Ze zeggen dat het went

Terwijl ik met de verbetenheid van een sloophamer
de laatste jelly kersteitjes één voor één tussen amalgaam
vermaal,  kleven Zeeuwse mannen aan het trommelvlies.

Hun handen op mijn heupen.

Intussen klap ik de wereld verder open. Tussen toetsen
en scherm ontstaat het universum waarbinnen
wij onze tong verloren. Hoe mijn ogen leerden vliegen.

Woorden in vierkante symbolen, zonder rondingen
waarin ik de adem van jouw vergiffenis herken.

Ik weet dat tijd nooit meer doet wat ik wil.
En dat afstand alleen te meten is met bereikbaarheid.

Morgen zal onze veilige verbintenis zich weer hechten
aan de tekens van ongeschreven taal. De rituelen
van een zinnig bestaan hervatten, alsof we niet anders kunnen.

Maar vandaag heb ik hardplastic oren.
En mijn hoofd is bij de deur.

© Nell Nijssen

print

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Login with Facebook

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.