Social distancing de eerste dagen

Boodschappen online

Wat er aan vooraf ging. De eerste dag van mijn fysiek-sociale onthouding breng ik al regelend door. Mijn twee grootste zorgen zijn de zorg om mam en onze wekelijkse boodschappen. Als ik die twee  veilig zou weten te stellen, zou ik me met een gerust kunnen overgeven aan het invullen van mijn persoonlijke dagindeling.

G. en ik halen op de meest onregelmatige dagen levensmiddelen. Omdat we nu eenmaal in de luxe-positie zitten dat we niet meer te maken hebben met vaste werktijden. Dat schept ruimte, rust en tijd. Dus combineren we een dagelijkse wandeling met een bezoekje aan de Appie of een lokale ondernemer. Want voorraad is belangrijk in huize Eetplezier, het geeft mij een gevoel van veilige onbezorgdheid. On-line boodschappen bestellen is tot vandaag een high-tech instrument van “boven de grote rivieren”. Onverstoorbare, nijvere Zeeuwen doen niet mee aan dit soort stadse flauwekul. Nu ben ik slechts import, dus mijn gedachten gaan toch wel razendsnel richting deze manier van proviand aanleggen.

“Social distancing de eerste dagen” verder lezen

Mijn moedertje dappere dodo

Mijn moedertje

Mijn moedertje is met haar 82 jaren een dappere dodo. Dat is een compliment. Zeven dagen per week kookt ze haar potje met altijd verse ingrediënten. Ik schreef er hier al eerder over. En als ik een beetje lamlendige dag heb en het koken die dag bijna wil cancellen, denk ik aan haar. Hoe trouw en gedisciplineerd ze haar aardappeltjes schilt vóór het middaguur, evenals de bijbehorende groente klaar zet.

Als de weergoden daarboven echter snode plannen aan het smeden zijn om de Mensheid hier beneden lekker veel overlast te gaan bezorgen, krijgt mama iets paniekerigs over zich. Want “mee veul sneeuw kan ik er nie deur”. Zei ze gisteren tijdens het laatste telefoontje. Dat liegt ze zeker niet, want als er veel sneeuw ligt, mág ze zelfs de deur niet uit van mij. Twee gebroken heupen en twee gebroken polsen is wel genoeg, vind ik. Niet dat de sneeuw daar de oorzaak van was, maar toch …..

Gelukkig kan ik haar direct geruststellen. Appie heeft sinds kort de bezorgservice uitgebreid tot aan haar adres. Daar heeft ze wel oren naar. Ja, mam, je moet wel voor minstens € 70,00 besteden, maar daar wordt het zelfs voor op je keukentafel gezet. Ze humt instemmend.

Mijn moedertje

Vandaag belt ze opnieuw. “Ik heb eigenlijk weinig aan die bezorgservice, want ik heb nooit zoveel contant geld in huis. Dus dan moet ik toch eerst geld gaan pinnen”. Nee, mam, ik betaal voor je via internet. Gaat meteen van je rekening af. O ja? Echt, geloof me maar, het is heel gemakkelijk voor je.

Uit voorzorg heb ik haar alvast geregistreerd als “bezorgklant”, zodat ik, mocht de sneeuwval Siberische vormen aan gaan nemen, meteen kan gaan shoppen bij meneer Appie. Natuurlijk weet ik dat ze het liefst zelf winkelt, zodat ze groenten en fruit op versheid en kwaliteit kan beoordelen, langdurig kan snuffelen tussen de bonusaanbiedingen en ook meteen een leuk loopje heeft, maar als het risico groter wordt dan het voordeel, gaan we fijn teleshoppen. Leve de vooruitgang!