Spinaziebroodjes met feta tijdens je staycation

Spinaziebroodjes met feta
Zomer! Kregen we daar in voorgaande jaren visioenen bij van lange zonvakanties of – voor de sportievelingen onder ons – eindeloze fiets- of wandeltochten langs en door de mooiste natuurgebieden, in 2020 beleven de meesten van ons waarschijnlijk een staycation. De thuisvakantie. Geen keuzestress omtrent de bestemming, geen zorgen of alles wel ingepakt is, geen overboekingen of smerige doucheputjes. Thuis is alles zoals je gewend bent. Persoonlijk vind ik het idee zo gek nog niet, hoewel ik begrijp dat het voor veel mensen een gruwel betekent.

Ik hóór jullie denken: en de luxe van niet zelf te hoeven koken dan? Geen boodschappen, geen afwas. In het exotische resort is alles tot in de puntjes geregeld, inclusief het internationale ontbijt. Ja, dat is wel een minpuntje als je je verlofdagen noodgedwongen thuis moet doormaken. Want hoe heerlijk kan het zijn om, met een glas koele retsina ernaast, te snoepen van een authentieke Griekse salade van tomaat, komkommer, ui, feta, paprika besprenkeld met de allerbeste olijfolie? Puur zomer op je bord! Voetjes omhoog en ontspannen maar. Of die geurige paella te verorberen terwijl een verkoelend mediterraan briesje langs je haren strijkt? Een rumoerige souq bezoeken, om daarna in een weggedrukt achterafsteegje van een kleverige baklava te genieten? Tsja, als je een onverschrokken avonturier bent, zul jij je ook dit jaar zeker niet laten tegenhouden door een volgepropt vliegtuig met potentiële virusjesverspreiders. Enfin, it’s all yours. Vrijheid, blijheid!
“Spinaziebroodjes met feta tijdens je staycation” verder lezen

Bonensoep met spinazie en Parmezaanse kaas

Bonensoep met spinazie

Oke, het oogt misschien niet direct als een fris zomers gerecht, maar gezond is het zeker. En och, als het kwik eenmaal onder de 20 graden is gezakt, dan is er ook niets mis met een verwarmende kom soep. Deze bonensoep met spinazie is geheel vegetarisch. Als je echt niet zonder vlees denkt te kunnen, kun je er gerust wat gebakken spekjes door doen. Nodig is het niet, aangezien het zoutige van de kaas recht doet aan een “stevige” smaak.  “Bonensoep met spinazie en Parmezaanse kaas” verder lezen

Plaattaart van courgette met groene asperges en geitenkaas

Plaattaart van courgette met groene asperges en geitenkaas

Als G. de eerste keer dit jaar in korte broek het huis wil verlaten, zie ik hem bedremmeld omlaag kijken. What’s up, doc? Te witte benen? Lange sokken? Het blijken de schoenen te zijn. Comfortabele stappers, perfect geschikt voor lange wandelingen in warme winterkleding, maar bij een korte broek als de spreekwoordelijke tang op het varken. 

Met gezwinde spoed richting schoenwinkel dan maar. Ik voorzie een lange middag shoppen. Goede schoenen zijn voor G. net zo moeilijk als met het kunstgebit van een ander op fatsoenlijke wijze een schuimgebakje zien te verorberen. Dat heeft meer te maken met een slecht geconstrueerde rug dan met een moeilijk karakter. Als toegewijd echtgenote begeleid ik hem tijdens dit soort aankooptrajecten. Beter vroeg gezaaid dan laat geoogst. Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig. “Plaattaart van courgette met groene asperges en geitenkaas” verder lezen

Hartig taartje met ricotta en paddenstoelen

Toen ik deze morgen duf en slaperig mijn ogen opensloeg, had ik nog geen benul in welke dag ik leefde. Wat ik wél meteen wist, was wat ik die avond zou gaan eten. Een hartige taart met ricotta en paddenstoelen. Da’s toch knap bijzonder, zeg nou zelf?

Enfin, hiermee is mijn persoonlijkheid ook meteen weer aan het volk getoond. Ik kan niet ontkennen dat dergelijke gedachten niet meteen een hoog gehalte aan intellectuele vermogens doet vermoeden, maar zoals een stemmetje vanuit de diepste krochten van mijn half-vergane Rooms Katholieke bewustzijn prevelt: gelukkig zijn de onnozelen van geest. En zo is het maar net. “Hartig taartje met ricotta en paddenstoelen” verder lezen

Lasagne met een vulling van spinazie, venkel en courgette



De hoogste tijd om mijn kookboeken weer eens door te bladeren, speurend naar iets nieuws, iets onbekends, iets wat ik nog nooit heb mogen smaken. En omdat ik het de laatste tijd toch ook altijd een gezond tintje wil meegeven, kom ik vaak uit bij groentengerechten. Voor het recept van deze lasagne met een vulling van spinazie, venkel en courgette werd ik geïnspireerd door het boek “Vlees noch vis” van Estée Strooker. Ik heb het oorspronkelijke recept hier en daar wel wat aangepast omdat ik niet zit te wachten op ingewikkeldheden, zoals frivole garneringen.

Uiteindelijk werd het een maaltijd die zeker voor herhaling vatbaar is. De foto werd dat niet. Tenzij je een prof bent, moet een eenvoudig mens eigenlijk nooit proberen een foto van lasagne te maken. Het wordt altijd een onsmakelijk plaatje. Vooral met spinazie. Het doet ook absoluut geen recht aan dit heerlijke gerecht. Daarom maar een frisse, fruitige venkel als binnenkomer.

Lasagne met een vulling van spinazie, venkel en courgette

Ingrediënten:
350 gr verse lasagnevellen
1 ui
2 teentjes knoflook
2 citroenen
175 gr spinazie
200 gr ricotta
2 courgettes
2 venkelknollen
125 gr Parmezaanse kaas

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 170˚.

Pel en snipper de ui en de knoflook.
Rasp de schil van 1 citroen en pers hem uit.
Verhit een scheut olijfolie in een pan en fruit de ui en knoflook enkele minuten.
Voeg de spinazie toe en bak die ook enkele minuten mee tot ze groente geslonken is.
Schep nu de spinazie in een kom en schep de ricotta erdoor.
Breng op smaak met citroenrasp, zout en peper.

Snijd de courgette met behulp van een mandoline in dunne lange plakken.
Maak de venkel schoon en schaaf hem ook in dunne plakken.
Rasp de Parmezaanse kaas.
Snijd de resterende citroen door en snijd 1 helft in plakjes.

Leg nu een laagje venkel op de bodem van een ovenschaal, besprenkel de laag met olijfolie en citroensap en strooi er een beetje zout en peper over.
Verdeel er een laagje courgette over en besprenkel/bestrooi zoals bij de venkel.

Nu kun je er een laag lasagnvellen op leggen.
Bedek met het spinaziemengsel en bestrooi met Parmezaanse kaas.
Herhaal dit tot de ovenschaal vol is, maar eindig met een laag spinaziemengsel bestrooid met Parmezaanse kaas.

Bak de lasagne 30-40 minuten in een voorverwarmde oven.

Serveer met een handvol rucola erover heen gestrooid.

Nou vooruit, hier dan nog mijn slechtste foto van het jaar. Niet schrikken. Blijf vooral denken aan al die lekkere dingen die verwerkt zijn in dit gerecht!

Tian met spinazie

Tian met spinazie en kaas

Na een aantal dagen “gemak dient de mens”, is het vandaag business as usual. Op de thuisbasis was er, het is bijna standaard, gierende pret te beleven aan boodschappen doen, drie trommels wasgoed, belastinginspecteurs die alles tot vijf cijfers achter de komma gespecificeerd willen zien en om de feestvreugde nog verder te verhogen ontving ik een cryptisch antwoord op mijn vraag hoe ik een ingewikkeld bouwvoorschrift zou moeten interpreteren. Het schiet allemaal niet op, zullen we maar zeggen.

Gelukkig is er thuis altijd één onwankelbare zekerheid. Als er gegeten gaat worden, moet het gezond zijn. Het eventuele vitaminentekort dient aangevuld te worden, opdat we zonder gewetensbewaren opnieuw voor enkele dagen kunnen afreizen naar ons houten huisje. Gezond. Voor mij betekent het bijna altijd groenten en/of fruit in ruime hoeveelheden. Ik ben opgegroeid in een tijd dat Popeye Neerlands groenteheld was. Eerlijk gezegd had ik het niet zo begrepen op dat idiote mannetje met zijn blikken spinazie en pseudo spierballen. Ik was wel jong, maar niet gek. Spinazie zat nooit in een blik bij ons thuis. Spinazie was een enorme berg groene blaadjes die ons mam dusdanig fanatiek in de wasbak stond te wassen, alsof de complete Sahara eruit gespoeld moest worden.

Gezond, zei mam, als we eindelijk aan tafel zaten, terwijl ze drie grote scheppen op mijn bord lepelde. En ik was een goedgelovig kind. Als mam het zei, was het zo. Bovendien wist zij de groente zo te bereiden, dat hij smaakte naar boter, nootmuskaat en gemalen broodkruim. Nooit met zo’n eng, glibberig sausje, dat ik later enkele keren mocht meemaken bij andere gezinnen. Gelukkig had ik toen al geleerd om beleefd te zeggen dat ik voor de gezelligheid wilde mee-eten, maar dat ik eigenlijk al gegeten had. En daar was geen woord van gelogen, gegeten en gedronken had ik bij de aanblik van die schaal groen-glazige massa.

Tian met spinazie

Nog steeds vind ik spinazie heerlijk. Maar omdat ik steeds minder vlees eet, vind ik het niet altijd eenvoudig een maaltijd te verzinnen waarbij de ijzersmaak van deze groente ten volle naar voren komt. Het blijft zoeken. Met lasagne en citroenricotta is het heerlijk.  Met mascarpone en tomatensaus is het ook zeker niet te versmaden, maar ik wilde dit keer iets anders. Dus week ik uit naar de onvervalste politiek van het Brabantse land. Daar is een heel leutig ministerie van Eten en Drinken gevestigd. Daar verkopen ze geen onzin, geen praatjes voor de vaak, geen opgeklopte economische cijfers. Nee, daar zijn ze bezig met de meest elementaire zaken van het leven: eten en drinken.

En daar zag ik afgelopen week deze tian van spinazie, die ik móést namaken. Ik kan jullie zeggen: het was verrukkelijk! Misschien een beetje droog, dat valt echter eenvoudig op te lossen door er meer spinazie aan toe te voegen. Of minder aardappelen natuurlijk.

Omdat ik de hoeveelheden had verdubbeld, bleef er nog wat van over. Dat eten we dan morgen met een frisse salade erbij als lunch. Twee voor de prijs van één dus. Hoe makkelijk kan politiek bedrijven zijn? Daar is echt geen topsalaris of  Haags pluche voor nodig. Met een fikse dosis Brabantse gemoedelijkheid en een beetje lol om in de keuken te staan, kom je een heel eind.

Tian met spinazie en kaas