Winebar Gris Sec Zierikzee

Winebar gris sec

Op een enigszins verdwaalde zaterdagnamiddag bezoeken we de onlangs geopende winebar Gris Sec, gelegen aan de haven in Zierikzee. Gevestigd in een geheel verbouwd pand, waar eerder een Chinees restaurant zat. Er heerst volop bedrijvigheid, bootjes meren aan en af, dus dat gaat helemaal goed komen met de toekomstige klandizie, denk ik stiekem.

Het eerste dat opvalt als we binnenkomen is de betoverende, koningsblauwe wand achterin de ruimte, royaal gedecoreerd met Zeeuwse knop-achtige ornamenten, waarvan sommige dienst doen als lamp. “Zelf bedacht en aangelegd”, zegt eigenaar Steven van Roemburg even later met gepaste trots. Verder veel tafeltjes met uitzicht op de pittoreske haven.

“Winebar Gris Sec Zierikzee” verder lezen

Hoe heet het was

Fietsknooppunten

Fietsen van bordje naar bordje. Fietsknooppunten heten ze. Het is misschien een afwijking, mensen, maar wel een erg leuke. Dat wil zeggen: als alles meezit. Het moet zeker niet te hard waaien, de zon dient zich van haar beste kant te laten zien en het mag niet te koud, maar ook weer niet te warm zijn. Aan dat laatste ontbrak het helaas gisteren een beetje. Waardoor ik er momenteel als een uitgewrongen dweil bij hang en nog minstens vijf dagen wacht alvorens ik een voet buiten de deur durf te zetten.

Het begin

Voortvarend als G. en ik zijn, arriveren we reeds op het middaguur bij het gekozen startpunt. Ergens in de middle of nowhere tussen Zierikzee en Ouwerkerk bij bordje 06. Het is best wel warm, ja. Iets met heetst van de dag of zo. Niet getreurd, we voelen een licht briesje, de hoofden zijn nog koel en het moreel uitstekend. Van start!

Na drie kwartier besluiten we onze lunch te nuttigen. Als volleerde bermtoeristen nemen we plaats onder een verkoeling verspreidende treurwilg en peuzelen van onze broodjes. Met half gesloten ogen kijk ik door mijn wimpers naar het gebied om ons heen. Frisse, groene tinten van alle mogelijke soorten bomen en struiken tegen het blauw van de hemel. Drie zoevende windmolens in de verte. Een slootje met wuivend riet achter ons. Een perfect plekje voor wat reflecterende overpeinzingen.

Mijn gedachten gaan uit naar de twee mensen die deze mooie dag niet meer mogen beleven. Gisteren kwam het overlijdensbericht van de ernstige zieke overbuurvrouw van mam, die tevens mijn vroegere buurvrouw is geweest. Dezelfde leeftijd als mam, dezelfde uitstraling en levenslust. Tot een half jaar geleden de aftakeling begon in te zetten. Zo snel kan het gaan. Ik hoop zo dat mam dit bespaard mag blijven. Als ik naar boven kijk, zie ik niemand om een smeekbede aan te kunnen richten, dus vestig ik mijn aandacht op de geduldig dansende rietstengels die mijn boodschap vast willen overbrengen.

Daarbovenop bereikt mij via Fb het nare bericht dat Daan de Ligt niet meer onder ons is. Daan was niet alleen een zeer begenadigd dichter, maar bovenal een bijzonder aangenaam en optimistisch mens. Moge hij voor eeuwig blijven voortleven in zijn relativerende poëzie.

Het midden

G. reageert op mijn zucht met de mededeling dat we onze tocht gaan voortzetten. Zo geschiedde. We begeven ons langs kronkelige landweggetjes en schilderachtige ringdorpjes. Alsof het leven er decennialang heeft stil gestaan: ontdaan van alle moderne hectiek, vredig en rustgevend. Na ruim anderhalf uur naderen we dan eindelijk onze geplande pleisterplaats en kunnen we onze dorstige kelen laven. Goed toeven daar, ondanks de vreselijk trage bediening en veel te weinig parasols. Het weer is er echter niet naar om me daar nu druk om te maken.

Het slot

Dan volgt het laatste deel van onze tocht. Tevens het meest hete gedeelte. We zetten ons schrap. Langs de dijk aan de Oosterschelde terug naar Zierikzee. Zo’n plasje water aan je linkerzijde oogt lekker koel, maar in de praktijk voel je daar niet veel van. Inmiddels is het ruim 30 graden. Het kleine beetje aflandige wind dat er is in de rug, met een uitbundige zon die vol op onze bolletjes schijnt. Het wordt afzien, dat is zo’n beetje het enige dat me bijgebleven is. Genieten is niet wezenlijk aan de orde meer. Misschien toch een klein inschattingsfoutje gemaakt.

Drie liter zweet en tientallen verzuchtingen later, bereiken we dan toch eindelijk bordje 06, alwaar de auto geduldig staat te wachten. Deze is intussen omgetoverd tot een knap staaltje blikken broeikas. Airco in de auto behoorde tot voor kort niet thuis in mijn belevingswereld. Waarschijnlijk vindt daar op dit moment een kleine verschuiving in plaats. Eenmaal thuis zijn alle factoren voorhanden om bij te komen: een lauwe douche, ijskoude drankjes en een fijn bordje eten. Een snijbonenstamppotje met Italiaanse topping à la Karin Luiten. Niks mis mee op een dag als vandaag. Vooral niet als je het meeste werk vooraf al hebt gedaan. Het recept volgt snel! Stay cool everybody!

Bietentocht 2013

Platbodem Bietentocht

Op die zonnige dinsdagmiddag begeef ik mij naar een strategische plek aan het kanaal tussen de haven van Goes en de sluizen van het Goese Sas, om goed uitzicht te hebben op de dertig platbodems die deelnemen aan de zgn. bietentocht. Deze tocht is een vierdaags spektakel dat elk najaar gevaren wordt door authentieke vrachtboten met een symbolische hoeveelheid suikerbieten aan boord. Het evenement is in het leven geroepen om de geschiedenis van de Zeeuwse beurtvaart in ere te houden en deze opnieuw “een gezicht” te geven.

Bietentocht 2013

Dit jaar vond dit traditionele evenement plaats van maandag 21 t/m donderdag 24 oktober 2013. De tocht begon in Zierikzee, om meteen naar Colijnsplaat te varen, daar suikerbieten te laden en terug te keren naar Zierikzee. Dinsdag werd het Goese sas aangedaan, een buurtschap van de gemeente Goes, waarna er op woensdag van Goes naar De Heen bij Steenbergen gevaren werd. De laatste dag werden de bieten afgeleverd in Willemstad, waar vandaan ze naar de Suikerunie vervoerd zullen worden.

Vanwege het vijfjarig bestaan van deze tocht, werd er een extra nostalgisch tintje aan meegegeven: middels trekpaarden werden de boten voortgetrokken. Jagen heet dit in vaktermen. Ik had er nog nooit van gehoord. Maar goed, zo heet het dus. De paarden die de boten trekken, lopen op een zgn jaagpad, dat pal naast het kanaal of de rivier ligt. Hier in het Zeeuwse, tussen het Goese Sas en Wilhelminadorp, is zo’n pad nog min of meer intact gebleven en dus kwam het dit jaar mooi van pas om het publiek te laten zien hoe in vroeger tijden vervoer per schip plaatsvond.

Het was genieten van de tafereeltjes die voorbij kwamen. Mijn diepgewortelde angst voor paarden zette ik gemakshalve even op een zijspoor, hoewel enige oplettendheid geboden bleef. Imposante knollen met snuivende neusgaten waren middels een lange lijn met de boten verbonden, soms één, soms twee paarden om de broodnodige PK’s te kunnen leveren. Om me heen hoorde ik hier en daar wel wat verontwaardigd gemompel. Dierenmishandeling. Sneu. Ik onthoud me van commentaar hieromtrent.

Op verschillende boten was de bemanning in folkloristische kledij gestoken. Klederdrachten, matrozenpakjes, vermakelijk om te zien. De lange stoet schepen leverde het publiek meer dan een uur kijkplezier op. Hieronder een kleine impressie.

Bietentocht
Bietentocht
Bietentocht
Bietentocht

Geocaching

Geocaching

Man en ik zijn niet van het avontuurlijke soort. Hoewel we graag nieuwe dingen ontdekken, doen we dat het liefst safe en samen. Voor ons geen hartverzakkende zaken als aan een elastieken koord naar beneden vallen of zeepaardjes bewonderen tijdens een adembenemende diepzeeduik. Het peddelen over Zeelands smalle bloemendijken, met ons tegemoet stormende wilde mossels, gezeten in imposante tractoren en daarbij stug het rempedaal negerend, blijkt in de praktijk voor ons al een tamelijk hachelijke onderneming. Desondanks is onze aandacht gewekt als vriendje W. vertelt over zijn hobby geocaching (spreek uit: dzjio-kesjing) ervaringen.

Geocaching

In het kort: iemand verstopt op een bijzondere plaats, meestal in de natuur, een waterdichte doos met daarin een logboek en verder evt. een aantal leuke voorwerpen (om te ruilen). Vervolgens kun je op deze pagina de coördinaten lezen en op zoek gaan naar de cache.
Door middel van GPS-apparatuur (in mijn geval TomTom) bepaal je de precieze coördinaten van de schuilplaats, waarna je op pad kunt om de “schat” te gaan zoeken. Na je vondst log je in op de speciale cache-pagina om je bezoek kenbaar te maken.

Als rechtgeaarde scepticus wil ik er het mijne van weten. Op een droge, maar bijzonder winderige middag sommeer ik Tommetje mij onverwijld naar N 51° 38.961 – E 003° 54.615 te brengen. Daar vandaan beginnen Man en ik aan een zgn. multi-cache. Dit onder het mom van: waarom makkelijk doen als het moeilijk kan. Een traditionele cache zoeken is al moeilijk genoeg voor een beginneling; een multi begint al aardig te lijken op een vijf keer doorgestreepte sudoku met moeilijkheidsfactor 8. Maar goed, dat is het befaamde achteraf-geneuzel. Wisten wij veel ….

We “doen” de Betje Does multi-cache in Zierikzee. Betje (haar werkelijke naam was Elizabeth de Jonge ) was een bekende Zierikzeeënaar. Volgens overlevering doorzocht ze de hele stad op alles wat haar bruikbaar leek. Zij was een stadstype zoals men nimmer meer binnen de stadswallen heeft gehad. Ze verzamelde oud-papier en stenen en ventte met turf en “krukels”. Met Pasen stond ze op de Zelke met een mandje spekpannekoeken. Daar waren dan verschillende karretjes op het grasveldje opgesteld met lekkernijen, zoals “appelsienen”, toverballen, drop en “schroasels”. Op de foto bovenaan zien we Betje met een “‘akmes” stenen schoonmaken, want dit behoorde tot haar dagelijkse bezigheden.

Geocaching vinden wij het nog leuk?

Achtergrondinformatie heet dat. Die krijgen we zomaar gratis en voor niets erbij. Leuk, interessant, lezenswaardig, maar verder van generlei nut om de cache te vinden. Wij dreutelen ietwat onzeker van point to point. Zo heet dat in vakjargon. Genoeg te zien. Een ouwe toren. Een statige kerk. Een pittoresk havengezicht. Ondertussen proberen we krampachtig én de puzzels op te lossen én het heftig fladderende papier in bedwang te houden. Waar zijn we aan begonnen? Met een licht vertwijfelde blik kijken we elkaar eens aan. Nog leuk? Heel leuk, zegt de nummerloze lantaarnpaal streng, die onderdeeel van het complot is. Even later geeft Tommetje er de brui aan. Geen energie meer, flikkert het lampje. Ons debuut in de wereld van geocaching is hiermee plotseling ten einde. Zonder coördinaten geen tocht. Mission incompleted.

Een week later proberen we het opnieuw. Beter voorbereid nu en met een aangescherpte geest. Want chaches zoeken blijkt tevens voor een groot gedeelte te bestaan uit een portie denkwerk. Kijk, daar houdt mevrouw Eetplezier wel van. Tommetje kwebbelt ons op een lichtvoetige manier naar vindplaats 1. En zie hier het resultaat.

Stiekem juichen we een beetje. Braaf noteren we onze nickname op het papiertje. Door naar nr. 2. En warempel, ook die vinden we in minder dan één minuut. Hier dus

Na deze overwinning volgt de deceptie. Hoe kan het ook anders. We zoeken ons suf, maar de teller blijft steken op twee. Echt jammer vinden we het niet, want hiermee blijven er leuke kansen voor de toekomst open om er op uit te trekken.

Noot: Geocaching is een wereldwijd gebeuren. Over de hele wereld liggen er miljoenen caches verstopt. Pas als je daadwerkelijk gaat zoeken, zie je ze. Het is een sport die je op de mooiste locaties brengt, zowel in landelijk als in stedelijk gebied. Een aanrader voor een ieder die graag buiten is en toch een doel wil hebben. Wordt vervolgd …….