Kookkaravaan – Smaakroute door Marokko

Kookkaravaan

Buuf kwam gezellig een wijntje drinken. Zij is een rasechte vegetariër, en ik luister graag naar haar “gezonde eten-en-drinken-visie”. Zij inspireert me om eens verder te kijken op de schappen in de natuurvoedingswinkel, verder dan mijn gewoontegetrouwe groenten, eieren en volkorenmeel.

Ik vertel haar over de vegetarische gerechten van Ottolenghi en buuf doet melding van haar nieuwste kookboek met veel Marokkaanse recepten. De Kookkaravaan, vraag ik veel te gretig, er prat op gaand elk nieuw verschenen kookboek te (her)kennen. De alcohol had buuf’s geheugen vertroebeld. Ze wist het niet meer. Iets met een oubollige tekening op de voorkant. Er ontstond een stoutmoedig plan in mijn hoofd. Schijnbaar nonchalant overhandig ik haar mijn Plenty van Ottolenghi.

Kookkaravaan

En mijn Plan werkt! Vanavond stond Buuf aan de deur. Met een boek onder haar arm. Yes! Ik wist ‘t, het is de Kookkaravaan, winnaar kookboek van het jaar 2011. Het is een heerlijk leesboek, vol kleurrijke foto’s en interessante wetenswaardigheden over het Arabische, Afrikaanse én Berber Marokko en haar inwoners. Er wordt met verve verteld over eeuwenoude kasba’s, oriëntaalse soeks en sprookjesachtige valleien vol met dadels, palmen en citrusvruchten.  Veel aandacht ook voor bepaalde rituelen, zoals het drinken van thee.

Als kookboek vind ik het enigszins tegenvallen. Natuurlijk staan er gerechten in uit de tajine met veel kip- en lamsvlees, maar de recepten zijn niet van een dusdanige overvloed dat ik genoeg te kiezen heb. Voor mij, als flexitariër, slechts één bruikbaar tajinegerecht.  Wat er wel in de smaak valt is de traditionele harira en de zeebaars met chermoula uit de oven. De ingrediëntenlijst van de courgette-wortelsoep bevat echter een bouillonblokje! Daarmee overtuig je mij niet dat in dit boek louter authentieke recepten staan, echt niet.

Het is vooral een móói boek, deze Kookkaravaan. Tommy Wieringa’s recensie op de achterflap sluit naadloos aan op mijn eigen visie: “een reisboek dat ook geur en smaak overbrengt, een feest voor de zintuigen”.

Na het lezen van de Kookkaravaan is je interesse in de Marokkaanse keuken definitief gewekt en wil je liefst met eigen ogen gaan aanschouwen uit welke sprankelende cultuur die gerechten voortkomen. Wat mij betreft zit zo’n reisje er dit jaar niet in. Ik zal moeten wachten. Om dan maar in sfeer te eindigen met een Marokkaans gezegde: voor de poort van het geduld heerst geen drukte.

Kookkaravaan

Comfort Food – Janneke Vreugdenhil

Comfort food Janneke Vreugdenhil

Durf ik haar de Nederlandse Nigella te noemen? Ja, dat durf ik. Het overgrote deel van de recepten in Comfort Food van Janneke Vreugdenhil laat zich het best bestempelen als warm, voedzaam, troostend. En ja, eten dat je stiekem midden in de nacht, behaaglijk gehuld in je warme ochtendjas, met ladingen tegelijk naar binnen zou willen werken. Alleen. Met niemand erbij die óók een restje wil. Schaamteloos alles opeten, tot de laatste kruimel. De associatie met Nigella is dan snel gelegd.

Janneke zelf omschrijft het als volgt. De soep met balletjes van oma, de appeltaart van je moeder, jouw eigen favoriete chocolademousse, hoe vaker je ze eet, hoe dierbaarder ze worden.

Daarmee appelleert ze aan vervlogen jaren. En tegelijkertijd aan een gelukkige jeugd, veelvuldig doorgebracht aan de keukentafel, die altijd gedekt was met een rood-wit geblokt tafelkleed. Op diezelfde tafel waren altijd geruststellende hoeveelheden voedsel te vinden. Nostalgische herinneringen bij de geur van versgetrokken kippensoep. Het herhaaldelijk aflikken van je vingers na het pellen van garnalen. Enfin, ik hoef ze niet allemaal te noemen. Iedereen heeft zo zijn eigen geuren en beelden opgeslagen.

Comfort Food van Janneke Vreugdenhil

Comfort Food is ingedeeld in verschillende hoofdstukken. Slow Start is een verzameling zacht-smeltende ontbijtgerechtjes. Eggs Benedict … wie lust ze niet als starter van een mooie dag? Chocoholica bevat héél véél chocoladesnoeperijen. In Soeptherapie een aantal opbeurende soepjes, waaronder de Joodse penicilline die ik nu al als nr. 1 op mijn to-do-lijst heb staan.

Dan is er ook nog een hoofdstuk gewijd aan Ovenwarmte. Daarin een Good Old Fish Pie, de aloude gebraden kip met citroen en tijm en wildpeper met paddenstoelen en cacao.
Zoet. Troosteten. Toekomstgeluk. Allemaal schattige titels, waarbij ik sta te popelen om bladzijde na bladzijde om te slaan.

Helaas is niet elk gerecht van een foto voorzien, maar de foto’s die erin staan, zijn onweerstaanbaar! Dit boek bevat geen Haute Cuisine. Maar wel (h)eerlijke maaltijden, waarmee je je kind, je lief én uiteraard jezelf grandioos gaat verwennen.

Comfortfood Janneke Vreugdenhil

Bakken – James Peterson

James Peterson

Nee, ik ben geen bak-ster. Kneden, rollen, vormen, het is niet aan mij besteed. Ik ben er ook beslist te onhandig voor. Ik heb helemaal niets met fröbelen of willekeurig elke andere vorm van handvaardigheidsvermaak dan ook. Er moet iets definitief fout gegaan zijn tijdens mijn opvoeding. Beetje vreemd dat ik me dan toch het boek Bakken van James Peterson aanschaf.

Het gefriemel met deeglapjes, het opspuiten van decoratieve rozetjes of het keurig plaveien van glazuurlagen op wiebelige cakes, ik zou er acuut neurotisch van kunnen worden. Het zit in mijn hoofd, ik weet het. Veel vriendinnen en mede-foodbloggers vinden bakken de hoogste vorm van keukengenot. Sterker nog: zij menen er een zekere therapeutische werking in te ontdekken. Ik herken het niet.

Hoewel ik mezelf een grote mate van geduld heb weten aan te meten, springen er veren in mijn hoofd als dingen onder mijn handen een weerbarstig eigen leven gaan leiden.

Onder het motto “je bent nooit te oud om te leren” en “wat je niet kunt, moet je in ieder geval één keer geprobeerd hebben” gaf ik mezelf het leerzame boek Bakken van James Peterson kado.

Bakken van James Peterson

Het boek bevat meer dan 1.500 stap-voor-stap foto’s. Zij zorgen voor het aanschouwelijke element van dit handboek dat een driehonderdvijftigtal recepten en technieken onderverdeelt in vijf hoofdstukken. Cakes en taarten. Open taarten en gebak. Koekjes. Broden, snelle broden en brooddesserts. En custard, soufflés, vruchtencurd en mousses. Vooraan elk hoofdstuk geeft een register een overzicht van de basisbereidingen, de vullingen en de recepten die aan bod komen, en een apart register focust op de methoden en technieken.

Met zo’n boek moet het mij lukken om ooit nog eens een cake te bakken die én mooi gerezen én niet gescheurd is. Misschien lukt het mij zelfs wel, bij wijze van hoge uitzondering, een luchtige cheesecake te maken, die niets van doen heeft met zijn baksteenachtige voorgangers. En wat te denken van een 3-laags bruidstaart, inclusief het bruidspaar van suikergoed? Of zo’n feestelijke croquembouche?

Ik overdrijf, ben ik bang. Wellicht kan zelfs dit boek mij niet verder helpen in mijn hopeloze gebrek aan kneed- en vormvaardigheden en blijft de verwachte inspiratie totaal uit. Misschien blijft mijn vertrouwde oventje hoopvol naar me staan gluren of ik toch toevallig niet van plan ben van zijn diensten gebruik te gaan maken. Of misschien koop ik kilo’s ingrediënten die vervolgens onverbiddelijk hun THT-datum zien overschrijden.

Ik weet het niet. Wat ik in ieder geval zeker weet is dat dit boek mij ontelbare uurtjes kijk- en leesplezier gaat bezorgen  En och, zeg nou zelf: belangrijk is niet hoe De Mensch geniet, áls hij maar geniet.

Plenty van Yotam Ottolenghi

Cover Plenty van Yotam Ottolenghi

Meteen bij de eerste blik op de goudkleurige letters van de maagdelijk witte kaft van Plenty wist ik dat ik verkocht was. Toen ik daarna ook nog eens de naam Yotam Ottolenghi zag staan, tastte ik al voorzichtig naar mijn portemonnee. Wat een magnifiek boek is dit! Een vegetarisch kookboek zonder de geur van geitenwollen sokken, zonder de afschuwelijke vleesvervangers als tahoe en tofu, maar barstensvol recepten met groenten, granen en kaas. En dat allemaal te zien op werkelijk schitterende foto’s.

In tegenstelling tot de meeste vegetarische kookboeken, die over het algemeen nogal saai zijn, heeft Ottolenghi in Plenty een sjieke twist weten te geven aan zijn recepten. Hij weet het alledaagse minder alledaags te maken, dat is bijna kunst met een grote K.

Yotam Ottolenghi zit bepaald niet stil op culinair gebied. Zo heeft hij een restaurant en een aantal eetwinkels in Londen. Zijn originele gerechten met groenten en granen bleven niet onopgemerkt, waardoor hij door Guardian gevraagd werd om vegetarische columns te schrijven voor hun weekendbijlage. Plenty is deels een verzameling van deze gepubliceerde recepten, gecombineerd met nieuwe gerechten.

Door de vele, niet al te moeilijke gerechten is dit boek zeker een aanrader. Het is fijn om een boek in handen te hebben waarbij je niet om de vlees- en visgerechten heen hoeft te lezen en wat uitdaagt om verder te denken dan een quiche of salade. Daarbij is de kans bijzonder groot dat je na het lezen direct naar de markt wil gaan om vervolgens een heel weekend in de keuken door te brengen.

Smakelijk van Nigel Slater

Smakelijk Nigel Slater

Het (kook)boek Smakelijk van Nigel Slater is een boek naar mijn hart!!! Geschreven door één van Engeland’s bekendste foodwriters. Slater probeert de lezer niet in een culinair keurslijf te drukken door middel van strakke recepten; hij probeert je het “gevoel” voor voeding bij te brengen, het fingerspitzengefühl, de passie, het Koken met een grote K.

Op het moment dat voedselbereiding een bezigheid wordt waarop de zweetdruppels op je voorhoofd verschijnen, ben je volgens Nigel Slater totaal verkeerd bezig. Eten maken kan zó simpel zijn. Liever een kraakverse, prachtige moot zalm, slechts bestrooid met wat grof zeezout en dille, dan een stuk vis van inferieure kwaliteit bedekt met een complexe saus. Zeker als je voor gasten kookt moet je niet te veel pretenties willen hebben. Waar gaat het om: indruk maken of samen genieten van al het goede van Moeder Aarde? Wat is er mis met een dessert van schalen vol sappig rood zomerfruit, tezamen met lobbig geklopte room? Of een knisperend stuk varkensgebraad uit de oven, vergezeld van dikke tenen knoflook en aardappeltjes. En wat te denken van …… Sorry, ik word lyrisch van dergelijke boeken.

Slater is uniek in zijn soort. Een foodgoeroe. Hij is de nadrukkelijke mening toegedaan dan voeding vooral weldadig, kalmerend, verwarmend en troostrijk moet zijn.
Iedereen die, na het lezen van Smakelijk van Nigel Slater, nog steeds denkt dat je mager vlees moet kopen, heeft er helemaal niets van begrepen.

Het spek van slager Blom – Diny Schouten

Diny Schouten spek van slager Blom

In “Het spek van slager Blom” is een verzameling artikelen opgenomen, die eerder gepubliceerd werden in de kookrubriek van Vrij Nederland. In elk artikel wordt uitgebreid ingegaan op de kwaliteit van een bepaald product. Aan de orde komen: konijn, rundvlees, boter, fruit, groenten, kaas, asperges, kreeft, mosselen, ijs etc..

Op welke adressen en bij welke leveranciers vinden we nog produkten die niet genetisch gemanipuleerd zijn? Welke agrariër vrijwaart zich nog van hormonen en kunstmest? Waar vinden we nog ons goudeerlijke dagelijkse brood zonder dat er broodverbetermiddelen aan te pas gekomen zijn?

Met “Het spek van slager Blom” wil de schrijfster Diny Schouten ons, de consument, erop attent maken hoe ver wij met ons dagelijks voedsel verwijderd zijn van de oorsprong. Bijna alle voedingsmiddelen zijn bewerkt, geraffineerd, voorzien van geur-, kleur-, en hulpstoffen. Toch blijkt er een tendens te bestaan: het verlangen naar oude appelrassen zoals de Sterappel en de Schone van Boskoop. Maar ook zaken als zuurdesembrood, malse botersla, pronkboontjes en rauwemelkse kaas neemt, (met name onder jonge restaurateurs) hand over hand toe.

De moeite en het geduld om een product van een dergelijke ouderwetse topkwaliteit te leveren is zeldzaam geworden. Er is gelukkig nog een kleine groep mensen met goudeerlijk vakmanschap in hun hart, die staan voor wat ze maken.
Het jammerlijke is dat zij het, voorzover het groenten en fruit betreft, op moeten nemen tegen de grote vervuiler: The Greenery.

Werd er vroeger nog gewerkt volgens het principe van de klok (opbod en afslag), heden ten dage werkt The Greenery met contracten en vaste prijsafspraken. De teler mist nu de noodzaak en dus de motivering om een topprodukt te leveren. Jammer…..