Bananenbrood met chocolade en walnoten

Bananenbrood met chocolade en walnoten

Als je heel je leven gewend bent om als Eskimo in het uiterste noorden van Alaska te bivakkeren, dan wil dat nog niet zeggen dat je niet zou kunnen genieten van een weekje Canarische eilanden. Met andere woorden: alles wat ons dagelijkse leventje zo vertrouwd maakt, hoeft niet de enige echte waarheid te zijn. Soms dienen we grenzen te verleggen of – zoals men dat in deze tijd zo pseudo-hip weet te duiden – buiten onze comfortzone te durven bewegen.

Ik kan me daar wel in vinden. Zodra we het leven niet meer als één groot avontuur beschouwen, is het vaak gedaan met de pret. En hoewel het daadwerkelijke fysieke “bewegen” nu even aan strikte banden is gelegd, blijft het reizen in je hoofd gelukkig altijd mogelijk. Dat het dan in mijn geval meestal ook verwant is aan culinaire uitstapjes, zal voor jullie geen verrassing zijn. Elke dag doemen er in mijn hoofd trajecten op, die – ook al is dat nooit met opzet zo gekozen – leiden naar een nieuw gastronomisch landschap. Ik ken geen scrupules ten aanzien van experimenteren. Of om binnen de filosofie van Pippi Langkous te blijven: ik heb het nog nooit geproefd, dus ik denk wel dat ik het lust. Ofwel: ook een slechte ervaring is een ervaring.

“Bananenbrood met chocolade en walnoten” verder lezen

Koffiecake met walnoten uit Brits Bakboek

Koffiecake met walnoten

Goed, het was het weekend waarop ik het aandurfde om mam een paar dagen bij ons in huis te laten verblijven. Zo zonder essentiële sociale contacten en gezien haar leeftijd (90) ook weinig ander vertier, wordt het leven er bepaald niet leuker op.  Gelukkig blijft ze opgewekt en optimistisch over de toekomst. “Volgend jaar kunnen we misschien weer uit eten” en “zolang ik nu nog maar mijn potje kan blijven koken”. Wat is ze blij met de bezorgservice van meneer Appie! Zo hoeft ze niet naar die enge supermarkt. Oké, dat ze haar favoriete brood alleen ongesneden kan bestellen is wel even een nadeel, maar voor het overige vindt ze het een prima oplossing.

Zelfs als de koekjes in honderdduizend kruimels in hun verpakking zitten, dan nog vertelt ze me ‘s avonds tijdens ons dagelijkse telefoongesprek over de vriendelijke jongeman die alles bracht. “Het zijn altijd keurige, beleefde jongens”, oordeelt ze toegeeflijk. (Noot: Ik ben iets minder mild daarin, zeg mar gerust op het randje van kwaadaardig, vooral na de grootschalige storing van de bestelapp gisteren, waardoor mijn vaste  bezorgmoment bijna kwam te vervallen). Terug naar mam. Zeven maanden vrijwel volstrekte isolatie doen iets met een mens. De hoogste tijd voor wat afleiding in het Zeeuwse. Redenen genoeg voor extra verwennerij en iets lekkers bij haar vertrouwde kopje groene thee.

“Koffiecake met walnoten uit Brits Bakboek” verder lezen

Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze

Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze

Met enig genoegen stel ik vast dat het opnieuw twee januari geworden is. Dag twee van een vers nieuw jaar met twee tweeën en twee nullen. Zo’n blanco, onbeschreven jaar dwingt tot vooruit kijken. Hoe ga ik de voor mij liggende 363 dagen vullen? Waar worden de mensen om me heen en ik gelukkig van? Wat is zinvol? Welke uitdagingen dien ik nog te bedwingen? Op welke thema’s ga ik focussen? 

Gelukkig heb ik niet langer de intentie om de regie over mijn leven te willen voeren. In de praktijk loopt het toch allemaal net iets anders dan ik in mijn mooiste fantasieën had bedacht. Wel wil ik proberen om het thema Hoop & Humor nog meer te integreren in het leven van alledag. Hoop, omdat zonder hoop alles zinloos lijkt. Zonder hoop geen leven. En met een fikse dosis humor wordt dat hoopvolle leven meteen een stuk aangenamer.

“Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze” verder lezen

Bananencake met walnoten van Delia Smith

Bananencake met walnoten

Goed, goed, rustig maar, ga nu niet meteen lachen als je de titel van deze pagina leest en stiekem denkt dat ik wel heel erg laat aan kom dragen met iets in de trant van bananencake of bananabread. Ik ben nooit een haantje de voorste geweest, echt niet en het bevalt me steeds beter. Op het moment dat iedereen zich enthousiast begint te storten in de nieuwste ontwikkelingen, neem ik alle tijd om de bijbehorende frustraties af te wachten. Ik lach me vaak een deuk. Pas als alles is uitgekristalliseerd komt vrouwtje Eetplezier om de hoek gluren. Zij houdt van bestendige, onverwoestbare zaken. Zo ook met recepten. Al die voedselhypes die onder Amerikaanse invloeden hier in Nederland op een warm applaus mogen rekenen, zijn aan mij niet besteed.

Bananabread is zo’n item. Ooit gepresenteerd als het ultieme én gezonde broodgenot en nu waarschijnlijk al lang weer in de vergetelheid geraakt. Maar zie: op dit moment aangekomen wil ook wel eens een gokje wagen. Inmiddels ben ik aardig op de hoogte, deze cake zou vochtig en machtig worden. Hij lijkt te weinig gerezen, maar dat hoort zo. En omdat ik nu eenmaal meer affiniteit kan opbrengen voor Engelse recepten dan voor Amerikaanse, werd het boek Keukengeheimen van Delia Smith maar weer eens van de bovenste boekenplank gehaald.

Bananencake met walnoten

Ingrediënten:
175 gr walnoten
4 middelgrote bananen (ca 350 gr)
mespunt zout
1 opgehoopte theelepel bakpoeder
1 theelepel kaneel
110 gr bloem
110 gr volkorenmeel
rasp van 1 citroen
rasp van 1 sinaasappel
110 gr boter op kamertemperatuur
175 gr donkerbruine basterdsuiker
2 grote eieren op kamertemperatuur

Bereidingswijze:
Verhit de oven voor op 180 graden (165 hetelucht), verdeel de noten over een bakplaat en rooster ze in 7-8 minuten licht.
Leg ze op een snijplank, laat ze afkoelen en hak ze tamelijk grof.

Pel drie bananen en pureer ze in een kom met een vork.
Snijd de andere in stukjes van 1 cm dik.

Neem een grote kom en zeef zout, bakpoeder, kaneel, bloem en meel.
Voeg de rest van de ingrediënten toe (behalve de stukjes banaan en de noten) en meng alles met een elektrische mixer, eerst een half minuutje op lage snelheid, daarna iets sneller, tot een glad mengsel is ontstaan.
Spatel er de stukjes banaan en noten door.
Misschien moet er nog wat melk bij: het beslag moet gemakkelijk van een lepel lopen.

Giet het beslag in een blik, strijk het met de achterkant van een lepel glad en bestrooi het met lichtbruine basterdsuiker.
Zet het blik 1¼ tot 1½ uur in de oven of tot de cake in het midden veerkrachtig aanvoelt.
Haal hem uit de oven, laat 5 minuten afkoelen en stort hem op een rooster.

Bananencake met walnoten

Walnoten-honingijs

Coupe met twee bolletjes walnoten-honingijs

Jullie weten allemaal hoeveel plezier ik kan beleven aan koude. Ja, vrouwtje Eetplezier is een echt wintermens. Schaatsen uit het vet. Dikke, wollen wanten aan en rollebollen maar in die sneeuw. Om vervolgens aan te schuiven in de kleumende rij voor de koek en zopietent.

Niet dus. Geef mij een behaaglijke omgeving, een boek, een pot thee. En temperaturen rond of boven 20 graden. Pas dan voel ik mij mens. Enfin, ik ga er niet langer meer over zeuren. Over een dag of twee is het leed weer geleden.

Geloof het of niet: zelfs een smakelijk ijsje voor consumptiedoeleinden is niet altijd aan mij besteed. Uitzondering is zelf gedraaid ijs en dan liefst met recepten van Kees Raat, dé ijsmeester van Nederland. Al zijn ijsrecepten zijn én bijzonder fijn van smaak én vanwege de nauwkeurige hoeveelheden altijd prima van consistentie. Dit walnoten-honingijs stond op ons Kerstmenu 2015.

Walnoten-honingijs

Ingrediënten:
40 gr walnoten
345 gr melk
25 gr melkpoeder
100 gr vloeibare honing
1 gr zout
35 gr slagroom
50 gr eidooier
10 gr druivensuiker

Bereidingswijze:
Rooster de walnoten in de oven op 150 graden.
Doe ze in een zeef en schud de losse schilletjes eraf.
Vermaal de noten direct na het roosteren tot ze helemaal gruis geworden zijn.

Je kunt de noten het beste vermalen in het bakje van de staafmixer, schud het bakje tussendoor een keer, zodat er niets aan de rand blijft plakken.
Meng het melkpoeder met het zout.
Voeg dit al roerende toe aan de melk in een pan, samen met de honing en de noten.
Verwarm het geheel tot 85 graden. Vooral niet laten koken!

Doe intussen de slagroom in een vuurvaste kom die je in een bak met ijskoud water zet.

Klop in een andere vuurvaste kom de eierdoor met de druivensuiker tot het helemaal fluffy en lichtgeel is.
Giet hier vervolgens een kwart van het mengsel van warme melk en noten bij en klop het geheel nog een keer door met de staafmixer of garde.
Giet vervolgens het mengsel met eierdoor en melk terug in de pan van de melkmix en zet het vuur hoger.
Blijf met een garde roeren en houd de temperatuur in de gaten.

Als het mengsel opnieuw de 85 graden heeft bereikt, giet je het bij de slagroom en roer je met een garde de compositie goed door.
Zorg dat het water niet bij je ijscompositie kan lopen!
Laat het zo afkoelen tot kamertemperatuur.
Dek het ijsmengsel daarna af met plasticfolie en zet het in de koelkast tot je het ijs gaat bereiden in je ijsmachine.
Vers gedraaid ijs is immers het lekkerste!

Bron: IJstijd – Kees Raat

Coupe met twee bolletjes walnoten-honingijs

Witlofsalade met peer en blue cheese dressing

Witlofsalade met peer en blue cheese dressing

Om 09.00 uur gisterenmorgen zat ik al achter mijn tikmasjien met ingebouwd geheugen. Nee, niet om dit artikel te tikken. Ik wilde een brief opstellen met daarin ferme taal, gericht tegen de over-ijverige houding van de woningbouwcorporatie waarvan ons mam een appartement huurt. Slechts vier maanden na een veel te langdradige renovatie, komen ze met een ander onzalig plan op de proppen. Mam is een zenuwinzinking nabij.

Beduusd van zoveel schriftelijke pressie, vertrekken Mam en ik naar de voorlichtingsbijeenkomst. Ik informeer of ze er ook serieus over nagedacht hebben hoeveel impact deze op handen zijnde klus heeft op tachtigplussers. “Ik kan het uitleggen”, zegt de man in de onberispelijke outfit met de ongepoetste schoenen. In zijn ogen zie ik echter een lichte wanhoop verschijnen. Na wat triviaal geneuzel over interne miscommunicatie en allerhande onderzoekrapportages, informeer ik of de betreffende man ook beleid maakt. Hij is duidelijk opgelucht. “Nee, daar krijg ik te weinig voor betaald. Ik voer ook maar uit wat me opgedragen wordt”,  fluistert hij met omfloerste stem. En ik, muts dat ik ben, krijg acuut gevoelens van mededogen met die persoon. Daar schiet Mam niets mee op, dus verman ik me. Ze zullen nog van ons horen, spreek ik op strenge toon.

Tik, tik, tik. Tikkerdetik. Tikkerdetikkerdetik. Tikkerdetikkerdetikkerdetik. Als ik lekker op dreef ben, vloeit de ambtelijke taal als een meanderende rivier uit mijn pen (c.q. toetsenbord). Dit is een lastig, doch in sommige gevallen handig overblijfsel uit mijn Betonnen Blok-tijdperk.

En dan is het plotsklaps 12.00 uur. Ik knipper eens met mijn ogen en kijk naar buiten. Tjeez, wat een schitterend weer! Ik moet nodig naar buiten. Genieten van die allerlaatste zonnestralen. En een brief posten.

Tijd vliegt. Ik kan het ook niet helpen. Als ik thuiskom, slaat de klok zes maal. Onder het motto Gezond en Gemakkelijk  bereid ik een salade met alle voorhanden zijnde ingrediënten. In het achterhoofd zit de klassieke waldorfsalade, maar het uiteindelijke resultaat heeft daar weinig meer mee te maken. Off we go …..

Witlofsalade met peer en blue cheese dressing

Ingrediënten:
100 gr roquefort (of andere blauwaderkaas)
150 ml zure room (yoghurt kan ook)
peper
citroensap4 dunne stronkjes witlof
2 stengels bleekselderij
2 conference handperen, geschild
handvol walnoten
optioneel: blokjes gerookte kipfilet

Bereidingswijze:
Doe de yoghurt in een hoge beker en doe er de verkruimelde roquefort bij. Blender dit tot een dressing. Breng op smaak met versgemalen peper.
Rooster de walnoten in een koekenpan zonder vetstof.
Snijd de bleekselderij in smalle stukjes.
Verwijder de buitenste bladeren van de witlof en verwijder de harde kern. Snijd de groente in niet al te fijne stukjes.
Snijd de peren in vieren, verwijder de klokhuizen en snijd ze daarna in blokjes.
Als je kipfilet wilt gebruiken, snijd je deze ook in blokjes.
Meng alle ingrediënten door elkaar. Bestrooi met de walnoten.

Geef de dressing er apart bij, zodat iedereen deze naar smaak kan toevoegen.

N.B. Sommige mensen geven de voorkeur aan ongeschild fruit, omdat het zo fraai oogt. Persoonlijk schil of pel ik fruit altijd. Gewoon, omdat ik weet hoeveel bestrijdingsmiddelen er in de traditionele fruitteelt gebruikt worden. In zeldzame gevallen wordt er zelfs één dag voor de pluk nog kwistig met de spuit rond gegaan. Ik hoef dat (giftige) spul niet in mijn lijf.