De Vierbannen revisited

De Vierbannen oesters

*** Dit restaurant is inmiddels gesloten ***

We vieren de verjaardag van mam. Vijfentachtig jaar wordt ze. And still alive and kicking. Oké, ze loopt geen marathon meer, moet soms drie keer kijken voor ze scherp beeld krijgt en ik moet mijn van nature zachte stem extra kracht bij zetten om luid en duidelijk over te komen. Allemaal relatief onbelangrijke zaken. Met name haar mentale gedeelte werkt nog als een tierelier. Niks mis mee. Bovendien is  het glas (bijna) altijd halfvol. Optimisme en discipline gaan hand in hand bij mam.

En hoewel haar wereld niet zo groot meer is, neemt lekker eten daarin nog steeds een voorname plaats in. Ze zweert bij maaltijden met veel verse groente en is ervan overtuigd dat gezondheid voor een groot gedeelte wordt bepaald door de samenstelling van je voeding. Groenten, fruit, weinig vlees, weinig vet en suiker. En nog altijd bereidt ze elke dag haar maaltje.

Vandaag hoeft ze niet te koken. Vandaag bezoeken we voor de tweede keer restaurant De Vierbannen te Ouwerkerk. Om te vieren dat ze vief en pront nog minstens vijftien jaar in onze nabijheid mag verkeren. Bezochten we vorige keer de brasserie van De Vierbannen, dit keer nemen we de lift naar de eerste verdieping, waar het restaurantgedeelte is gevestigd. Een prachtig uitzicht aldaar over het krekengebied aan de noordzijde, terwijl aan de zuidzijde de Oosterschelde als een vlak, blauw laken zichtbaar is. Keurig gedekte tafels. Voor mij had de aankleding net ietsje warmer gemogen, maar we komen tenslotte voor het eten.

De Vierbannen

We krijgen een ronde tafel toegewezen en starten nadat de wijn is ingeschonken met een fijn stukje gravad lax met limoenboter en een flinterdun mondvermaakje bestrooid met rozemarijn en kaas.

image

Als de chef hiermee zijn visitekaartje wil afgeven, dan is dat goed gelukt. Een delicaat stukje botermalse zalm, gecombineerd met een knapperig crackertje. Hierna volgen een tweetal amuses. In een kommetje frisse, rode biet met groene appel, overdekt met een sorbet van karnemelk. Het matcht perfect. Helaas ben ik vergeten een foto hiervan te nemen. Op een bedje van kiezelstenen worden er zogenaamde zeebonbons bij geserveerd. Witte chocolade met een vulling van diverse zeegroenten, waaronder zoute melde en zeebanaan.   Hoewel het vandaag de dag een trend lijkt om chocolade in een voorgerecht toe te passen, is het aan mij niet echt besteed.

imageIntussen vergaap ik me aan de spannende collectie wijnen die op de wijnkaart prijken. Hier wordt met aandacht en kennis van zaken ingekocht. De maitre sommelier vertelt ons dat hij er naar streeft uitsluitend biologische wijnen aan te schaffen. Chapeau daarvoor! Laten wij in vredesnaam blijven proberen ons voedsel zo oorspronkelijk mogelijk te houden. Wij bestellen een oude lieveling: The flower and the bee, een Spaanse, witte wijn uit de Treixdura. Licht ziltig en mineralig, met geuren van witte bloesem, abrikozen en ananas.

image

Voorgerech

Brood verschijnt op tafel, zuurdesembrood van Menno. Lekker. Korte tijd later verschijnen onze voorgerechten. Voor mij en mam de schelpen met vijf bereidingen. Op het bord zien we een mesheft, venusschelp, oester, wulk, amandelschelp en coquille, een feestje om naar te kijken.

Vierbannen

Heerlijk zeefruit met verschillende garnituren. Afgezien van de amandelschelp die enigszins taai van structuur is, smaakt het ons prima. Voor G. zijn er de langoustines, rauw en geplet, met tzatziki, groene thee en snijboon. Ook hij zit te genieten.

Vierbannen

Hoofdgerecht

Ook bij het hoofdgerecht scheiden onze wegen. Mam en ik kiezen voor de gepocheerde tarbot, voorzien van rolletjes prei, quenelles van courgette met groene curry en koolblaadjes gevuld met garnaaltjes. De vis wordt aan tafel overgoten met een saus op basis van witbier.

VierbannenHoewel het gerecht fantastisch oogt, vind ik persoonlijk de smaken op iets te spannende voet met elkaar staan. Veel zuur ook in de saus, waardoor het delicate karakter van de vis wegvalt. Tel daarbij op de intensiteit van de groene curry en een rollercoaster aan smaken in je mond is het gevolg. Het is overduidelijk dat de chef ambities heeft om originele smaakcombinaties te presenteren, maar te ver doorslaan daarin kan gerechten volledig om zeep helpen. Aan de andere kant van de tafel ligt een mooi stukje zeebaars op het bord, voorzien van drie verschillende sauzen. Wat ik me kan herinneren is zeebiet, citroengras en jalapeñopeper. 

Vierbannen

Hoewel we beiden erg gelukkig worden als er “hoog op smaak” gekookt wordt, vindt ook G. dat zijn visje enigszins gedomineerd wordt door de overige ingrediënten. Maar dat kan geheel persoonlijk zijn natuurlijk.

Dessert

We besluiten met aan deze kant een nagerecht van karamel, citroen, vanille en dragon. De dragon combineert in dit geval perfect met de overige smaken. Geen foto helaas. Aan de andere zijde een plak chocolademousse, superluchtig met smaken van limoen, banaan en eucalyptus. Een heerlijke afsluiter!

Vierbannen

Als we willen besluiten met espresso en thee, krijg ik tot mijn grote verrassing een theekaart. Fijne melanges van Betjeman en Barton. Ik kan er lyrisch van worden. Nu is thee toevallig mijn favoriete drank, maar waarom hanteert niet elk restaurant een dergelijke kaart? Wat moet een fervente theeleut met die belachelijke hengelzakjes van vaak inferieure kwaliteit? Een tien met een griffel dus voor De Vierbannen voor hun theebeleid. Er komen nog een aantal heerlijk zoete versnaperingen op tafel. Een stukje peace cheesecake met een bolletje kokosschuim en een “Neeltje Jans”-kopje van chocolade.

imageimageWe zijn volledig voldaan na dit alles opgesnoept te hebben. Hoewel we gemengde gevoelens hebben bij de diverse smaakcontrasten die ons ten deel vielen die avond, verlaten we desondanks met een tevreden gevoel het restaurant. Onder luid gesnater tillen eendjes nog één keer het laken van de Oosterschelde op, waarna het zilte water zichzelf stilletjes in slaap wiegt.

De Vierbannen – Ouwerkerk

De Vierbannen

*** Dit restaurant is inmiddels gesloten ***

Waar zich vroeger de gedateerde pleisterplaats De Vierbannen bevond, staat  nu, als een feniks uit de as herrezen, een robuust, modern ogend restaurant. Alleen de naam is behouden, voor het overige is alles veranderd. Op de begane grond is een brasserie gevestigd, inclusief terras; op de 1e verdieping is het restaurant gehuisvest. Het interieur is strak, met duidelijke verwijzingen naar strand en zee. Veel glas ook romdom, zodat je aan alle kanten prachtig uitzicht hebt over zowel de Oosterschelde als het krekengebied rond Ouwerkerk.

Na een aantal aanprijzingen van diverse kanten te hebben aangehoord, moest ons driekoppige gezelschap, nu we toch op weg zijn persoon nr. 3 thuis te brengen na een prachtige, zonovergoten dag genoten te hebben op de kop van Schouwen-Duiveland, de gok ook maar eens wagen. Want, naar wat ons ter ore kwam, hier wordt fantastisch gekookt.

De jonge, gedreven chef Wouter Kik voert de keuken aan. En hij doet dat met verve, dat moet gezegd. Creatieve gerechten, hoog op smaak gebracht, voorzien van een duidelijke liefde voor lokale producten. Veel vis, veel superverse groenten (Hof Welgelegen), bijzondere kruiden en eetbare bloemen (Kwekerij Zonnemaire), zoveel mogelijk biologisch. Dit laatste is niet alleen erg hip, het is ook nog eens goed te proeven. En voor die smaak, daar komen we tenslotte toch voor.

We hebben best trek en besluiten gebruik te maken van het zuurdesembrood met diverse tapenades. Dat wordt meteen al smullen met dit eerlijke, grof gesneden brood van Menno tezamen met de huisgemaakte smeerseltjes.

De Man neemt een voorgerecht. Het wordt een salade van jonge geitenkaas met zoetzure groenten, tomaat en dadel. Een plaatje om te zien. De dames genieten nog even verder van de uitstekende Gruner Veltliner en het brood, maar zien ondertussen hoe er vol overgave wordt gesmikkeld van deze smakelijke starter.

Wat betreft het hoofdgerecht valt de keuze op kabeljauw met risotto, groentes van het seizoen met hollandaisesaus aan de andere kant van de tafel. Aan mijn kant wordt er gekozen voor op de graat gegrilde tongschar met aardappel en een pesto van piquillopepers. Algauw klinkt er een overtuigde zucht als de risotto wordt aangebroken. Deze is lekker smeuïg en ook de kabeljauw is perfect van cuisson. Tezamen met de groenten vormt het een bijzonder gerecht.
href=”http://eetplezierenmeer.nl/wp/wp-content/uploads/2013/08/Vierbannen-252811-2529.jpg”>

Ook de tongschar heeft de goedkeuring. Nagegaard in de oven, zonder de door mij verfoeide grillsmaak. Leuk detail is dat er dicht onder het vel postelein zit verstopt, wat meteen een aangename combinatie blijkt te zijn. Wat betreft de pesto ben ik minder enthousiast. Hoewel  piquillopepers een milde, ietwat zoetige smaak hebben, is de pesto ervan wel erg nadrukkelijk aanwezig en overstemt haast de smaak van het delicate visje. Gelukkig is het gemakkelijk opzij te schuiven. De overige groenten, waaronder een meiknolletje, zijn daarentegen weer meer dan ce moeite waard.

Over de nagerechten is weinig opvallends te melden Maar misschien is dat te wijten aan onze behoefte om de reis voort te zetten. Wij hebben immers nog anderhalf uur reizen voor de boeg en beginnen, onder invloed aan een overdaad aan zonnestralen, zoetjesaan te verlangen naar ons mandje. Ik herinner me nog vaag iets van een candybar, ijs en aardbeien.

Hoe dan ook: bij De Vierbannen is men druk bezig op te stomen naar een culinair adres op niveau. De ambitie is er, de locatie is er, de juiste mensen zijn aanwezig! Nu dit alles nog stevig zien vast te houden. Vastberaden het doel voor ogen houden, stevig op de kiezen bijten als de klandizie het even af laat weten, openstaan voor nieuwe ontwikkelingen, blijven luisteren naar de wensen van de gasten, maar bovenal toch gewoon dóór gaan. Veel succes daar!