zeven zeven nul vijf

Gewone, doordeweekse dagen.

7 januari 2015. Parijs.

7 juli 2005. Londen. Ik schreef destijds dit gedicht.

als de dreun niet zo hard was
en het nieuws niet zo rauw
op mijn dak viel

kon ik het nog wel geloven:
er is volop leven in het dorp

een lome zomermiddag kuiert
langs kraampjes, terwijl de fanfare
zijn bekende wijsjes speelt

moeiteloos rijgt de carrousel
beelden zigzag aan elkaar tot
lange slingers vrolijkheid

de geur van verschroeid vlees
knispert in mijn hoofd
varkens aan het spit, nee, zwijnen
eigenhandig om en om gedraaid

hoem-pa-pa, hoem-
papa, hoe laat kom je thuis?

door tunnels van angst
komt de wanhoop aangekropen;
dreigend onweer – is het ver overzee? –
trekt krassen in mijn onschuld

een uitgestoken hand schreeuwt
wilt u een gratis krant, mevrouw?

de tuba dreunt zijn klanken op
en ik
heb even niets gehoord

© Nell Nijssen

print

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Login with Facebook

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.