Geheim Dagboek – Hans Warren

Hans Warren Geheim Dagboek

Rustige dag vandaag. Buiten sombert het; het is kil en nat. De morgen is gevuld met huishoudelijke werkzaamheden van allerhande aard. Vanaf drie uur heb ik me diep weg genesteld in mijn favoriete leeshoekje met twee recentelijk  aangeschafte delen Geheim Dagboek van Hans Warren. Verse thee en knapperige cantuccini koekjes binnen handbereik. De meeste Dagboeken heb ik opgeduikeld op boeken- of rommelmarkten. Afgezien van het eerste deel (1939-1941) heb ik de hele reeks compleet.

Geheim Dagboek

Hans Warren was Zeeuw, afkomstig uit Borsele, in zijn latere leven verhuisde hij naar Kloetinge, een kleine deelgemeente, die gezellig tegen Goes aanschurkt. Ik kwam hem regelmatig tegen. Een grijze, onopvallende man, gekleed in een regenjas, een ietwat aarzelende tred. In 2001 stierf Warren, oud en ziek, met een in verval geraakt lichaam, maar nog steeds met een fenomenale geestkracht. Tot de allerlaatste minuut blijft hij loepzuiver observeren en scherp formuleren. Nooit heeft hij het  geschuwd om zijn seksuele geaardheid – de herenliefde – expliciet weer te geven in zijn dagboeken. Zonder enige vorm van scrupules beschrijft hij zijn liefde voor beeldschone, fraai gevormde jongens.

Warren’s oeuvre, met name de serie Geheim Dagboek, is een genot om te lezen. Zijn poëzie is indrukwekkend, evenals zijn korte novelles, maar het meest belangwekkend zijn toch wel de Geheime Dagboeken. Ik houd van de enorme diversiteit aan onderwerpen in zijn dagboekfragmenten. Zo afwisselend als het leven zelf, zo hinkt-stapt-springt Warren van interessant item naar item. Deze man is een groot natuurliefhebber, al op jonge leeftijd herkent hij de roep van de tjif-tjaf en de vleugelslag van de wielewaal. Misschien heb ik het aan hem te danken dat ik me meer en meer ben gaan interesseren voor de natuur om me heen. Vogels, bloemen, vlinders, sinds Warren over de zwartkoptuinfluiter schreef, wil ik ook de namen erachter weten.

Verder heeft Warren een passie voor kunst, met name Afrikaanse beeldhouwkunst. Als het hem eenmaal financieel voor de wind gaat, kan hij het zich permitteren zich omringd te voelen door artistieke juweeltjes. Bijna dagelijks streelt hij liefdevol het houten of stenen oppervlak van deze objecten. Ook de muziek van Scarlatti heb ik, mede door Warren’s enthousiasme, leren waarderen.

Hans en Mario, de lekkerbekken

En later, als hij Mario Molegraaf ontmoet en ze besluiten samen gaan te wonen aan het Pykeswegje, worden ook de culinaire uitspattingen tot in detail omschreven. Ze werken hard en leven er goed van. Dure wijnen en de meest exclusieve ingrediënten schaffen ze aan bij ISPC (de huidige Hanos), eenmaal thuis bereidt Warren hiermee uiterst luxueuze maaltijden, die de beide mannen vol overgave nuttigen. In de laatste vijf jaar van zijn leven, is hij recensent voor het blad Lekker. Alle veelvuldige bezoeken aan sterrenrestaurants worden in die tijd opgetekend in kritische rapporten, welke daarna gepubliceerd worden in de jaarlijkse uitgave van het culinaire blad.

Achter de enigszins schuchtere, kleurloze Hans Warren blijkt niet alleen een getalenteerd schrijver te zitten; hij weet mij met zijn uitvoerige verhandelingen over kunst, natuur én lekker eten, telkens weer  vele uurtjes te boeien.

Dagmenu: aardappeltjes, spercieboontjes (uit Marokko) en een biefstukje

Saeftinghe

Wij duiken in je uitgestrektheid, in resterende land-
geheimen van deze pleisterplaats, wij vullen ons
met vergezichten uit een zanderig verleden.

Waar water schuurt, verloren loopt op schorren,
langs geulen die ontheemd een haven zoeken,
als babyhandjes graaiend naar een moederborst.

Nooit zal verdronken echt verdwenen zijn.
Kopje onder, lijkt het, maar tegelijk zo
glinsterend van ongerepte maagd’lijkheid.

We laven ons aan lepelblad, aan vogel-
rust en meer van dat soort moois. We zwijgen,
zien hoe het kerend tij zich in je armen vlijt

opdat het zilte nat jou vruchtbaar kust.

© Nell Nijssen

Dicht in de buurt Top 100
Uitg: Dagblad Trouw
(Amsterdam, febr. 2010)

Ongebroken

met letters smelt zij de dag aaneen
en blaast scherven van haar leven
tot zongevulde souvenirs

– ting ting –

ik vraag uw aandacht
voor haar opgebouwde spiegelbeeld
zie het witgewassen oog

aanschouw een transparant
verstand ontstaan uit alle
kleuren van de regenboog

goudomrande glazen springen
gaten in een onbeschreven lucht

– het geluid van brekend glas –

barst, net nu zij
een nieuwe zin begonnen was

© Nell Nijssen

(3e prijs Glas- en Poëziefestival Leerdam)

I.M.

soms bij het zwijgzaam eten
van de eerste, zoete worteltjes

regelmatig tijdens het piepen
van de nog altijd kromme achterdeur

dikwijls als ik ze maar opzoek
de zelfgebreide wintersokken

vaak als ik de lavatera snoei
en weet hij bloeit toch nooit meer
zo mooi als toen

meestal als de kurk weer
eens afbreekt
of de kerstverlichting het niet doet

maar altijd bij het afschuimen
van de groentesoep met daarin
alles van jouw omgespitte aarde

(2e prijs Landelijke Gedichtendag 2008 Vlaardingen)

Roep van de Peel

de man sprak over veenmosveen
een dorp in de verstilde Peel
ik wist niet wat te voelen
dat plekje vertelde me zoveel

hetzelfde woord; een andere mond
niets wees erop
dat jij het was die naast me stond

jij zei het toen
– en ik geloof dat het gisteren was –
jouw allerlaatste dag:
ik was nog in Helenaveen

er heerste levenloze afwachttijd
verlangen naar nog één keertje maar
druppelde uit bleke ogen
een blauwe hand kroop naar opzij

en altijd heb ik beter willen weten
waar het lag of wat je dacht te vinden
daar in het diepe veenmosveen

wat blijft knagen is de zekerheid:
we gaan er nooit meer samen heen

© Nell Nijssen

Asten Dichterbij
Uitg: Henk Berkers Boek & Kantoor
(Asten, september 2008)
ISBN 978-9081-094023