Een nieuwe dageraad achter de heuvel

Een nieuwe dageraad achter de heuvel

Elk jaar op 4 mei om 20.00 uur, als de laatste klanken van de Last Post over de Dam uitgewaaierd zijn, probeer ik me in te leven in het verdriet van allen die tijdens een oorlog een of meerdere dierbare(n) verloren hebben. Als kind van ver ná alle verwoestende vijandelijkheden, ken ik geen gevangenschap of doodsangst. Ik weet niet hoe het voelt mijn maag te moeten vullen met ledigheid. Warmte of licht te moeten ontberen. Me nergens veilig te voelen.

Ik voel geen rilling bij het  angstaanjagende gegil van de maandelijkse sirenes. Ik ken het geluid niet van mensen die worden weggevoerd. Nooit hoorde ik het stampen van zware laarzen op de trap, het indringende gebons op de deuren of de schreeuwende bevelen om zo snel mogelijk naar buiten te komen. Ik kreeg nooit een nummer ingebrand op mijn onderarm, noch een gele ster op de kraag van mijn jas genaaid. Ik was en ben een vrij mens. Ja, zelfs nu in coronatijd. De huidige beperkende maatregelen staan qua omvang in geen verhouding tot alles wat oorlogsslachtoffers hebben moeten inleveren aan levensruimte. Zij beklommen heldhaftig de heuvel, maar werden bij elke nieuwe stap meedogenloos terug geduwd. Net als wij allemaal, hadden ook zij verlangens, dromen, plannen en idealen, die wreed werden verstoord door de “toevalligheid” van een oorlog.

“Een nieuwe dageraad achter de heuvel” verder lezen