Cornish fairings ofwel kruidige gemberkoekjes

Cornish fairings

Mocht ik ooit nog eens opnieuw geboren worden, dan wil ik dat mijn wiegje ergens in het Verenigd Koninkrijk komt te staan. Waarom dat is? Ik heb werkelijk geen idee. Feit is wel dat ik me enorm aangetrokken voel tot de op tradities gestoelde Britse kneuterigheid.

Sterker nog: ik ben idolaat van de servant bells in Downtown Abbey, van de veelomvattende bakcultuur met de bijbehorende imposante AGA’S en ook de overvloedig gevulde picknickmanden, inclusief het obligate geruite kleedje, voor een relaxte zondagmiddag aan de waterkant, doen mij zwijmelen. Let op: dan heb ik het nog niet eens over de oogverblindende symmetrische tuinen, de karakteristieke uithangborden van de pubs die een warme, gemoedelijke sfeer suggereren, het verlokkelijke aardewerk van Emma Bridgewater én natuurlijk de eindeloze koppen sterke Engelse thee.

“Cornish fairings ofwel kruidige gemberkoekjes” verder lezen

Tea Loaf naar recept van Regula Ysewijn

Tea Loaf

Kijk, dit vind ik nou echt leuk aan fröbelen in de keuken: terwijl je bezig bent dénk je wat kan dit in hemelsnaam worden, maar als dan na krap 90 minuten je stoutste verwachtingen worden overtroffen is het uiteraard dubbel pret. 

Enkele weken geleden kocht ik het “Brits Bakboek” samengesteld door Regula Ysewijn. Authentieke Britse bakrecepten, daar doe je vrouwtje Eetplezier een groot plezier mee. Niet eens vanwege het vakkundig assembleren van bloem, suiker, boter en eieren, dat is nu eenmaal niet zo heel erg aan mij besteed, maar dat recepten voorzien zijn van een tekst omtrent de oorsprong en tradities die ermee samenhangen, dan ben ik toch echt verkocht. Brits gebak: dat is warmte en gezelligheid. En jawel, ook daarvoor sta ik vooraan in de rij! Bovendien – laat ik het nog maar eens herhalen – we kopen nooit “zomaar” een product, in diezelfde koop ligt altijd een illusie, een droom, besloten. Onbewust hoop ik nog steeds dat mijn alter ego uitgroeit tot een kloon van Mary Berry.

“Tea Loaf naar recept van Regula Ysewijn” verder lezen

Kamillethee not my cup of tea

Kamillethee

Op één van die zonovergoten namiddagen van 2019, beweeg ik mij met een gelukzalig gevoel van vrijheid door het Zeeuwse landschap. Een voor het oog verborgen weggetje met aan beide zijden windhagen, geeft niet alleen een streekeigen accent aan deze route, maar tevens een behaaglijk gevoel van beschutting. Zeeland staat immers bekend om haar altijd aanwezige wind. Die kan, net als vandaag, heerlijk zwoel zijn. Kán, zeg ik, want vaker striemt diezelfde westelijke luchtstroom venijnig en onbarmhartig langs je nek of slaat kil en geselend op je schouders neer.

“Kamillethee not my cup of tea” verder lezen

Scones het ultieme comfortfood

Scones het ultieme comfortfood

Zo’n week die begint met hindernissen. Koude wolken terwijl je een zonnige dag verwacht. De bewegingsmelder in de badkamer die kapot lijkt. Een nooit-aangekomen mail, waarop ik dringend antwoord nodig heb. Vriendin die belt met probleem dat zich niet 1, 2, 3 op laat lossen. Gelukkig blijft er op zulke momenten nog altijd één basaal element overeind. Dat heet voedsel. Hap hap hap, troost, troost, troost.

De hele wereld hangt vandaag op mijn rug en wil er gedurende de dag ook niet vanaf. Dus na het overvloedige ontbijt met een veelvoud aan bruine boterhammen, peins ik al weer over de lunch. Stoere clubsandwiches royaal belegd met allerlei lekkers. Dat mag vandaag best een BLT zijn, bacon, lettuce, salad. En zo gebeurt. Tezamen met een kopje kerriesoep, probeer ik het ongerief van vandaag weg te spoelen.

“Scones het ultieme comfortfood” verder lezen

Antwerpen carroussel van cultuur, shopping en gastronomie

Antwerpen

Mijn buren en ik zijn dikke vriendjes. Ik koester een onuitroeibare liefde voor mijn zuiderbuurtjes. Wat zijn ze hartverwarmend, met hun dynamische joie de vivre-mentaliteit en hun schattige verkleinwoordjes. Als ik bij hen op bezoek ben, lijkt het alsof de wereld plotseling minder kleurloos wordt. Er hangt een soort van blijdschap in de lucht, die me met één vingerknip uit die penetrante lucht van doorgekookte spruitjes bevrijdt. “Antwerpen carroussel van cultuur, shopping en gastronomie” verder lezen

Twinings thee

Twinings thee

Als De Man thee voor me heeft gezet (de enige échte onvervalste Engelse Twinings thee) terwijl ik mijn tijd aan het verdoen ben met noodzakelijke bezigheden binnenshuis, roept hij gewoontetrouw: kof-fie! En dat al bijna 30 jaar lang. Goed, we gaan nu niet ’s mans intelligente vermogens analyseren, ik wil het hebben over mijn basisdrank thee. Een dag zonder mijn talloze, vertrouwde kopjes gekookt water, is een dag niet geleefd. Voor mij geen koffie.

Thee dus. Ik heb in de loop der jaren alle soorten en smaken geproefd, alle merken tenminste één keer gekocht. Van de van huis uit bekende Pickwick engelse en ceylon melange, gevolgd door een hele reeks fruitsmaakjes die op de markt verschenen. Van de seizoensmelanges tot de sterrenmixen; de traditionele Dilmah, de in schattige kadootjesverpakkingen gehulde Revolution, de kostelijke Betjeman en Barton en de tot Kunst verheven Thieme’s Thee. Dat laatste is absoluut waar. Dit is met recht de champagne onder de theeën. Ooit heb ik een high-tea mogen gebruiken bij Des Indes in Den Haag. Decadentie ten top, maar als theeliefhebber moet je dit een keer willen ervaren. Once in a lifetime of zo, want goedkoop is het niet.

Daarnaast heb ik allerlei losse theesoorten geprobeerd, de meeste daarvan gekocht bij Mijn Kruidenmannetje om de hoek. Als eerste woog hij de papieren puntzak om deze daarna te vullen met de door mij gewenste thee: rooibos, jasmijn, Kistje van de Keizer, Lapsang souchon, Assam, Darjeeling First Flush. Ttot op de gram nauwkeurig werd het verkocht. De kreet “waar voor je geld” is waarschijnlijk door hem uitgevonden. Later, toen zijn klantenkring dunner en dunner werd, gooide hij  zijn winkeltje vol met semi-reformspul. Het begon er te ruiken naar een merkwaardige mengeling van lavendelzeepjes en gefermenteerde sojabrokken. Zijn thee veranderde mee. Ik zocht mijn heil ergens anders. Mijn Kruidenmannetje gelukkig ook.

Twinings thee

Na al die jaren zoeken en proberen ben ik uiteindelijk aangekomen bij dat ene merk wat me in zijn greep houdt en me waarschijnlijk ook niet meer zal verlaten. Mijn dagelijkse hoeveelheid theïne komt van het oude Britse merk Twinings. Losse thee in blikjes welteverstaan, want in de zakjes zit veelal fijngemalen gruis. Misschien is het even wennen aan het vullen van een theelepel of een thee-ei, het even laten trekken, maar daarna heb je een onwaarschijnlijk geurig kopje thee.
‘s  Morgens geniet ik het meest van English Breakfast, in de middag Lady Grey of Ceylon en ’s avonds neem ik graag mijn toevlucht tot Irish Breakfast, een sterke zwarte thee met een bijna rokerige smaak.

De Man vult liefdevol mijn glaasje met gekookt water, legt de gevulde theelepel ernaast en zoekt daarna met enige haast het piston van zijn espresso-machine. Want thee, tja, dat wil een mens toch nog niet in zijn klompen hebben? Mijn repliek is hem inmiddels bekend. Koffie? No, not my cup of tea.