Salsa romesco met geroosterde aubergine

Romesco saus met geroosterde aubergine

Hemelvaartsdag 2020. Onder normale omstandigheden betekent deze dag de opmaat naar een lang, lui en (hopelijk) hemelsblauw weekend. Lange files ingeblikte zonzoekers op weg naar de dan nog ongerepte stranden of naar het allereerste terrasje van dat jaar. 

Dit keer is alles volledig anders. Een onbeduidend klein doch venijnig organisme heeft ons leven van alledag grotendeels tot stilstand gebracht. Al meer dan 60 dagen verkeert ons land in een “intelligente lock-down”. En hoewel er enkele versoepelingen zijn doorgevoerd en 30% van de vakantieaccommodaties weer mag worden verhuurd, roept de Veiligheidsregio Zeeland op om toch vooral niet massaal mijn provincie te komen bezetten. Het duurt nog meer dan 10 dagen alvorens de horeca open mag en dan nog zal het beperkt blijven tot 30 personen per locatie. Dus: blijf in je achtertuin mensen. Geniet daar van de zon, van een koel glas rosé of bier en van je gezin.

Echt, er komen betere tijden aan, maar het is beter om nu nog even vol te houden. Voor vanavond heb ik een aangenaam zomers gerecht, namelijk salsa romesco. Dit is van oorsprong een Catalaanse saus die zowel koud of warm gegeten kan worden. Deze versie is van de Vlaamse chef Jeroen Meus, die koken tot een weldadige bezigheid heeft weten te transformeren. 

“Salsa romesco met geroosterde aubergine” verder lezen

Orzo met aubergine en mozzarella

Orzo met aubergine en mozzarella

Sommige dagen laten zich niet lezen. Er is geen index aanwezig en je zoekt je rot naar de juiste bladzijde. Op diverse uren staan er koeien van fouten, maar ook een erratum ontbreekt. Geen bladwijzers, geen handleiding, maar een onduidelijke, cryptisch geschreven dag. Je kent ze vast wel. Iets tussen wal en schip.

Zo sudder ik de avond in. Verontwaardigd, somber en bezwaard. Niet goed wetend wat ik met deze dag aan moet. Neerslachtig kijk ik naar het recept dat ik wil maken. O ja, de orzo gaat ongekookt in de schotel. Help, dat gaat niet goed komen op een dag als vandaag. Het is me nog nooit gelukt om niet voorgekookte pastasoorten lekker zacht te krijgen in een ovenschotel, al gebruik ik tien vrachtwagens saus. Maar kijk, dat blijkt dan weer mee te vallen. Als ik na een veertigtal minuten de schaal uit de oven haal en er met een vork in prik, voelt het heerlijk romig. En zo smaakt het ook. Fris door de citroen. Gezond door de grote hoeveelheid groenten. Voedzaam vanwege de pasta.

“Orzo met aubergine en mozzarella” verder lezen

Griekse briam met burrata

Griekse briam met burrata

Iedereen kent wel de Franse ratatouille, het stoofpotje van diverse mediterrane groenten, welke je formeel gezien allemaal apart dient te bakken. Dat doet natuurlijk niemand, want Noorderlingen zijn meer van het vlug-vlugwerk, dus gaat alles in één keer de pan in. Gemakshalve noemen wij het dan ook ratjetoe. Waarom moeilijk doen als het gemakkelijk kan?

Persoonlijk vind het dan wel een echt soepzooitje worden, zonder afzonderlijke smaken. Een betere methode is dan de groenten in de oven te bakken, op die manier blijven de smaken beter behouden. Het grote voordeel is dat het geen natte bedoening wordt, wat bij ratatouille nogal eens wil gebeuren, althans bij mij.

“Griekse briam met burrata” verder lezen

Histamine intolerantie

Histamine intolerantie

Op een goede dag viel het kwartje in huize Eetplezier. Na een aantal jaren van kwalijkheden op lichamelijk gebied, welke in de vroege morgen luidruchtig en voorzien van enige theatrale expressie werden verkondigd aan de ontbijttafel, begon er een vaag licht te schijnen aan de horizon.

Het begon met een door mij gulzig verorberde Elzasser zuurkoolschotel. Ik ben er dol op en maak (en eet) het dan ook dubbele hoeveelheden. De dag erna toonde een leden pop energieker dan ik.  Slap, futloos, snotterig, met darmkrampen en een lichte hoofdpijn worstelde ik me door de dag. Ik zag nog geen enkel verband met de genoten maaltijd.  “Histamine intolerantie” verder lezen

Tomatatin op de wijze van Estée Strooker

Tomatatin

Tomatatin. Je verzint het niet, een omgekeerde tomatentaart. Met ui, balsamico en venkelzaadjes. Een heerlijk vegetarisch gerecht.

Toevallig ben ik al van kindsaf aan dol op tomaten. Op de boterham, met een snufje suiker of zout. In de soep, met wortel, ui en geurige kruiden.  En natuurlijk ook in de traditionele Italiaanse gerechten, zoals all’ amatriciana of de pizza. “Tomatatin op de wijze van Estée Strooker” verder lezen

Quiche caprese

Quiche caprese

Als de zomer dan eindelijk haar best doet, zoals afgelopen weken, dan wil ik ook het liefst zonnige smaken op mijn bord. Een beetje Mediterraans, als ik het zo mag zeggen. Dan droom ik graag dat ik de weg gevonden heb naar meer zuidelijke streken. Struinen tussen de geurende lavendelvelden van de Provence. Zoeken naar de heerlijkste delicatessen in de Dordogne. Slurpen van een volle, aromatische Chianti in de heuvels van Toscane. Bengelen met de voetjes in het koele water van de Middellandse zee op Capri.

Met deze quiche caprese maak je een klein gedeelte van je dromen waar. De Mediterranée spat hiermee van je bord af en de goddelijke smaak is als het zonovergoten Italië, Frankrijk en Spanje inéén. Zoete tomaten, scherpe Parmezaanse kaas, geurige basilicum. Als je deze quiche dan ook nog eens mag opeten in de laatste, koesterende zonnestralen van deze dag, dan is het plaatje compleet. Veel beter wordt het niet.

Quiche caprese

Ingrediënten:
quichevorm van 24 cm doorsnee

6 plakjes roomboterbladerdeeg
80 gr pijnboompitten
400 gr cherrytomaatjes (kan best iets minder)
4 eieren
125 ml crème fraîche
flink wat basilicumblaadjes, fijngesneden
100 gr Parmezaanse kaas, geraspt
1 bol mozzarella van 125 gram, in plakjes
4 romatomaten

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 180 graden.
Bekleed de quichevorm met het bladerdeeg. Leg het niet teveel over elkaar en snijd hier en daar bij.

Rooster de pijnboompitten in een koekenpan.
Laat afkoelen op een bord.

Verdeel de pijnboompitten en gehalveerde cherrytomaatjes over de quichevorm.

Klop de eieren los met de crème fraïche.
Schep de basilicum en de Parmezaanse kaas erdoor en breng op smaak met peper en zout.

Verdeel de mozzarella en het eimengsel over de tomaatjes.

Snijd de romatomaten in plakken en leg deze op de quiche.

Bak de quiche in circa 1 uur in het midden van de oven goudbruin en gaar. Dek af met aluminiumfolie als hij te donker wordt.

Laat de quiche hierna enigszins afkoelen. Lauwwarm is hij het lekkerst!