Verse pasta met ragù bianco

Pasta met ragu bianco
In huize Eetplezier is er niemand vies van een beetje buitenlands tintje aan de hoofdmaaltijd. Sterker uitgedrukt: G. en ik zijn bepaald niet als schrokoppen te betitelen als het om Hollandse AVG’tjes gaat. Dus wordt er veel rijst genuttigd, want rijst is net zo eenvoudig als een kinderhand: het is gauw gevuld en tevens gemakkelijk met van alles te combineren. Ook fregola – de kleine pastabolletjes uit Sardinië – neemt een prominente plaats in als het gaat om favoriete bijgerechten en natuurlijk wordt de traditionele pasta in de vorm van tagliatelle of lasagne  ook altijd nog met een tevreden glimlach verwelkomt. 

Sinds enkele maanden heeft onze pasta echter een ware metamorfose ondergaan. Van de gedroogde Barilla of De Cecco naar eigenhandig geknede, gewalste en gedraaide deegwaar. Man, man, een wereld van culinair verschil voltrekt zich in je mond. Wat een fluwelen zaligheid in tegenstelling tot de gedroogde soorten die – ook al zijn ze van een knisperend “al dente” cuisson – toch altijd een lichte meligheid bevatten. Verse pasta dus. Ja, in het begin is het even een gedoe. Teveel stuifbloem, te dikke plakken, te weinig ei, maar als je de juiste consistentie eenmaal gaat zien, dan heb je pas door hoe het moet. Om maar eens een Cruijffiaans spreekwoord te gebruiken. 
“Verse pasta met ragù bianco” verder lezen

Italiaanse bonensoep uit de Pastabijbel

Italiaanse bonensoep uit de Pastabijbel

Als vermeende zachte lentelucht zich – zoals afgelopen week – dag na dag vermengt met onopgewarmde snerpende windvlagen uit noordoostelijke richting, terwijl de mensheid zich eigenlijk alleen maar als genietende stokstaartaapjes aan koesterende zonnestralen te goed wil doen, dan verlangt diezelfde kleumende mens na al die venijnige luchtstromen maar naar één ding: verwarmende, vullende soep.

Mijn trouwe lezers weten inmiddels dat vrouwtje Eetplezier een soepmens pur sang is. Dus ja, óók als het dertig graden is, lepel ik met genoegen een bakje gloeiendheet vocht naar binnen. In Italië doen ze gelukkig ook niet moeilijk over zuppa in de zomer. Temeer omdat er zo’n gigantisch aanbod aan verrukkelijke groenten en kruiden is, waar je de meeste fantastische soepjes van kunt maken. Wat te denken van knoflook, asperges, courgettes, paddenstoelen, oregano, salie, basilicum en rozemarijn? Als je lang genoeg blijft snuffelen, ruik je de aroma’s van al dat heerlijks dwars door je beeldscherm heen.

“Italiaanse bonensoep uit de Pastabijbel” verder lezen

Tartelettes van knolselderij en zoete aardappel

Tartelettes van knolselderij en zoete aardappel

Op een ijskoude januarimaand In 1956 werd ik onder het tiende teken van de dierenriem geboren. De bijbehorende karaktereigenschappen werden niet direct zichtbaar, maar gaandeweg mijn kinderjaren begon men toch wel al redelijk snel in te zien dat het hier een klein Steenbokje betrof. Had ik eenmaal een plan of een doel voor ogen, dan was ik niet van plan dit zomaar op te geven.

Kleine Steenbokjes worden groot en al ben ik uitgegroeid tot een rasechte twijfelaar, een zekere eigengereidheid is mij ook niet vreemd. Er valt prima mee te leven, hoewel mensen in mijn omgeving daar soms weer heel anders over denken. Maar goed: alles heeft twee kanten in het leven, het glas is halfleeg óf halfvol. Ik kies vaak voor de laatste optie, dus  kun je onwrikbare koppigheid ook positief interpreteren, zoals: een eigen visie hebben met duidelijke doelen en zonder omwegen eropaf. Geloven in jezelf, dat vormt wel beetje de rode draad in mijn leven. Eenmaal ingenomen standpunten nemen zo snel geen andere wending. 

“Tartelettes van knolselderij en zoete aardappel” verder lezen

Minicrackers met rozemarijn en Parmezaanse kaas

Minicrackers met rozemarijn

Vanuit een onbedwingbaar verlangen naar meer, nóg meer informatie, over alles wat met eten en drinken te maakt heeft, lees ik de meeste recent verschenen kookboeken. Lezen ja, dat zei ik. Vaak gaan er van die zelfklevende memootjes tussen, maar even zo vaak blijven die voor altijd zitten waar ze zaten en zijn ze slechts bedoeld ter inspiratie. Kookboeken spel ik alsof het een spannende roman betreft: aandachtig lezend próéf ik de smaak, geur en sfeer die aan de beschreven gerechten kleeft.

Foodblogs lezen ook zo lekker weg. In de loop der jaren heb ik er al heel wat zien verschijnen. Allemaal even enthousiast, maar veel ervan zie ik na korte tijd toch ten onder gaan in een kolkende vloedgolf aan influencers die net iets meer te bieden hebben. Alleen de sterksten overleven, zo luidt een natuurwet.

Mijn grootste favoriet onder de foodbloggers blijft toch wel Hap & Tap van de Vlaamse Myriam Minne. Jemig, die laat me daar een berg aan professionele gerechten zien, zeg! En dat allemaal vastgelegd op strak gestylede, prachtige foto’s. Myriam is de status van amateurkok dan ook allang voorbij. Zij heeft bij hotelschool Spermalie haar kook- en patisserietalenten naar een professioneel niveau weten te verleggen, zodat ze als heuse chef zeker geen slecht figuur zou slaan. 

“Minicrackers met rozemarijn en Parmezaanse kaas” verder lezen

Pão de queijo of Braziliaanse kaasbolletjes

Pão de queijo is een typisch Braziliaans gerecht. Het zijn kleine gebakken deegbolletjes met een lichte kaassmaak. Het recept is al bekend sinds de 18e eeuw, maar pas vanaf de jaren 1950 is pão de queijo een populaire snack geworden.

Het hoofdbestanddeel van pão de queijo is tapioca- of cassavemeel. Je mengt dit met olie, zout, eieren, melk en kaas. Van buiten worden de bollen krokant en goudgekleurd, terwijl ze van binnen zacht en zelfs een beetje sappig zijn. Oké, er zullen ongetwijfeld mensen zijn die hier de kwalificatie “sponzig” aan geven, maar kom op zeg, jij wilt toch zeker niet te boek staan als wereldvreemde eter? Ik niet in ieder geval. Liefst wil ik alles proeven wat maar enigszins eetbaar is.

Een pão de queijo kan een doorsnede hebben tussen de 3 en de 15 centimeter, en wordt als tussendoortje genuttigd of zelfs bij het ontbijt of avondeten.

Let op: wanneer je de tapioca eenmaal bij het olie-melkmengsel voegt, lijkt het even één grote, vlokkerige kauwgombal te worden. Trek je daar niets van. Blijf kneden en op den duur komt het goed.

“Pão de queijo of Braziliaanse kaasbolletjes” verder lezen

Bonensoep met spinazie en Parmezaanse kaas

Bonensoep met spinazie

Oke, het oogt misschien niet direct als een fris zomers gerecht, maar gezond is het zeker. En och, als het kwik eenmaal onder de 20 graden is gezakt, dan is er ook niets mis met een verwarmende kom soep. Deze bonensoep met spinazie is geheel vegetarisch. Als je echt niet zonder vlees denkt te kunnen, kun je er gerust wat gebakken spekjes door doen. Nodig is het niet, aangezien het zoutige van de kaas recht doet aan een “stevige” smaak.  “Bonensoep met spinazie en Parmezaanse kaas” verder lezen