Blueness Bar inspired bij Sergio Herman

Blueness Bar gefrituurde wontons

Naar “de overkant” gaan is voor mij bijna te vergelijken met een short break, een kleine vakantie. Alles is er anders dan thuis. Oké, het landschap is er net zo vlak en ook de zilte zeewind is hier permanent aanwezig, maar de mensen lijken er onbezorgder dan in mijn omgeving en er heerst naar mijn gevoel continu een feestelijke, Bourgondische stemming. Nog net geen Ibiza, hoewel een stadje als Cadzand-Bad gevaarlijk dicht in de buurt begint te komen.

Je snapt niets van die overkant? Laat het me je uitleggen. Ik woon op Zuid-Beveland, een eiland dat behoort tot de provincie Zeeland. Zeeuwser kan niet. Alle stereotypen die Zeeland kenmerken zijn hier een vast onderdeel van het dagelijks leven. Vette klei, duizend dijken en kerktorens, een immer aanwezige ferme westenwind die dag in, dag uit je tere gezichtshuidje martelt, oesters als equivalent voor worstenbrood, maar ook een zekere spaarzaamheid (jawel, daar is-ie), komt mij niet geheel onbekend voor. Zowel in het onbegrensd consumeren als in het starten van een oeverloze, onbeduidende babbel, het is voor mijn autochtone buurvrouw/man vooralsnog geen gesneden koek. Verder zijn mijn buurtjes schattig hoor, niks te klagen. “Blueness Bar inspired bij Sergio Herman” verder lezen

Sukadelapjes à la Sergio Herman

Twee sukadelapjes in saus

Kijk, zelfs als keurig opgevoed Katholiek “mèske”, heb ik zo mijn tekortkomingen. Ik wil echt niet Roomser zijn dan de Paus. Zelfs ik eet echt wel eens een stukje vlees. Een lekker én verantwoord stukje. Met keurmerk en zo. Ik ga ze hier niet allemaal opnoemen, maar wees gerust: ik heb zo mijn adresjes. Helemaal zonder vlees is ook maar een schraal bestaan en voor dit soort sukadelapjes mag je me toch echt nog steeds wakker maken. 

Tevoren geprepareerde lapjes vlees hoef ik daarentegen beslist niet. Alles naturel, zodat ik er aan kan snuffelen, om daarna de smaakmakers er zelf aan toe te kunnen voegen. Over smaakmakers gesproken: dit recept van Sergio Herman voor sukadelapjes zit er bomvol mee. Bier. Tomaten. Geconcentreerde jus. Azijn. Het lijkt misschien wat overdone, maar echt, je zult versteld staan van de complexiteit van de saus!

Sukadelapjes à la Sergio Herman

Ingrediënten: (4 pers)
klont boter
4 sukadelapjes van ongeveer 250 gr
1 zoete ui, gesnipperd
1 teentje knoflook, geperst
50 gr spekreepjes
1 flesje Vedett IPA
2 eetl chardonnay-azijn (of gewone witte wijnazijn)
200 gr gepelde tomaten, in blik
5 dl kalfsjus
2 takjes tijm
2 laurierblaadjes
peper/zeezout

Bereidingswijze:
Kruid de sukadelapjes met zwarte peper van de molen en zeezout (pas op, niet te veel gebruiken!). 
Verhit de boter in een pan en schroei het vlees aan alle kanten mooi dicht.
Voeg nu een klein beetje boter toe en voeg de ui, knoflook en spek toe en laat alles mee bakken.
Blus af met het bier en de azijn en laat voor de helft verdampen.

Voeg de tomaten, kalfsjus, tijm en laurier toe en breng aan de kook. 
Plaats een deksel op de pan en zet nu het vuur lager om het vlees circa 3 uur te laten sudderen. 
Eventueel op smaak brengen met zwarte peper en zeezout.

Voor mensen die van gebonden saus houden: roer er aardappelbloem opgelost in een beetje water, doorheen.

Bron: Simple Food – Sergio Herman

Zaterdag is de beste dag van de week

Zeeuws spek DIY

Als iemand die ijsjes staat te verkopen op de Zuidpool. Zo voel ik me op deze zaterdag. Zo’n dag dat er niemand op mij zit te wachten. Oké, het grote voordeel is wel dat het rust en ruimte schept in het vaak rusteloze hoofd.

Eerst moet ik nodig een goede vriendin bellen. Of ze geen boodschappen nodig heeft met het weekend voor de deur. Volgens de papieren mag ze na haar staaroperatie weliswaar alles doen, maar wel op het gemakkie. En sinaasappels of aardappelen sjouwen is best een heftig ding. Gelukkig is alles in orde met haar en heeft ze nog voor drie weken eten in huis.

Mooi. Dan kan nu de dag echt beginnen. Het plan is een recept uit het boek Simple Food van van Sergio Hermans te maken. Het befaamde Zeeuwse spek, naar een DIY recept. Helemaal onvoorbereid ben natuurlijk ik niet. Het 1 kg wegende stuk Livar buikspek ligt al een dag geduldig te wachten, tot hij in zijn pekelbadje mag. Het is echter juist dat pekelbadje dat me nu enige kopzorgen baart. Volgens het recept moet ik suiker, zout en kruiden mengen. Ja? En dan? Ik zie nergens een hoeveelheid water staan. Potjandorie. Google erbij dan maar. Daar lees ik over het zgn “droogpekelen” waar expliciet bij spek voor gekozen wordt. Holy Mozes, saved by the bell! 

Het zou totaal niet ondenkbeeldig geweest zijn als ik er, navigerend op eigen gevoel en intuïtie, een litertje water bij gekieperd zou hebben. Wat een ergernis toch, recepten die niet volledig zijn. Niet elke amateurkok heeft een vrachtwagen aan basiskennis in zijn culinaire rugzak. Hoppa, het spek ligt eindelijk in zijn verwenbadje. Hij/zij mag er 24 uur in vertoeven, om daarna voor 48 uur in de marinade te gaan. Het zijn best ingewikkelde zaken, zo’n Zeeuws spekje from scratch in je eigenste keukentje maken. Maar een beetje experimenteren met culinaire zaken blijft altijd leuk. En bovendien zit er toch niemand op mij te wachten vandaag.

Dus rommel ik nog wat verder met potjes en pannetjes. Bereid een frittata met aardappel, uien en veel kruiden voor. Was de sla en maak guacamole. Rooster puntpaprika’s, doe ze door de blender en schep er een fikse lepel ricotta met balsamico en pepersaus door. Dit resulteert in een smakelijk smeersel voor op een toastje.

Als het eenmaal 16.00 uur is, begin ik toch opeens het vermoeden te krijgen dat er best wel eens iemand op me zou kunnen wachten. Nou, komaan dan, laat de zaterdag maar beginnen! Voel je welkom. Ontkurk de wijn. Schuif aan. Eet. Drink. Vier het leven!

P.S. Het recept voor het zelfgemaakte Zeeuws spek houden jullie van mij te goed!

Gevulde paprika met auberginecrème, rijst en feta

Gevulde paprika met auberginecrème

In het boek Simple Food van Sergio Herman staat dit recept voor gevulde paprika. Het idee ervoor komt van zijn voormalige souschef Filip Claeys, die deze gevulde paprika met auberginecrème maakte als hij aan de beurt was om de personeelsmaaltijd te verzorgen. Sergio gaf er zijn eigen draai aan en gebruikte er puntpaprika’s voor. Vrouwtje Eetplezier zag, na enige bestudering van het recept, dat de hoeveelheid vulling veel te veel zou worden voor 2 platte puntpaprika’s. Bovendien waren er supergrote, mooie “gewone” paprika’s in de aanbieding. Ideaal om te vullen en dus voor dit recept!

Gevulde paprika met auberginecrème, rijst en feta

Ingrediënten: (voor 4 personen)
2 grote rode paprika’s
olijfolie
zwarte peper van de molen
zeezout
1 gesnipperde ui
mespunt geperste knoflook
500 gr gehakt half om half
1 fijngesneden verse chilipeper
2 theelepels kardemompoeder
2 theelepels kaneelpoeder
3 theelepels gemalen korianderzaad
300 gr oesterzwammen
300 gr auberginecrème (zie hieronder)
250 gr gekookte basmatirijst
4 gepelde tomaten, brunoise gesneden
halve bos peterselie, gehakt
halve bos koriander, gehakt
100 gr feta

Voor de auberginecrème:
3 aubergines
2 theelepels ras el hanout
peper van de molen
zeezout
mespunt geperste knoflook
2 dl olijfolie
4 eetlepels Griekse yoghurt

Bereidingswijze:
Begin met het maken van de auberginecrème.
Verwarm de oven voor op 180˚.
Was de aubergines en snijd ze doormidden.
Kruid met ras el hanout, zwarte peper, zeezout, knoflook en olijfolie.
Rooster in de oven tot het mooi korstje ontstaat, wikkel in aluminiumfolie en pof verder.
Haal het vruchtvlees uit de schil en mix de massa glad met de yoghurt en olijfolie.
Breng op smaak met peper en zeezout. Zet apart.

Snij de paprika’s doormidden, verwijder de zaadlijsten en leg ze in een ovenschaal.
Besprenkel de paprika’s met olijfolie en kruid met zwarte peper en zeezout.
Zet de ovenschaal in een voorverwarmde oven van 180˚ en laat circa 10 minuten voorgaren.

Zet ondertussen een pan op met wat olijfolie.
Bak de ui en knoflook kort aan en voeg het gehakt en de fijngesneden chilipeper toe.
Kruid af met zwarte peper van de molen, zeezout, kardemom, kaneel en koriander.
Voeg de oesterzwammen toe en bak ze mee.
Meng nu de auberginecrème onder het gehakt (op zacht vuur) en voeg tenslotte de rijst toe.
Meng alles grondig door elkaar.
Proef en kruid indien nodig bij.
Werk het gehakt af met de tomatenblokjes, peterselie en koriander.

Vul de paprika’s rijkelijk met het gehaktmengsel en strooi er blokjes fetakaas over.
Schuif in de oven en laat dit 20-25 minuten bakken.
Het vel van de paprika’s mag best een beetje geblakerd zijn hier en daar. Ze zijn dan lekker zacht.

Serveer dit met een frisse salade erbij!
Gevulde paprika met auberginecrème

Zelfgebakken kibbeling met tartaarsaus

Zelfgebakken kibbeling met tartaarsaus

Bladerend door Sergio Hermans’ laatste boek Simple Food, kwam ik een recept tegen van zelfgebakken kibbeling in een soort van tempurabeslagje met tartaarsaus en ik kreeg me daar toch opeens trek in ….. Man, man, man, wat kan een mens plotseling toch een onbedwingbare trek krijgen in iets onbereikbaars, want ja, tien uur in de avond is niet bepaald de meest geschikte tijd om aan een recept als dit te beginnen. Met een rammelende maag begaf ik mij dan ook enige tijd later naar de echtelijke sponde.

Eerlijk is eerlijk: er gingen nog een behoorlijk aantal dagen aan voorbij, voordat ik mijn waanzinnige trek in deze gefrituurde visstukjes kon inwisselen. Maar gisteren was de perfecte dag ervoor. Eerst naar mijn favoriete vishandel in Yerseke: Van As Zeeland. Aldaar een prachtig stuk kabeljauw gekocht. En nog wat andere lekkere dingen, zoals superverse tarbot en schar. 

Omdat ik al jaren geen friteuse meer bezit, heb ik een pannetje gevuld met zonnebloemolie. Gaat ook prima. Thermometer erin en wachten op de gewenste 180˚. Beslagje maken. Vis in reepjes. Pruttelen maar! Ja, de tartaarsaus had ik ’s morgens al gemaakt, zoiets vergt liefde en aandacht. Dat moet je niet doen tussen alle bakbedrijven door. Overigens is voor frituren in een pannetje ook best een staaltje acrobatiek nodig: je thermometer in de gaten houden, de vis erin en eruit, oppassen voor kokende olie op je handen en ondertussen ook nog zien te voorkomen dat je keuken in een soort van vetopslagplaats veranderd. Best ingewikkeld. Volgende keer koop ik toch een kleine friteuse voor dit soort zaken. Hup, met de lift omlaag en omhoog.

Let op: tempurabeslag geeft altijd een minder goudbruin resultaat. Het poft wel meer, is dus licht en krokant. Zou ik het nog eens maken, gebruik ik echt tempurabeslag, gemaakt met ijskoud water (sorry, Sergio).

Zelfgebakken kibbeling met tartaarsaus (4 pers)

Ingrediënten
400 gr kabeljauwfilet
currypoeder
zeezout/zwarte peper
350 gr tempurabeslag (zie hieronder)
3 dl tartaarsaus (zie hieronder)

Tempurabeslag:
7 gr verse bakkersgist
160 gr gezeefde bloem
215 cl lauw water
snufje zeezout
snufje suiker

Tartaarsaus:
2 dl versgemaakte of goede kwaliteit mayonaise
1 eetl fijngehakte kappertjes
1 fijngesneden sjalot
1 eetl fijngehakte bladpeterselie
1 eetl fijngehakte bieslook
1 eetl fijngehakte dragen
2 hardgekookte eieren, gepeld en geplet
rasp van 1/2 citroen
zeezout/peper

Bereidingswijze
Lost de gist op in het lauwe water.
Meng met de bloem, het zeezout en de suiker.
Laat 30 minuten rijzen en klop het dan opnieuw plat/

Meng voor de tartaarsaus alle ingrediënten door elkaar en kruid naar smaak af met peper en zout.

Zorg ervoor dat er geen graten meer in de kabeljauw zitten en snijd de filet in lange reepjes.
Kruid met currypoeder, zwarte peper van de molen en zeezout.
Haal de repen door het beslag en frituur 2 à 3 minuten op 180˚. Werk met kleine porties tegelijk!
Laat ze uitlekken op een bord met keukenpapier.

Serveer direct met de tartaarsaus.

P.S. De foto is van verschrikkelijke kwaliteit. Gelukkig heb ik daar een geldig excuus voor. Na een potje jongleren in keuken, geen goed licht voorhanden hebbende én tevens mijn onbedaarlijke trek beheersbaar houden, vind ik het al heel wat dat ik überhaupt een foto heb gemaakt. Een mens kan soms niet alle ballen in de lucht houden …..

Zelfgemaakte kibbeling met tartaarsaus

Desire Sergio Herman – Mara Grimm

Desire Sergio Herman

Wie aan Zeeland denkt vrijwel onmiddellijk aan zware, vette klei, opzwiepende zeeën en bulderende stormen. Elementen waar de inwoners van deze provincie in de loop der tijd volledig aan gewend zijn geraakt. Zij worstelen en komen altijd weer boven. Kracht, doorzettingsvermogen, onverzettelijkheid, het zijn stuk voor stuk eigenschappen die elke Zeeuw van oorsprong in zich heeft. Als je, naast al deze kenmerken, vergaande ambities hebt op culinair vlak, daarin dieper en verder wilt gaan dan je collega’s en je bovendien een hoofd hebt dat barst van de creatieve ideeën, dan heb je een Zeeuwse chefkok van wereldformaat. Sergio Herman. Oud Sluis. Drie sterren. Pure C. The Jane.

Desire Sergio Herman

Culinair journaliste Mara Grimm kreeg de kans om deze topchef een jaar lang te mogen volgen. Op de meest ongebruikelijke tijdstippen verwoordde Herman wat er in zijn hoofd speelde. Valkuilen, frustratie, illusies, twijfels. Herman laat zichzelf zien als een man die dóórgaat, die niet stopt alvorens alles wat hij aan ideeën heeft, heeft uitgewerkt. Meermalen resulteert dit in meer dan 18 uur per dag in zijn keuken staan.

Begonnen als kind in het restaurant van zijn ouders. Hij weet niet beter of alle schoolvakanties zijn gevuld met werken. Mosselgroenten snijden, sauzen maken, maar ook afwassen en schoonmaken. Dat hij kok wilde worden, was toen al wel duidelijk. Toch doorliep Sergio Herman enigszins aarzelend de hotelschool. Hij was totaal niet overtuigd van zijn eigen kunnen.

Pas na enkele stages (de Swaen, Kaatje bij de Sluis) raakte hij definitief in de ban van de hogere gastronomie. In het restaurant van zijn ouders kon Hermans zijn ei niet kwijt en het was zijn moeder die de knoop doorhakte. Voortaan zou het restaurant verder gaan met gerechten zoals Sergio die voor ogen had. Het was loodzwaar in het begin. Knokken, zichzelf voor 200% inzetten, wachten op de gasten. De boekingen bleven echter uit. Meermaals waren er slechts enkele tafeltjes bezet en dat voelde buitengewoon frustrerend.

Maar een Zeeuw vecht door. Als dan uiteindelijk in 1995 Michelin Oud Sluis een eerste ster toekent, begint zijn ultieme droom vorm te krijgen. Hermans passie voor koken heeft geresulteerd in de meest verfijnde gerechten. Elk detail wordt tot in de finesse uitgewerkt. Hij gunt zichzelf geen minuut tijd meer, legt de lat zo hoog dat hij vaak 18 uur per dag in zijn keuken te vinden is. Zijn hang naar nieuwe gerechten bedenken noemt Herman zelf verslavend.

Het gaat verder dan het zoeken naar perfectie. Bijna dwangmatig wil hij verder. Meer volmaaktheid. Elk takje, elk kruidje moet exact de juiste plaats op het bord innemen. Ondanks zijn ster blijft hij zichzelf kwellen met twijfels. Is dit nu alles wat ik kan? Wat had er beter gekund? Hoe had het fraaier geoogd? Heeft hij de smaak wel helemaal uitgediept?

Het kan bijna niet anders of enkele jaren erna kan de tweede ster in ontvangst worden genomen. Met als absoluut hoogtepunt de derde ster in 2006. Sergio zelf heeft er allemaal niet om gevraagd. Oud Sluis is ontstaan uit zijn hang naar perfectie, maar de ietwat stijve sfeer die rond een sterrenrestaurant hangt, bevalt hem niet. Waar het volgens hem om gaat is eigenheid. Een goed gerecht heeft een ziel. Als je die proeft, is het goed, wat hem betreft. 

Zijn enige doel is gasten in een soort van trance aan tafel te zien zitten. Op die momenten is hij op zijn best, vooral wanneer hij via de bediening positieve feedback te horen krijgt. Dan “danst hij achter de kachel”, zoals hij het zelf noemt. Toch heeft de bekende Zeeuwse nuchterheid zijn stijl mede bepaald: niet lullen, maar gewoon doen. Dat zijn gasten genieten van zijn creaties, daar gaat het allemaal om.

Herman is al die jaren, althans in Nederland, wars van media-aandacht gebleven. Hij deed de dingen waarvan hij dacht dat hij ze moest doen. Zonder poeha, zonder gedoe en veelal buitenom de schijnwerpers. Geen typetje, maar een enigszins ruige Zeeuwse kerel pur sang. Inclusief tattoos, gerafelde jeans en bandjes om zijn pols. En nu dan toch dit boek. Reflecties van een topkok. Indringend, ontwapenend, ontroerend. Als je altijd al hebt willen weten wat er in het hoofd van een sterrenchef speelt, dan is dit je kans om erachter te komen.

Auteur:     Mara Grimm
Titel:        Desire – Sergio Herman Reflecties van een topkok
Uitgever:  Minestrone
ISBN:       9789490028626
Prijs:        € 24,50

N.B. Ik word niet gesponsord om dit artikel te publiceren. Bovendien heb ik geen enkele commerciële connectie met de auteur of uitgever van dit boek. Ik schrijf slechts over zaken die mij persoonlijk in beroering brengen.

Desire Sergio Herman