Taralli een Italiaans zoutje met venkelzaad

Taralli een Italiaans zoutje met venkelzaad
In Italië is de kookstijl cucina povera nooit volledig verdwenen, maar heeft in de laatste jaren juist weer aan populariteit gewonnen. Dit is waarschijnlijk ingegeven door de tijdgeest: duurzaamheid, no waste en optimale benutting van lokale producten zijn anno 2021 vaste waarden geworden in elke Westerse samenleving. Ik kan me hier helemaal in vinden. Goed eten hoeft niet per se duur te zijn en door producten van lokale bedrijven te betrekken, steunen we niet alleen de ondernemer, maar zorgen we tevens voor een minimale footprint. Waarom zouden we boontjes uit Kenia op ons bordje willen als we hier de prachtigste kolen verbouwen? 

Gezien de geringe hoeveelheid ingrediënten mag je deze hartige taralli gerust een onderdeel van de cucina povera noemen. Knapperig brood op smaak gebracht met olijfolie, venkelzaad en zout. Meer is het niet en toch is het een razend populair zoutje in de hak van Italië. Simpel dus, maar heerlijk om weg te knabbelen bij een aperetivo.
“Taralli een Italiaans zoutje met venkelzaad” verder lezen

Het mediterrane dieet als gezonde levensstijl

Het mediterrane dieet

Anno 2020 weten we natuurlijk allang dat voeding onze gezondheid en dus onze kwaliteit van leven bepaalt. Bewustzijn speelt hierin een grote rol. Weet wat je eet is het motto! Teveel mensen stoppen nog achteloos allerhande bewerkt knutselwaar in hun mond om er vervolgens na jaren achter te komen dat ze met deze ongezonde levensstijl hun lichaam hebben ondermijnd. Teveel suiker, teveel verzadigde vetten en een minimum aan pure, verse producten.

De titel van dit boek roept misschien bij velen het beeld op van hongerige mensen, die in hun race om af te vallen, aan een bepaald dieet zijn begonnen. Niets is minder waar, het mediterrane dieet is absoluut geen manier om gewicht te verliezen, maar veel meer een levensstijl om het lichaam van gezonde voedingsstoffen te voorzien. Dat we niet over al onze gezondheidsaspecten de regie kunnen voeren, moge duidelijk zijn, we kunnen echter wel proberen om onszelf op een zo verantwoorde mogelijke wijze te voeden. Door het eten van zoveel mogelijk pure, onbewerkte producten leveren we al snel een fikse bijdrage aan een goede gezondheid. En zelfs daarbinnen is er ruimte voor uitschieters: neem gerust die moorkop of die portie frites met mayo, maar laat het geen structureel onderdeel van je dagelijkse maaltijd zijn. Schrap ook niet zomaar hele groepen voedingsstoffen uit je eetpatroon, zoals koolhydraten, maar ga op zoek naar een goed en gezond evenwicht.

“Het mediterrane dieet als gezonde levensstijl” verder lezen

Zhug het Jemenitische zusje van pesto

Zhug het Jemenitische zusje van pesto
Smeerseltjes zijn helemaal hip. Want ja, ze zijn er in zoveel soorten en ze happen zo heerlijk weg op een stukje brood tijdens de vrijdagmiddag- of weekendborrel. In den beginne, toen Nederland nog bezig was zich te ontdoen van de doorgekookte spruitjeslucht en eindelijk de landen om haar heen begint te ontdekken, was er de Italiaanse pesto. Wat een sensatie, zo’n aromatisch smaakbommetje bij de vaak saaie Hollandse spaghetti. Met alleen tomaat en gehakt is er weinig lol te beleven aan gedroogde pasta, maar met een handvol fijngewreven basilicumblaadjes wordt het zaakje ogenblikkelijk naar een hoger culinair plan getild.

Ook de tapenade werd een regelrechte hit in de jaren ‘90. Zoutig, smaakvol en van goede olijven gemaakt was deze dipper niet meer weg te denken van het borrelplateau. Variaties met paddenstoelen en zongedroogde tomaten zien het daglicht, ook heel lekker allemaal. Nog wat later gaan we en masse aan de hummus: het fijngemalen kikkererwten-prutje met sesampasta. En all the way from Mexico komt daar plots de guacamole aangevlogen. Zak tortilla’s ernaast en smullen maar! 
 
“Zhug het Jemenitische zusje van pesto” verder lezen

Geroosterde regenboogwortelen met yoghurtdressing

Geroosterde regenboogwortelen

Vier februari 2020. Zo’n dag waarop een mens denkt: laat ik eens regenboogwortelen proberen. Want ja, je loopt in de supermarkt en je kunt nergens die normale oranje-gekleurde staken vinden die men wortelen noemt. Ervoor in de plaats liggen er wel de hippe regenboogwortelen. Oranje, paars, geel. Heel mooi om naar te kijken, maar wat moet een mens ermee?

Op weg naar huis bedenk ik om ze te gaan roosteren. Vermoedelijk zullen ze daardoor hun kleur behouden, fantaseer ik erop los. Ik sta bekend om mijn fantasieën en ik moet eerlijk bekennen dat ik ze koester. Zonder fantasie een inhoudsloos bestaan. 

“Geroosterde regenboogwortelen met yoghurtdressing” verder lezen

Minicrackers met rozemarijn en Parmezaanse kaas

Minicrackers met rozemarijn

Vanuit een onbedwingbaar verlangen naar meer, nóg meer informatie, over alles wat met eten en drinken te maakt heeft, lees ik de meeste recent verschenen kookboeken. Lezen ja, dat zei ik. Vaak gaan er van die zelfklevende memootjes tussen, maar even zo vaak blijven die voor altijd zitten waar ze zaten en zijn ze slechts bedoeld ter inspiratie. Kookboeken spel ik alsof het een spannende roman betreft: aandachtig lezend próéf ik de smaak, geur en sfeer die aan de beschreven gerechten kleeft.

Foodblogs lezen ook zo lekker weg. In de loop der jaren heb ik er al heel wat zien verschijnen. Allemaal even enthousiast, maar veel ervan zie ik na korte tijd toch ten onder gaan in een kolkende vloedgolf aan influencers die net iets meer te bieden hebben. Alleen de sterksten overleven, zo luidt een natuurwet.

Mijn grootste favoriet onder de foodbloggers blijft toch wel Hap & Tap van de Vlaamse Myriam Minne. Jemig, die laat me daar een berg aan professionele gerechten zien, zeg! En dat allemaal vastgelegd op strak gestylede, prachtige foto’s. Myriam is de status van amateurkok dan ook allang voorbij. Zij heeft bij hotelschool Spermalie haar kook- en patisserietalenten naar een professioneel niveau weten te verleggen, zodat ze als heuse chef zeker geen slecht figuur zou slaan. 

“Minicrackers met rozemarijn en Parmezaanse kaas” verder lezen

Valderrama de ongefilterde olijfolie

Valderrama olie

In huize Eetplezier is men met enige regelmaat in de olie te vinden. Dat komt omdat er zoveel van in huis is. Op basis van amandelen, van walnoten, van truffels, van citroenen, van sesamzaden, van zonnebloempitten, maar bovenal toch van olijven. Olijfolie extra vergine, de Man en ik zijn ware innemers. Er wordt van gesmikkeld in de dressing, op de bruschetta, over de geroosterde aardappeltjes  of gewoon op een stukje eerlijk brood met wat grof zeezout.

Ik heb er al heel veel geprobeerd. Griekse. Italiaanse. Zuid-Afrikaanse. Her en der gekocht. In de supermarkt. In delicatessenzaken. Bij Oil and Vinegar. Bij dit laatste concern koop ik veelal de Castello Zacro, een peperige, diepgroene olie afkomstig van Kreta. Verrukkelijk op zuurdesembrood!

Valderrama olie

De meest maagdelijke is echter toch wel de Valderrama olie. In mijn directe omgeving is er erg moeilijk aan te komen, helaas. Maar wie zoekt, zal vinden en uiteindelijk heb ik mijn goudgeel olijvensap dan toch in huis! Update: anno 2020 ook verkrijgbaar bij de Sligro of te verkrijgen via deze webshop.

Valderrama olie kent 5 variëteiten. De Hojiblanca, de Picudo, de Ocal, de Cornicabra en de Arbequina. De laatste spreekt mij qua smaakbeleving het meest aan. De Arbequina heeft de frisse smaak van groene appeltjes, met een “crispy” ondertoon. Pas gemaaid gras. Voorjaar. Ontluikend verlangen. In deze soort geen enkel spoor van het beruchte bittertje, wat veel mensen niet kunnen waarderen in olijfolie.

Elke keer als ik nu de deur van mijn provisiekast opendoe, staat de Arbequina naar me te glimschateren: pak me, pak me! Drink me! Maar vandaag is het schitterend nazomerweer. De zon wacht op ons. De Man neemt vrij en we gaan zuurstof snuiven. In  de keuken blijft het vandaag stil en leeg.