Hazelnootrozetten uit de Koekjesbijbel

Soms zit het mee. En soms zit het tegen. Dat geldt voor zo’n beetje alles in het leven en dit keer helaas ook voor koekjes bakken. Meestal maak ik me niet druk om de juiste vorm of een fotogeniek aanzicht, maar het uiterlijk van deze hazelnootrozetten stelde me toch echt behoorlijk teleur.

Wat er aan vooraf ging. Aan mijn gedane voorwerk heeft het alvast niet gelegen, stel ik tevreden vast als ik de hazelnootjes in de hakmolen stop. Wat ik heb dan vandaag zo anders-dan-anders gedaan? Ik leg het jullie uit. Normaliter doe ik maar wat, want als de geest eenmaal in de fles zit, ben ik vaak niet meer te stoppen. Juiste ingrediënten of niet.  Maar let op: er zijn hazelnoten en hazelnoten! Gewone hazelnoten koop je bij Appie of Jumbo. Voor kwalitatief de allerbeste hazelnoten, die uit Piëmonte, moet je echter even moeite doen. Dat deed ik met liefde. Want zoals ik al zo vaak oreerde: zonder liefde en aandacht is elk gerecht gedoemd te mislukken. 
 
Dus bestelde ik bij Italiaanse delicatessen de lekkerste nootjes uit de laars van Europa, ja, ja, die uit de Piëmonte om precies te zijn. Check. Boter enkele uren voor het bakken op kamertemperatuur laten komen (ik wil het nog weleens vergeten en ga dan met (te) koude boter aan de slag). Check. Half uurtje gezocht naar het juiste spuitmondje in een overvolle rommelkast. Check. Op deze manier zou het volledige kneed- en bakproces soepeltjes en adequaat verlopen, met een perfect eindresultaat. Dacht ik. 

Het liep anders. Nooit geweten dat stukjes hazelnoot zo ongelooflijk halsstarrig kunnen zijn. Ze protesteerden en klampten zich krampachtig vast aan mijn zo zorgvuldig uitgekozen spuitmondje. Peuter-peuter. En nog eens. Ofwel de diameter was niet groot genoeg ofwel mijn vaardigheid schoot weer eens enorm tekort. Kortom: op het eind van het proces had ik weliswaar heerlijke hazelnootkoekjes, maar of of je ze nu expliciet rozetten mag noemen? Ik waag het te betwijfelen. Bovendien floepten die excellente hazelnootjes na het bakken pardoes uit hun ingebakken holletje. Potjandorie! Nu ben ik niet het meest haatdragende type mens, dus heb ik ze (voor de foto) weer bevallig in hun veilige nestjes gevlijd. Wie het ziet, mag het zeggen.

Hazelnootrozetten uit de Koekjesbijbel

Ingrediënten: (voor 35-40 koekjes)
75 gr blanke hazelnoten
25 gr fijne suiker
165 gr boter, op kamertemperatuur
80 gr poedersuiker
¼ tl zout
1 eiwit, op kamertemperatuur
180 gr bloem
35-40 blanke hazelnoten (ter decoratie)
 
Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 170 °C. (155 ˚C hete lucht).
Spreid de hazelnoten uit over een bakplaat en rooster ze in 7-10 minuten licht goudbruin. Laat ze afkoelen. Je kunt de oven aan laten staan.

Maal de geroosterde hazelnoten met de fijne suiker in een foodprocessor of hakmolentje fijn.

Doe de boter, poedersuiker en het zout in een kom en meng tot een romige en luchtige massa.
Meng het eiwit erdoor en spatel tot slot de gemalen hazelnoten en bloem door het deeg.

Doe het deeg in een spuitzak met een gekarteld spuitmondje van ongeveer 1 centimeter. Spuit rozetten van zo’n 3 centimeter op een met bakpapier beklede bakplaat en druk in het midden daarvan een hazelnoot.

Bak de koekjes in 19-24 minuten goudbruin en gaar en laat ze afkoelen op een rooster.
 
Bron recept: De Koekjesbijbel – Rutger van den Broek
print

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Login with Facebook

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.