de kook. Zet het vuur laag en zorg dat het water net niet kookt.
Leg de pretzels in de pan en kook circa 2 minuten per kant. Haal uit het water en laat goed uitlekken voordat je ze op een bakplaat bekleed met bakpapier legt.

Klop het ei los en bestrijk de pretzels. Bestrooi met wat grof zeezout.
Bak de pretzels circa 15 minuten in de voorverwarmde oven.

Bron recept: Dips – Ramon Brugman

print

2 antwoorden op “Zoute pretzels ofwel de Amerikaanse broodjes”

  1. Hi Nell, ik zie ze wel eens bij de Lidl in zo’n bak bij de afbakafdeling liggen, heb ze nog nooit meegenomen dus geen idee… denk dat jouw pretzels lekkerder en zachter van binnen zijn. Ik heb ze zelf ook ooit (jaren 80) in NY gegeten, aan zo’n karretje. Zo smaakt alles natuurlijk beter, zeker in de herinnering!! (jamdonuts in Engeland, spatzle in Oostenrijk, pizza in Italië, pastel de nata in Lissabon …. allemaal veel lekkerder omdat het een herinnering aan een mooie tijd is! Goede jaarwisseling en op naar weer leuke nieuwe stukjes van jouw hand! Groet Nicolet, Schiedam

    1. Inderdaad, herinneringen zijn heel bepalend voor je smaak. Maar ik kan ook “blanco” ontzettend genieten van compleet nieuwe smaken. Ik wens jou ook een plezierige jaarwisseling en ik ga mijn best doen om volgend jaar ook weer voldoende eetplezier te vergaren om over te kunnen schrijven. Dank voor je leuke reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Login with Facebook

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.