De Vierbannen revisited

De Vierbannen oesters

*** Dit restaurant is inmiddels gesloten ***

We vieren de verjaardag van mam. Vijfentachtig jaar wordt ze. And still alive and kicking. Oké, ze loopt geen marathon meer, moet soms drie keer kijken voor ze scherp beeld krijgt en ik moet mijn van nature zachte stem extra kracht bij zetten om luid en duidelijk over te komen. Allemaal relatief onbelangrijke zaken. Met name haar mentale gedeelte werkt nog als een tierelier. Niks mis mee. Bovendien is  het glas (bijna) altijd halfvol. Optimisme en discipline gaan hand in hand bij mam.

En hoewel haar wereld niet zo groot meer is, neemt lekker eten daarin nog steeds een voorname plaats in. Ze zweert bij maaltijden met veel verse groente en is ervan overtuigd dat gezondheid voor een groot gedeelte wordt bepaald door de samenstelling van je voeding. Groenten, fruit, weinig vlees, weinig vet en suiker. En nog altijd bereidt ze elke dag haar maaltje.

Vandaag hoeft ze niet te koken. Vandaag bezoeken we voor de tweede keer restaurant De Vierbannen te Ouwerkerk. Om te vieren dat ze vief en pront nog minstens vijftien jaar in onze nabijheid mag verkeren. Bezochten we vorige keer de brasserie van De Vierbannen, dit keer nemen we de lift naar de eerste verdieping, waar het restaurantgedeelte is gevestigd. Een prachtig uitzicht aldaar over het krekengebied aan de noordzijde, terwijl aan de zuidzijde de Oosterschelde als een vlak, blauw laken zichtbaar is. Keurig gedekte tafels. Voor mij had de aankleding net ietsje warmer gemogen, maar we komen tenslotte voor het eten.

De Vierbannen

We krijgen een ronde tafel toegewezen en starten nadat de wijn is ingeschonken met een fijn stukje gravad lax met limoenboter en een flinterdun mondvermaakje bestrooid met rozemarijn en kaas.

image

Als de chef hiermee zijn visitekaartje wil afgeven, dan is dat goed gelukt. Een delicaat stukje botermalse zalm, gecombineerd met een knapperig crackertje. Hierna volgen een tweetal amuses. In een kommetje frisse, rode biet met groene appel, overdekt met een sorbet van karnemelk. Het matcht perfect. Helaas ben ik vergeten een foto hiervan te nemen. Op een bedje van kiezelstenen worden er zogenaamde zeebonbons bij geserveerd. Witte chocolade met een vulling van diverse zeegroenten, waaronder zoute melde en zeebanaan.   Hoewel het vandaag de dag een trend lijkt om chocolade in een voorgerecht toe te passen, is het aan mij niet echt besteed.

imageIntussen vergaap ik me aan de spannende collectie wijnen die op de wijnkaart prijken. Hier wordt met aandacht en kennis van zaken ingekocht. De maitre sommelier vertelt ons dat hij er naar streeft uitsluitend biologische wijnen aan te schaffen. Chapeau daarvoor! Laten wij in vredesnaam blijven proberen ons voedsel zo oorspronkelijk mogelijk te houden. Wij bestellen een oude lieveling: The flower and the bee, een Spaanse, witte wijn uit de Treixdura. Licht ziltig en mineralig, met geuren van witte bloesem, abrikozen en ananas.

image

Voorgerech

Brood verschijnt op tafel, zuurdesembrood van Menno. Lekker. Korte tijd later verschijnen onze voorgerechten. Voor mij en mam de schelpen met vijf bereidingen. Op het bord zien we een mesheft, venusschelp, oester, wulk, amandelschelp en coquille, een feestje om naar te kijken.

Vierbannen

Heerlijk zeefruit met verschillende garnituren. Afgezien van de amandelschelp die enigszins taai van structuur is, smaakt het ons prima. Voor G. zijn er de langoustines, rauw en geplet, met tzatziki, groene thee en snijboon. Ook hij zit te genieten.

Vierbannen

Hoofdgerecht

Ook bij het hoofdgerecht scheiden onze wegen. Mam en ik kiezen voor de gepocheerde tarbot, voorzien van rolletjes prei, quenelles van courgette met groene curry en koolblaadjes gevuld met garnaaltjes. De vis wordt aan tafel overgoten met een saus op basis van witbier.

VierbannenHoewel het gerecht fantastisch oogt, vind ik persoonlijk de smaken op iets te spannende voet met elkaar staan. Veel zuur ook in de saus, waardoor het delicate karakter van de vis wegvalt. Tel daarbij op de intensiteit van de groene curry en een rollercoaster aan smaken in je mond is het gevolg. Het is overduidelijk dat de chef ambities heeft om originele smaakcombinaties te presenteren, maar te ver doorslaan daarin kan gerechten volledig om zeep helpen. Aan de andere kant van de tafel ligt een mooi stukje zeebaars op het bord, voorzien van drie verschillende sauzen. Wat ik me kan herinneren is zeebiet, citroengras en jalapeñopeper. 

Vierbannen

Hoewel we beiden erg gelukkig worden als er “hoog op smaak” gekookt wordt, vindt ook G. dat zijn visje enigszins gedomineerd wordt door de overige ingrediënten. Maar dat kan geheel persoonlijk zijn natuurlijk.

Dessert

We besluiten met aan deze kant een nagerecht van karamel, citroen, vanille en dragon. De dragon combineert in dit geval perfect met de overige smaken. Geen foto helaas. Aan de andere zijde een plak chocolademousse, superluchtig met smaken van limoen, banaan en eucalyptus. Een heerlijke afsluiter!

Vierbannen

Als we willen besluiten met espresso en thee, krijg ik tot mijn grote verrassing een theekaart. Fijne melanges van Betjeman en Barton. Ik kan er lyrisch van worden. Nu is thee toevallig mijn favoriete drank, maar waarom hanteert niet elk restaurant een dergelijke kaart? Wat moet een fervente theeleut met die belachelijke hengelzakjes van vaak inferieure kwaliteit? Een tien met een griffel dus voor De Vierbannen voor hun theebeleid. Er komen nog een aantal heerlijk zoete versnaperingen op tafel. Een stukje peace cheesecake met een bolletje kokosschuim en een “Neeltje Jans”-kopje van chocolade.

imageimageWe zijn volledig voldaan na dit alles opgesnoept te hebben. Hoewel we gemengde gevoelens hebben bij de diverse smaakcontrasten die ons ten deel vielen die avond, verlaten we desondanks met een tevreden gevoel het restaurant. Onder luid gesnater tillen eendjes nog één keer het laken van de Oosterschelde op, waarna het zilte water zichzelf stilletjes in slaap wiegt.

Restaurant Vroenhout – Roosendaal

Restaurant Vroenhout

Mam, Man en ik vieren de afsluiting van een week vol bouwkundig drama (zie vorig blog). De nieuwe, modulerende cv-installatie werkt, na allerhande ongerief zoals een lekkage, gevolgd door een bijna lekkage en het voltooien van een reeks klusjes zoals het opnieuw netjes bijwerken van ontstane gaten, naar behoren. De programmeerbare klokthermostaat zorgt voor een constante, maar uiterst energiezuinig klimaat in mams huisje. Zij tevreden. Ik tevreden. De hoogste tijd voor een etentje.
Op tien minuten rijden van mams huis, bevind zich restaurant Vroenhout.

Het is meer dan 12 jaar geleden dat ik hier voor het laatst was. Destijds had deze gelegenheid de aanblik van een rietgedekte boerderij met een romantische uitstraling; vandaag de dag heeft het een complete metamorfose ondergaan en is het omgetoverd tot een modern en stijlvol onderkomen. Veel glas rondom en zachte roomkleuren in het interieur.

Restaurant Vroenhout

We worden vriendelijk welkom geheten door de gastvrouw/eigenaresse Lore van Beekveld. Zij wijst ons een ronde tafel aan. Terwijl we van onze wijntjes genieten, bekijken we de menukaart. Die toont ons mooie, eerlijke gerechten. Tongschar, rib-eye, gelakt hertenfilet. We kiezen voor het vriendelijk geprijsde Bib Gourmand menu in drie gangen. Ondertussen wordt er een knabbeltje op tafel gezet. Verse noten met o.a. wasabi en huisgemaakte flinterdunne koekjes.

Na een tiental minuten verschijnt een amuse, bestaande uit een lolly van parmaham met een vleesvulling op basis van chartreuse en een taartje van zeebaars met nog een aantal ingrediënten die ik me niet goed herinner. Erg verfijnde gerechtjes die ons bijzonder nieuwsgierig maken naar wat nog komen gaat.

Voorgerecht

Dat we daarin niet worden teleurgesteld, blijkt wel als de voorgerechten verschijnen. Aan de andere kant van de tafel een schitterend bord carpaccio van hert, afgewerkt met een pesto, zoetzure pompoen en granaatappelpitjes.

Voor mij is er ravioli van bospaddenstoelen met rillette van eend en een jus van morilles. Stevige, krachtige smaken die schreeuwen om vergezeld te worden door een mooie, rode wijn. Vanwege de vermoeiende dag die achter me ligt, laat ik die echter achterwege. Voor de zekerheid dat ik niet in slaap zal vallen.

Tussen voor- en hoofdgerecht zit een prettige tijdspanne. Men haast hier zeker niet, maar het wachten op een volgend gerecht duurt ook niet eindeloos. Een pluspunt wat mij betreft.

Hoofdgerecht

De Man heeft gekozen voor een goed stuk vlees. Een rib-eye met bearnaisesaus, vergezeld van een kroketje van zuurkool, een schattig witlofstronkje en een geroosterd tomaatje. Botermals vlees, is het oordeel, perfect gebakken.

Ik heb zekerheidshalve gekozen voor de gebakken griet met crème van schorseneren en truffelsaus. Op een romantisch gedecoreerd bord verschijnt de griet. De vis is overduidelijk supervers en heerlijk gegaard. Eronder een bedje van spinazie-spaghetti. Ernaast nog wat spinazie. De bijgeleverde truffelsaus blijft onaangeroerd. Persoonlijk ben ik niet weg van de smaak van truffel in combinatie met vis. Ook de torentjes van zoetzure pompoen bevallen me niet. Ze zijn te zuur en verlammen mijn smaakpapillen. Maar de voortreffelijke vis maakt alles meer dan goed.

Nagerecht

Wat betreft het nagerecht zijn we eensgezind. Het is een panna cotta van caramel, met sandwiches van banaan en pinda en chocolade-noga ijs. Een prachtig opgemaakt glazen bord komt op tafel. De smaken zijn verrukkelijk en harmoniëren perfect met elkaar.

We sluiten af met een espresso en een thee. Op een leistenen plaatje een aantal lekkernijtjes. Die worden neergezet zonder uitleg. Opeens gaan er wat meer dingen fout. De espresso wordt verwisseld door een koffie en de verse muntthee blijkt, zonder excuses, te zijn vervangen door gedroogde. Dat is niet alleen jammer, maar ook een gemiste kans voor de brigade. Vaak blijft juist een fijne afsluiting nog lang hangen in het geheugen. Enfin, ik zie dat het druk is en dat de gastvrouw haar personeel niet op alle fronten tegelijk in de gaten kan houden.

Desondanks hebben we heerlijk gegeten. Tevreden verlaten we het restaurant. We zetten Mam af bij haar huisje, zeggen gedag en rijden daarna door de donkere nacht terug naar Zeeland. Waar het na hectische week goed toeven is. Maar nu eerst slapen … láng en véél slapen.

The Jane – Antwerpen

The Jane

Bijna vanzelf komen er wat vage associaties met een huwelijksvoltrekking bovendrijven, als we die woensdag om 12.30 uur de auto parkeren op het Groen Kwartier te Antwerpen. Een lichte spanning, in combinatie met een zekere ademloosheid maakt zich van me meester als we het plein oversteken. Alles dwingt je ertoe je pas te vertragen als je de monumentale kapel van het voormalige Militair Hospitaal nadert. The Jane. Alleen de naam al.

Eenmaal binnen blijken inderdaad alle elementen voor een indrukwekkende trouwlocatie voorhanden: een leistenen trapje, prachtig gebrandschilderde ramen, een authentieke tegeltjesvloer en hoge gewelven. Hiermee houdt dan ook meteen elke gelijkenis met een op handen zijnde huwelijksverbintenis op. Ik bevind me namelijk in het recent geopende restaurant van Sergio Herman en Nick Bril: The Jane. Na een ingrijpende restauratie is de kapel getransformeerd naar een smaakvolle locatie waar gegeten kan worden. En jullie begrijpen: bij namen als Sergio Herman en Nick Bril is de uitdrukking “waar gegeten kan worden” een understatement van de eerste orde.

We worden vriendelijk welkom geheten en naar onze tafel geleid. Een fijne, ruime tafel met prettig zittende leren banken aan de muurzijde, inclusief kussentjes, en comfortabele stoelen aan de andere zijde. Vrijwel meteen verschijnt er brood en olie op tafel. Brood van het Vlaamsch Broodhuys hier, altijd goed wat mij betreft.

Amuses en voorgerechten bij The Jane

Nog vóór ik alles uitgebreid bekeken heb (ik ben verzot op gebouwen met een “ziel”) wordt er een schaaltje met een appetizer op tafel gezet. Het is een crème gemaakt van een 18 maanden oude Roeselaarse brokkelkaas. Erbij wat tuinkers en een grissini.

Genietend van dit fijne startertje, kijk ik nog wat rond. Ik zie dat de bediening perfect op elkaar is ingespeeld en ook in de keuken (waar zich eens het altaar bevond)  werkt de brigade rustig naast elkaar door. Dat is knap, want het lijkt me een ietwat beperkte ruimte. Maar kennelijk weet iedereen zijn plaats. Ook Sergio zelf is vandaag aanwezig.

Omdat Man en ik er niet weg van zijn om veel alcohol te nuttigen zo vroeg in  de middag, kiezen we ervoor om bij onze voorgerechten elk een bescheiden glas van de bij het eerste gerecht aanbevolen wijn te drinken. Gewoon, om toch de smaakcombinatie te ervaren. Voor mij een biologisch-dynamische Chablis, Chateau de Beru 2011. Manlief kiest de Riesling Dry 2013 uit de VS, Anthony Road Finker Lakes AVA. Ik heb er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar deze wijn is uitzonderlijk licht van toon. Beide wijnen zijn prima, maar wel een paar graadjes te koud naar mijn zin. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de temperatuur van wijn altijd erg persoonlijk is.

Door de meer dan correcte bediening wordt ons het principe van de lunch bij The Jane uitgelegd. Ze kennen hier 3, 5 of 7 voorgerechten. Wij kiezen voor 5. Mooi ertussenin. Omdat niet alles tot in detail omschreven staat op de menukaart, wordt er gevraagd of er nog producten zijn die we absoluut niet wensen te eten. Ik geef aan dat wild en rood vlees geen favorieten van me zijn en daar wordt, zo blijkt later, keurig rekening mee gehouden.

Amuses

Niet lang erna verschijnen drie amuses in grappig, gedeukt aardewerk, speciaal vervaardigd voor The Jane. In het bekertje een vitamineshot van ananas, groene appel, venkel, wortel en basilicum. Een lekker fris gerechtje. In een ander schaaltje tzatziki, komkommer, yoghurt en zwarte olijf, gecombineerd met een stukje geroosterd brood met aïoli. Het derde schaaltje bevat gefrituurde falafel met hummus, tzazuka en feta kaas. Stuk voor stuk delicate hapjes die fijn weg eten. De gefrituurde falafel heeft bijna de structuur van vlees gekregen en lijkt daardoor, hoewel minder vloeiend natuurlijk, op een mini-bitterballetje. Erg lekker.

Voorgerecht 1

Het eerste voorgerecht wordt geserveerd. Een Gillardeau oester met zure room, granité van champagne en verveine. Echt fantastisch om te proeven hoeveel smaken bijeen kunnen komen in zo’n klein schelpje. Zilt, fris en een vleugje citroen.

Voorgerecht 2

Bij het tweede voorgerecht scheiden de wegen van manlief en mijzelf. Voor hem de tartaar van rund met pickles, een gepocheerd kwarteleitje en vinaigrette van parmezaan en basilicum. Het vlees is heerlijk mals en goed van smaak, oordeelt hij.

Voor mij is er een fijn mootje maigre, welke rauw gemarineerd is. Maigre is een vissoort die hier niet erg bekend is, maar in Frankrijk, met name in het Middellandse Zeegebied, veelvuldig gegeten wordt. Erbij liggen verschillende soorten tomaat, basilicum en een heerlijk lepeltje burrata.

Gek genoeg combineert de smeltend-zachte kaas prima met de robuuste, ietwat zurige smaak van de vis. Niet alle tomaatjes zijn even rijp, maar een kniesoor die daar op let. Omdat het tempo best hoog ligt, vragen we bij het wegnemen van het servies om een iets langere pauze. Wat ons betreft mag deze lunch best een paar uurtjes duren. Nu we er toch zijn, nemen we ruim de tijd.

Voorgerecht 3

Net als we een lichte trek op voelen komen, arriveert het derde voorgerecht. Een traditionele paella omgetoverd tot een lichtvoetig gerechtje. In een zwart schaaltje een mooi rondje paella. Daar bovenop liggen twee amandes schelpen, gevuld met een salade van piquillo. Aan tafel wordt er een schuim van inktvis met knoflook bijgeschonken. Aan beide zijden van het gerecht twee krokantjes die ik qua smaak niet weet thuis te brengen. De smaak van dit gerecht is licht-pittig, de consistentie van de rijst perfect en de salade van piquillo is bijzonder smakelijk.

Voorgerecht 4

Dan volgt een klassieker: aubergine parmigiana. Vanzelfsprekend geserveerd in een geheel eigen stijl. Op de heerlijk zachte (gerookte?) aubergine ligt een krokantje parmezaanse kaas met nog wat geraspte kaas er bovenop. Het rode poeder bovenaan is, vermoed ik, poeder van tomaat. Het schuim dat ernaast ligt matcht prima met de overige ingrediënten. Na de relatief lichte gerechtjes die hieraan vooraf gingen, is het wel even wennen aan de krachtige smaken van dit gerecht. Maar evengoed een voortreffelijk bordje eten.

En dan het vijfde voorgerecht. Kip in hooi gegaard. In dit gerecht wordt de filet ervan rosé gebraden en geserveerd met een rolletje van Arabisch brood, gevuld met een mengsel van paddenstoel, foie gras en kip. Erbij een truffel-bearnaise saus en een licht gebonden jus van geroosterde kip. Tja. Nu ga ik waarschijnlijk zeuren.

Als ik mijn mes in de kip zet, voelt deze opmerkelijk veerkrachtig aan. Oeps, binnenin zie ik een vaag roze tint die me niet bevalt. Het zal vast allemaal correct zijn bereid, maar ik heb een hardnekkige vrees voor ongare kip en laat het schaaltje verder onaangeroerd.

Hoofdgerechten bij The Jane

Hoofdgerecht

Gelukkig is het hoofdgerecht weer wel een feestje in de mond. Een Arabisch getint feestje nog wel. Twee malse stukjes kalfslende van MRIJ Rund komen op ons bord.. Ernaast liggen partjes pompoen, courgette en groene asperge. Dit alles is afgewerkt met een vinaigrette van za’atar en een jus met ras el hanout.

Hoewel ik geen dagelijkse vleeseter meer ben, geniet ik van dit perfect gebraden stukje kalfsvlees. Vlees met een “bite”, dat proef ik, en zeker geen opgefokt product uit de wanstaltige bio-industrie.

Desserts bij The Jane

Afsluiter van deze lunch is een dessert van donkere chocola, blauwe bessen, yoghurt en Merlot-azijn. Grappig detail: aan tafel wordt er een flinke lepel met stikstof gemaakte pareltjes naast gelegd. Ik proef. Als ik zou kunnen zingen, zou ik direct in een uitbundige aubade zijn uitgebarsten. Wat een waanzinnig lekkere smaakcombinatie! De diep-donkere chocoladesmaak met het zoetje van het fruit, meteen achterop de tong gevolgd door een licht zuurtje. Dit dessert krijgt direct een 10+ van mij.

Dit gerecht  wordt vergezeld met een slokje van een heerlijk frisse dessertwijn uit Italië, de Brachetto d’Acqui 2013. Frambozen, kersen, bessen, alle aroma’s van rood fruit zijn hierin aanwezig.

Dan nog een espresso voor de Man en een theetje voor mij. Een uitgebreide theekaart hebben ze hier, met veel infusions erop. Ik kies voor de verse munt. Vanzelfsprekend krijgen we hierbij nog een aantal lekkernijtjes geserveerd, waaronder een lauwwarme wortelmadeleine. Luchtig, zoals als een madeleine hoort te zijn en heerlijk, zodat deze smelt in de mond. Hiervan geen foto, ik was waarschijnlijk te gretig. Op een schaaltje komt er nog een combinatie van mango, passievrucht en pandan, een macaron met framboos en verveine en een ijspraline va rode perzik met vanille. Het kan er allemaal nog nét bij.

Tevreden kijken we elkaar om 16.30 uur aan. The Jane is een plek om naar terug te keren. Uiterst vriendelijke bediening, die bij elk gerecht exact weet te vertellen wat de bestanddelen zijn, een fijne, sfeervolle ruimte en uiteraard heerlijke gerechten. Het enige minpuntje vind ik de muziek. Een soort dance-ritme wat mij na een half uur uitermate gaat storen. Deze zal vast trendy te noemen zijn, persoonlijk houd ik van rustige muziek tijdens het eten. Maar goed, ook dat is zeer persoonlijk.
Hoe dan ook: het zal mij niet verbazen als The Jane eind dit jaar haar eerste ster te pakken heeft.

De Korenbeurs Willem4 – Kortgene

De Korenbeurs Willem4

*** Dit restaurant is inmiddels gesloten ***

Lef heb je er voor nodig. En een fikse dosis ambitie. Martin Ozinga en zijn vrouw Ellen bezitten het allebei. Was Martin voorheen werkzaam als chef bij Las Palmas en Groot Paardenburg, sinds 2013 heeft hij er voor gekozen om de scepter te zwaaien in zijn eigen restaurant, te weten De Korenbeurs Willem4 te Kortgene. Dit lieflijke dorpje ligt op Het Zeeuwse Noord-Beveland, wat aan de zuidzijde grenst aan het in de zomer druk bevaren Veerse Meer en aan de noordzijde aan de Oosterschelde.

De Korenbeurs Willem4

Bij binnenkomst wordt meteen duidelijk dat hier flink verbouwd is de afgelopen tijd. Het moderne interieur laat een smaakvolle kleurencombinatie zien van lichtgrijs, chocoladetinten met oranje. Op de tafels strak wit linnen. Aardig detail: zelfs de waterglazen zijn van een subtiel oranje. Comfortabele stoelen en een dito bank. We krijgen de tafel die we wensen, bij het raam. Niet lang erna wordt er brood geserveerd met een heerlijk grassige olijfolie.

Het pand bevat een “open” keuken. In afwachting van de kaart kijk ik met veel genoegen naar de koks die zichtbaar zijn in hun werkdomein. Het valt me op hoe rustig en geconcentreerd er gewerkt wordt. De kaart laat een modern concept zien: elk gerecht is te bestellen in een reguliere portie van € 7,50 en in een dubbele hoeveelheid van € 15,00. Tevens is er te kiezen uit een 4-, 5-, of 6-gangen verrassingsmenu. Een apart onderdeel op de kaart zijn de gerechten van Black Angus vlees, bereid op de houtskooloven. Ik zie twijfel aan de andere kant van de tafel, maar uiteindelijk wordt toch ook daar gekozen voor een 4-gangenmenu.

De voorgerechten verschijnen op tafel. Voor mij de komkommergazpacho met een ferme plak mozzarella en tomatensalsa. Een behoorlijke hoeveelheid wat mij betreft, maar al met al een heerlijk frisse starter.

Aan de overkant twee fijne stukjes rode poon op de borden. Eronder ligt wat zalm en vederlichte tortellini. Er wordt instemmend geknikt. Niet te veel fratsen op het bord, maar puur en herkenbaar eten.

Het tweede voorgerecht bestaat voor mij uit een gambaspiesje met meloenbolletjes en kerriemayonaise. Hoewel de gamba’s voortreffelijk gegaard zijn en het bord een plaatje vormt, blijf ik toch altijd een lichte twijfel houden bij de combi vis en fruit. Afzonderlijk zijn beide ingrediënten dik in orde, maar voor mij is het nog niet echt een homogeen geheel. Misschien is het gerecht in zijn beginstadium en dient er nog aan gesleuteld te worden?

Mijn tafelgenoten genieten ondertussen van een tweetal botermalse coquilles met pijlstaartinktvis en zoetzure venkel.

We pauzeren even voor het hoofdgerecht komt. De Sancerre waarvoor we gekozen hebben, wordt bijgeschonken. Een kwartiertje later verschijnen de hoofdgerechten. Mijn hoofdgerecht is scholfilet (dubbele portie) in een honing-mosterdsaus. Als groente een aantal knapperige groene asperges , gegrilde courgette en iets met pompoen. Dit laatste ben ik vergeten na te vragen. De vis is perfect gegaard, spartelvers te noemen en ook de verschillende ingrediënten matchen goed met elkaar.

Ook aan de andere zijde zijn ze blij met hun voortreffelijke moot schelvis. Jammer alleen dat er vrijwel een identiek garnituur bij wordt geserveerd. Toch mag dat de culinaire pret zeker niet drukken.

Het dessert uit het verrassingsmenu laat een mooi assortiment zoetigheid zien: een zacht-smeltende mini madeleine, een vierkantje cheesecake, een bolletje roomijs en flinterdunne flensjes in een overheerlijke mandarijnensaus.

Zelf ben ik dik tevreden met de gemarineerde aardbeien/frambozen met ananascarpaccio en amandelcrumble.

Als afsluiter willen we nog graag een kopje thee en espresso. Manlief informeert als doorgewinterde espressodrinker naar het merk koffie. Jammer is dan te moeten horen dat er alleen Alex Meijer koffie wordt geschonken. Niet te hachelen. Ook aan het thee assortiment mag wat mij betreft nog gewerkt worden. In een restaurant met deze status zou een collectie losse thee zeker niet misstaan. Voor het overige niets dan lof. Prettige bediening. Comfortabele stoelen. En een prijs-kwaliteitverhouding die meer dan in orde is.

Na afloop schuift chef Martin nog even aan aan onze tafel. Er ontspint zich een genoeglijk gesprek. Hij vertelt met zoveel liefde over zijn vak, de inkoop van verse, eerlijke producten en de bereiding ervan,  dat we hier onmiskenbaar te maken hebben met een chef van formaat. Zeeland is een prima adres rijker!

Restaurant De Korenbeurs Willem4 is door Michelin onderscheiden met een Bib Gourmand. Bovendien beschikt het aangrenzende hotel De Korenbeurs over 11 riante logeerkamers en 1 grote familiekamer.

Opening terras restaurant Noble – Den Bosch

Restaurant Noble terras

Zo’n dag met een stralend blauwe lucht. Met een verfrissend briesje dat bij tijd en wijle subtiel je blote bovenarmen weet te beroeren. Zo’n dag die schreeuwt om comfortabele stoelen. Een dromerig uitzicht. Iets fijns in het glas. En lekkere hapjes op het bord.

Lekker lang en lui op een terras zitten. Bestaan er prettiger zaken in het leven? Persoonlijk zou ik er niets op tegen hebben er mijn beroep van te moeten maken. Om- of bijscholing is niet per se noodzakelijk, want ondertussen heb ik me er, autodidact als ik ben, tamelijk goed in weten te bekwamen.

Restaurant Noble

Met veel plezier geef ik dan ook gehoor aan de uitnodiging van restaurant Noble in ’s-Hertogenbosch om de officiële opening van hun nieuwe panorama terras bij te wonen. In 2012 koopt topkok Edwin Kats het in rustieke Engelse cottagestijl opgetrokken “Chalet Royal”, met het idee er zijn eigen restaurant te beginnen. Er volgt een ingrijpende verbouwing. In september 2013 opent restaurant Noble zijn deuren voor het publiek en nu – mei 2014 – wordt dan het compleet nieuwe terras in gebruik genomen.

Het is er bijzonder aangenaam zitten, daar middenin de stad van Jeroen Bosch. Stijlvolle, zwarte tafels combineren perfect met eigentijdse stoelen in een rieten look. Grappige citroenboompjes zorgen voor een mediterrane sfeer. Aan onze voeten ontvouwt zich een prachtig natuurgebied: het Bossche Broek.

We worden welkom geheten met plat en bruisend water. Als het gezelschap compleet is, wordt er een alcoholvrij drankje – door maître Randy Bouwer aangeduid als ijsthee – geserveerd. Verschillende kruiden als kardemom, munt, en steranijs zijn tezamen met zoethout en limoenrasp, getrokken in water. Een lekker fris startertje.

Chef Edwin Kats begeleidt ons, na een kort welkomstwoord, door het restaurant en de keuken. Naast de ruim zeventig zitplaatsen in het restaurant beschikt Noble tevens over een kookstudio, meeting room en een Private Dining Room tot 14 personen. Het interieur is een aangename mix van local and cosmopolitan.

Terug op het terras krijgen we twee wijntjes ingeschonken. Een Soave Classico, Azienda Agricola Pieropan, gemaakt van 90% garganega druiven en 10% trebbiano. In het glas een fonkelend, strogeel wijntje met een zweempje groen. Ik vind hem geweldig. Voor de rosé liefhebbers is er een rosé gris, pays du Var, Domaine Triennes. Deze wijn is een blend van cinsault, grenache, syrah  en merlot druiven. Persoonlijk kan deze laatste mij niet zo bekoren. Mijn voorkeur gaat uit naar een robuuste rosé met een stevige fruitsmaak.

Smakelijke voorgerechtjes verschijnen op tafel. Ceviche van zeebaars met hibiscus, munt en zeekraal.

Bitterballetjes met een vulling van paling en dragon. Een heerlijke combinatie van cabrales picos met ananas, pistache en salty fingers.

Als de glazen zijn bijgevuld, presenteert de chef met gepaste trots zijn nieuwste creatie: Fruits de Mer “Out of the Box”. Dit fraai vormgegeven gerecht bevat diverse zilte zaligheden die aan mij, als fervent liefhebber van alles wat uit zee komt, volledig besteed is.
Heerlijk sappige scheermessen met een crème van sjalotten. Ook de kreeft met limoenboter en octopus met biet en geitenyoghurt zijn niet te versmaden, evenals de King krab met soja en yuzu.

En als klap op de vuurpijl zijn daar die voortreffelijke Gillardeau oesters, gegarneerd met komkommer, gin en basilicum. Wat een smaakexplosies, wat een mondvermaak!

Het is mij ondertussen wel duidelijk: Kats weet hoe hij zijn gasten kan verwennen. Zijn kookkunst is verrassend innovatief met een groot scala aan Oriëntaalse invloeden.

Als laatste onderdeel van deze opening mogen we de nieuwe Noble kaas proeven. Kats bracht een verzameling Oosterse specerijen bijeen en in samenwerking met kaasmaakster Mirjam van Hest is hiervan een heerlijk romige kaas samengesteld. Ik proef hinten van fenegriek en nigellazaad. Kortom: een geweldig fijn kaasje.

Ik ben geen weerprofeet en kan jullie dus niet beloven dat er aan de zomer van 2014 geen spreekwoordelijk einde lijkt te komen. Wat ik jullie wel kan garanderen is dat, wanneer je besluit de komende maanden  neer te strijken bij restaurant Noble aan het Wilhelminaplein 1 te ‘s-Hertogenbosch, als vanzelf de zon lijkt te gaan schijnen. En dat je er zeker het prachtige terras zult verlaten met een hemelsblauw humeur.

De Vierbannen – Ouwerkerk

De Vierbannen

*** Dit restaurant is inmiddels gesloten ***

Waar zich vroeger de gedateerde pleisterplaats De Vierbannen bevond, staat  nu, als een feniks uit de as herrezen, een robuust, modern ogend restaurant. Alleen de naam is behouden, voor het overige is alles veranderd. Op de begane grond is een brasserie gevestigd, inclusief terras; op de 1e verdieping is het restaurant gehuisvest. Het interieur is strak, met duidelijke verwijzingen naar strand en zee. Veel glas ook romdom, zodat je aan alle kanten prachtig uitzicht hebt over zowel de Oosterschelde als het krekengebied rond Ouwerkerk.

Na een aantal aanprijzingen van diverse kanten te hebben aangehoord, moest ons driekoppige gezelschap, nu we toch op weg zijn persoon nr. 3 thuis te brengen na een prachtige, zonovergoten dag genoten te hebben op de kop van Schouwen-Duiveland, de gok ook maar eens wagen. Want, naar wat ons ter ore kwam, hier wordt fantastisch gekookt.

De jonge, gedreven chef Wouter Kik voert de keuken aan. En hij doet dat met verve, dat moet gezegd. Creatieve gerechten, hoog op smaak gebracht, voorzien van een duidelijke liefde voor lokale producten. Veel vis, veel superverse groenten (Hof Welgelegen), bijzondere kruiden en eetbare bloemen (Kwekerij Zonnemaire), zoveel mogelijk biologisch. Dit laatste is niet alleen erg hip, het is ook nog eens goed te proeven. En voor die smaak, daar komen we tenslotte toch voor.

We hebben best trek en besluiten gebruik te maken van het zuurdesembrood met diverse tapenades. Dat wordt meteen al smullen met dit eerlijke, grof gesneden brood van Menno tezamen met de huisgemaakte smeerseltjes.

De Man neemt een voorgerecht. Het wordt een salade van jonge geitenkaas met zoetzure groenten, tomaat en dadel. Een plaatje om te zien. De dames genieten nog even verder van de uitstekende Gruner Veltliner en het brood, maar zien ondertussen hoe er vol overgave wordt gesmikkeld van deze smakelijke starter.

Wat betreft het hoofdgerecht valt de keuze op kabeljauw met risotto, groentes van het seizoen met hollandaisesaus aan de andere kant van de tafel. Aan mijn kant wordt er gekozen voor op de graat gegrilde tongschar met aardappel en een pesto van piquillopepers. Algauw klinkt er een overtuigde zucht als de risotto wordt aangebroken. Deze is lekker smeuïg en ook de kabeljauw is perfect van cuisson. Tezamen met de groenten vormt het een bijzonder gerecht.
href=”http://eetplezierenmeer.nl/wp/wp-content/uploads/2013/08/Vierbannen-252811-2529.jpg”>

Ook de tongschar heeft de goedkeuring. Nagegaard in de oven, zonder de door mij verfoeide grillsmaak. Leuk detail is dat er dicht onder het vel postelein zit verstopt, wat meteen een aangename combinatie blijkt te zijn. Wat betreft de pesto ben ik minder enthousiast. Hoewel  piquillopepers een milde, ietwat zoetige smaak hebben, is de pesto ervan wel erg nadrukkelijk aanwezig en overstemt haast de smaak van het delicate visje. Gelukkig is het gemakkelijk opzij te schuiven. De overige groenten, waaronder een meiknolletje, zijn daarentegen weer meer dan ce moeite waard.

Over de nagerechten is weinig opvallends te melden Maar misschien is dat te wijten aan onze behoefte om de reis voort te zetten. Wij hebben immers nog anderhalf uur reizen voor de boeg en beginnen, onder invloed aan een overdaad aan zonnestralen, zoetjesaan te verlangen naar ons mandje. Ik herinner me nog vaag iets van een candybar, ijs en aardbeien.

Hoe dan ook: bij De Vierbannen is men druk bezig op te stomen naar een culinair adres op niveau. De ambitie is er, de locatie is er, de juiste mensen zijn aanwezig! Nu dit alles nog stevig zien vast te houden. Vastberaden het doel voor ogen houden, stevig op de kiezen bijten als de klandizie het even af laat weten, openstaan voor nieuwe ontwikkelingen, blijven luisteren naar de wensen van de gasten, maar bovenal toch gewoon dóór gaan. Veel succes daar!