Afternoon tea op Windsor Castle

Afternoon tea on Windsor Castle

Al mijn hele leven lang heb ik een fascinatie voor het Verenigd Koninkrijk. Niet alleen de kiezelstranden en krijtrotsen van Sussex of de uitgestrekte zandstranden in het noorden van Norfolk, de imposante kastelen en ruïnes of de rustig meanderende riviertjes met hun groene oevers doen mij deugd, het heeft ook te maken met de inwoners die met hun ogenschijnlijke overzichtelijkheid van diepgewortelde tradities hun leven vorm geven. Prettig excentriek, individualistisch, onverstoorbaar en met een onmiskenbare hang naar sloten black tea vergezeld van de meest voortreffelijke hapjes. Kortom: de British way of life is ten volle aan mij besteed. Oké, die stiff upper lip dienen we er wel even op de koop toe bij te nemen, maar ook zelfbeheersing is één van de instellingen in een mensenleven die ik wel weet te waarderen. 

Met de Britse monarchie, evenals ons eigen koningshuis trouwens, heb ik daarentegen weinig affiniteit. Roddelbladen lees ik niet, dus blijf ik gelukkig verstoken van onzinnig paparazzi-geneuzel. Natuurlijk heb ik intussen wel meegekregen dat Harry en Meghan hun eigen koers zijn gaan varen en dat Harry daarvoor zelfs zijn aanspreektitel van Zijne Koninklijke Hoogheid heeft opgegeven. En dat op 9 april jl Prins Philip, opa van Harry en echtgenoot van Queen Elizabeth overlijdt, lees ik in mijn dagelijkse digitale  krantje. Net geen honderd, dat is sneu, hoewel ik er van overtuigd ben dat veel mensen willen tekenen voor zo’n leeftijd. 

“Afternoon tea op Windsor Castle” verder lezen