Taralli een Italiaans zoutje met venkelzaad

Taralli een Italiaans zoutje met venkelzaad
In Italië is de kookstijl cucina povera nooit volledig verdwenen, maar heeft in de laatste jaren juist weer aan populariteit gewonnen. Dit is waarschijnlijk ingegeven door de tijdgeest: duurzaamheid, no waste en optimale benutting van lokale producten zijn anno 2021 vaste waarden geworden in elke Westerse samenleving. Ik kan me hier helemaal in vinden. Goed eten hoeft niet per se duur te zijn en door producten van lokale bedrijven te betrekken, steunen we niet alleen de ondernemer, maar zorgen we tevens voor een minimale footprint. Waarom zouden we boontjes uit Kenia op ons bordje willen als we hier de prachtigste kolen verbouwen? 

Gezien de geringe hoeveelheid ingrediënten mag je deze hartige taralli gerust een onderdeel van de cucina povera noemen. Knapperig brood op smaak gebracht met olijfolie, venkelzaad en zout. Meer is het niet en toch is het een razend populair zoutje in de hak van Italië. Simpel dus, maar heerlijk om weg te knabbelen bij een aperetivo.
“Taralli een Italiaans zoutje met venkelzaad” verder lezen

Koekjes met venkelzaad en sinaasappel

Koekjes met venkelzaad en sinaasappel
Allereerst wil ik iedereen een heel voorspoedig nieuw jaar toewensen. Met de vurige hoop dat we in de loop van dit jaar verlost worden van het ellendige virus. Het goede nieuws is in ieder geval dat het grote aftellen is begonnen. Vandaag zijn de eerste afspraken gemaakt en morgen krijgt iedereen met zo’n afspraak zijn/haar eerste vaccin. Op deze koude, grijze vijfde Januaridag zorgt dat bericht direct voor wat meer lucht en licht in het hoofd. Zo’n Upje voelt heerlijk naast alle Down-berichten van de afgelopen tijd. Ik merk dat iedereen (mezelf niet uitgezonderd) er aan toe is om weer normaal fysiek contact te kunnen hebben, opnieuw onbezorgd te kunnen winkelen en vooral, nu de lockdown zo lang lijkt te duren, de behoefte willen inwisselen om weer een hapje of drankje buiten de beklemmende muren van ons eigen huis te genieten.

Maar laten we nog even volhouden, mensen! Ik gok erop dat we begin mei de eerste tekenen gaan zien van een normale samenleving. Wellicht zullen er vanaf dan, in ieder geval voor mij, bepaalde omgangsvormen permanent veranderd zijn, zoals het plichtmatig handen schudden en de ingesleten drie kussenbegroeting, maar als dat de sleutel betekent tot een zorgeloos bestaan, dan moet dat maar. Waarschijnlijk ga ik over tot de hand-op-mijn-hart-begroeting. Misschien voelt het in het begin wat vreemd, toch wil ik de weg vrijhouden voor nieuwe manieren om onbekommerd door het leven te gaan.

“Koekjes met venkelzaad en sinaasappel” verder lezen