Hotel Arion – Vlissingen

Hotel Arion

Na een fiks aantal dagen mijn tijd verdreven te hebben met bezigheden op zakelijk-, sociaal-, en financieel-technisch vlak, kreeg ik visioenen van een compleet lege dag. Het lijf wilde even helemaal niks meer. Nada, niente, nichts, nihil. Alleen maar tijd voor mezelf. Om te zitten. Te staren over het water. En rustig te mijmeren. Want ja, dat laatste is toch wel mijn favoriete bezigheid: alle gebeurtenissen in het leven ondersteboven en binnenstebuiten keren. Van links, van rechts, van onderaf en van bovenaf beschouwen. Ik heb mij erin bekwaamd. Het is een redmiddel om het hoofd in woelige tijden boven water te houden.

Het beloofde een prachtige zomerdag te worden, dus togen Man en ik naar één van Zeelands mooiste plekjes, de Boulevard van Vlissingen. Met aan het begin de aanblik van een robuuste Michiel de Ruyter en aan het eind het eeuwig zingende windorgel. Aldaar op een terras te kunnen neerstrijken, met uitzicht op Breskens en de havens van Zeebrugge en een koel glas bier of rosé onder handbereik, is voor mij toch wel het ultieme relaxmoment.

Het verloopt anders dan gepland. Opvallend veel blauwe P-borden bij het binnenrijden van Vlissingen. Rescue. Het zegt ons, als nimmer-plaatselijke-krant-lezende cultuurbarbaren, helemaal niets. Wie moet er in hemelsnaam gered worden?
Het antwoord bereikt al spoedig onze gehoorgangen. Hevig geklapper van heli-rotors, sirenes, claxons, roeptoeters; alle divisies uit het hulpverleningscircuit willen,  uitgebreid op die dag dat ik RUST wil, laten zien wat ze in huis hebben.

Totaal overrompeld dompelen Man en ik ons onder in deze poel van oorverdovend lawaai en chaotisch gedrang. Er is geen vluchtweg. Ik ben vastbesloten vandaag mijn beoogde terras te bereiken, niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Er blijken nog een klein aantal mensen met exact dezelfde gedachten rond te lopen.

Hotel Arion

Gelukkig is Man in het bezit van een Alziend Oog en weet hij steevast lege tafeltjes te bemachtigen. Wij nestelen ons in de schaduw van een grote parasol op het terras van hotel Arion en overzien op veilige  afstand van de schuifelende mensenmassa het gebeuren. Normaliter is het heerlijk rustig zitten op dit ruime terras met zijn fijne stoelen en correct personeel. Vandaag is het er druk, heel erg druk.

Niettemin nippen wij al vrij snel van onze Torres Mas Rabel rosé en een Affligem dubbel. Vanaf onze (verhoogde) plaats zien wij twee propellervliegtuigen (Spitfires) hun kunsten vertonen. Aansluitend is er een vliegdemonstratie van vier Dutch Thunder Yaks. Bovendien showt een lifeliner hoe een drenkeling uit het water wordt gered en naar boven wordt gehesen. Hoewel de shows prachtig zijn, is een normaal gesprek voeren niet mogelijk, laat staan dat er ruimte is voor overpeinzingen. Het zij zo.

Ik wacht even een aantal weken, tot iedereen weer op school zit; achter zijn bureautje zit, op de bouwplaats staat of de deuren van zijn tokootje heeft geopend. Dan keer ik terug naar de boulevard van Vlissingen en is elk terrastafeltje van mij. Inclusief het strakblauwe laken van de Westerschelde om over uit te kijken. Met een stilte die volop ruimte biedt om te mijmeren over die dag in augustus waarop ik niet de redding vond die ik zocht.

De Gecroonde Liefde – Vlissingen

De Gecroonde Liefde

Zeeland liet zich vandaag (lees: gisteren) van haar beste kant zien. Precies zoals zij in de ANWB-gidsen wordt aangeprezen: strakblauwe lucht, overdaad aan zon en een fijn, straf windje voor de watersportliefhebber. Een ideale provincie met voor Elck wat Wils. Na een kort fietstochtje in onze omgeving, rijden Man en ik (met de auto) naar de kust, richting Vlissingen. Deze plaats heeft een rijk maritiem verleden, wat terug te vinden is in de vele gevelstenen. Op de boulevard prijkt een standbeeld van ’s lands meest onverschrokken admiraal Michiel de Ruijter. Het is dus niet zo vreemd dat het maritiem opleidingsinstituut, eveneens gelegen aan de boulevard, zijn naam draagt.

Hoewel Man en ik dol zijn op een lange wandeling over deze boulevard met zijn vele terrassen, is ons eerste doel een bezoek te brengen aan de vandaag geopende winkel van ’t Hof Welgelegen.

Deze winkel vol biologische groenten, fruit, kruiden en andere spullen, is gelegen aan de Walstraat 43. Alles ligt er keurig uitgestald, het brood van Menno is ook hier verkrijgbaar en er zijn een aantal tafeltjes neergezet om rustig koffie of thee te kunnen drinken. Kortom, de doelstelling zoals Esther en Ard van de Kreeke zich gesteld hebben, nl, ’t Hof Welgelegen uit te laten groeien tot de moestuin van Middelburg e.o., is met deze winkel opnieuw een stapje dichterbij gekomen.

We bezichtigen het Dokje van Perry; een voormalig droogdok van de Koninklijke Schelde, dat nu uitgegraven en geheel gerestaureerd het middelpunt is van een compleet nieuwe woonwijk, het Scheldekwartier. Na een uurtje geslenterd te hebben door smalle straatjes, komen we aan bij het Muzeeum, met daaraan gekoppeld brasserie De Gecroonde Liefde. Het kleine terras biedt uitzicht op de jachthaven en op het Arsenaal. We besluiten hier halt te houden om onze kelen te smeren.

De Gecroonde Liefde

Van binnen ziet het er lekker fris uit. Witte wanden en een witte stenen vloer. Donkerbruine houten tafels met stijlvolle bloemenvaasjes erop. Makkelijke leren stoelen erbij. Aan de wanden hangen schitterende zwart-wit foto’s met strand- en zeegezichten, helemaal passend bij deze plek. De keuken is open, zodat je de witte brigade aan het werk kunt zien; iets wat ik zelf altijd als bijzonder prettig ervaar (bij smoezelige doekjes, onduidelijke verpakkingen of meisjes/jongens die er weliswaar drukdoend uitzien, maar geen idee hebben waar ze mee bezig zijn, kun je altijd nog kiezen voor de vluchtweg). Dat is bij de Gecroonde Liefde gelukkig niet aan de orde. In de keuken is men bezig met het maken van een proper deegje en de bediening is, hoewel niet erg spraakzaam, op de juiste plaatsen aanwezig.

Ze zijn hier duidelijk op de duurzame toer met organic thee van mr. Jones en Earth koffie (Mocca d’Or). Of dat aspect ook in het eten is terug te vinden, laat zich raden. In ieder geval geeft de menukaart hier geen antwoord op. Jammer eigenlijk, want ik ben als “toevallig passerende gast” altijd erg nieuwsgierig naar de filosofie achter een onderneming. Juist op basis van de indruk die dat op mij achterlaat, laat ik mij in de toekomst leiden tot wel/geen vervolgbezoek. Enfin, Man en ik hadden in ieder geval een prettige verpozing hier en wierpen daarna nog een snelle blik in het (deze dag gratis te bezichtigen) Muzeeum met een overdaad aan maritieme bezienswaardigheden.