Mazet de Sallèles Sauvignon Blanc Viognier

Elke dag een kelkje, plachtte mijn vader te zeggen, als hij voor zichzelf en mam een borreltje inschonk. Zijn ogen twinkelden erbij. Het glaasje was een welkome afwisseling op het gezapige leven (lees: sleur) van alledag.

Was ik in een vroeger leven niet zo’n drinker, sinds een jaar of vijftien heb ik daar fiks verandering in aangebracht. Toen ik niet meer dagelijks binnen het Betonnen Blok werkzaamheden moest verrichten, kwam er tijd vrij. Véél tijd om rustig een glaasje te kunnen nuttigen. Nee, natuurlijk heb ik het niet over water of anderszins vloeibaars, maar over de dagelijkse alcoholische versnapering. En heus, wees niet bezorgd, ik ken de gevaren, ik weet waar de grens ligt, mijn glaasje mag pas ingeschonken worden vanaf half 5. In de middag welteverstaan. Om het, volgens strak regime, te laten bij één. Nou ja, misschien anderhalf. Kwaliteit, dat is waar het om gaat. Kwantiteit zorgt voor vervelende nasmaken en mannen met hamers en zo.

Bedoelde versnaperingen bestaan grotendeels uit wijn. Met enkele, vaak tijdelijke, uitzonderingen. Sambuca is er zo een, voor als écht alles tegenzit. Een ijskoude Campari of Aperol Spritz is dan weer op warme zomerdagen niet te versmaden en met een glaasje Drambuie word ik weer heerlijk warm van binnen, op die kille en vochtige herfstavond. Mijn alcoholische uitstapjes duren nooit lang, hooguit een paar keer, om vervolgens snel terug te keren naar een sappig Cabernetje of een stuivende Sauvignon. Van wijn krijg je immers nooit genoeg. Er is zo ontzettend veel variatie in kleur, smaak en afkomst, dat je wel drie mensenlevens nodig hebt om alles te kunnen proeven.

Het zoeken naar het zoveelste flesje waar we in huize Eetplezier blij van worden, blijft dan ook een leuke bezigheid. Want, hoe goed bedoeld ook de adviezen van de slijterman/vrouw: zij kunnen nooit exact weten wat ik als plezierig mondvermaak ervaar. Chardonnay bijvoorbeeld is absoluut niet mijn favoriete druif, te zwaar, te log vaak. Ik zal altijd zoeken naar fruitige, stuivende wijntjes, zwierend als een ultradun grasgroen rokje om soepele meisjesbenen. 

Mazet de Sallèles Sauvignon Blanc – Viognier

Bij witte wijn uit de Languedoc moet ik dan ook altijd diep nadenken. Natuurlijk, ze maken prima rode wijnen, maar ik heb eerlijk gezegd nog nooit iets wits geproefd uit die streek wat mij kon bekoren. Het terroir voor deze regio is heel specifiek. Dit levert veel kruidige en dropachtige aroma’s, wat zeer geschikt is voor rode wijnen. Het is mijn hang naar nieuwe smaken, wat ervoor zorgde dat ik dit flesje Mazet de Sallèles toch kocht. En ik werd, geheel tegen alle verwachtingen in, behoorlijk verrast. Deze combinatie van sauvignon blanc en viognier heeft een fruitig en floraal karakter met duidelijke noten van citrus en is daardoor een allemansvriend. Perfect als begeleider voor vis, maar ook zeer geschikt als aperitief door zijn uitmuntende frisheid. 

Ik koester mijn digitale wijnboekje, nu ik deze aanvulling erin geschreven heb. Yolo! 

print

2 antwoorden op “Mazet de Sallèles Sauvignon Blanc Viognier”

  1. Zoveel mensen, zoveel smaken en gelukkig is er voor elk wat wils. Ik heb liever een volle vette chardonnay en momenteel ben ik helemaal fan van de fiano uit de Salento. Ik moet er alleen niet te veel van drinken want hij is vrij stevig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Login with Facebook

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.