Geroosterde regenboogwortelen met yoghurtdressing

Geroosterde regenboogwortelen

Vier februari 2020. Zo’n dag waarop een mens denkt: laat ik eens regenboogwortelen proberen. Want ja, je loopt in de supermarkt en je kunt nergens die normale oranje-gekleurde staken vinden die men wortelen noemt. Ervoor in de plaats liggen er wel de hippe regenboogwortelen. Oranje, paars, geel. Heel mooi om naar te kijken, maar wat moet een mens ermee?

Op weg naar huis bedenk ik om ze te gaan roosteren. Vermoedelijk zullen ze daardoor hun kleur behouden, fantaseer ik erop los. Ik sta bekend om mijn fantasieën en ik moet eerlijk bekennen dat ik ze koester. Zonder fantasie een inhoudsloos bestaan. 

“Geroosterde regenboogwortelen met yoghurtdressing” verder lezen

Minicrackers met rozemarijn en Parmezaanse kaas

Minicrackers met rozemarijn

Vanuit een onbedwingbaar verlangen naar meer, nóg meer informatie, over alles wat met eten en drinken te maakt heeft, lees ik de meeste recent verschenen kookboeken. Lezen ja, dat zei ik. Vaak gaan er van die zelfklevende memootjes tussen, maar even zo vaak blijven die voor altijd zitten waar ze zaten en zijn ze slechts bedoeld ter inspiratie. Kookboeken spel ik alsof het een spannende roman betreft: aandachtig lezend próéf ik de smaak, geur en sfeer die aan de beschreven gerechten kleeft.

Foodblogs lezen ook zo lekker weg. In de loop der jaren heb ik er al heel wat zien verschijnen. Allemaal even enthousiast, maar veel ervan zie ik na korte tijd toch ten onder gaan in een kolkende vloedgolf aan influencers die net iets meer te bieden hebben. Alleen de sterksten overleven, zo luidt een natuurwet.

Mijn grootste favoriet onder de foodbloggers blijft toch wel Hap & Tap van de Vlaamse Myriam Minne. Jemig, die laat me daar een berg aan professionele gerechten zien, zeg! En dat allemaal vastgelegd op strak gestylede, prachtige foto’s. Myriam is de status van amateurkok dan ook allang voorbij. Zij heeft bij hotelschool Spermalie haar kook- en patisserietalenten naar een professioneel niveau weten te verleggen, zodat ze als heuse chef zeker geen slecht figuur zou slaan. 

“Minicrackers met rozemarijn en Parmezaanse kaas” verder lezen

Valderrama olie

Valderrama olie

In huize Eetplezier is men met enige regelmaat in de olie te vinden. Dat komt omdat er zoveel van in huis is. Op basis van amandelen, van walnoten, van truffels, van citroenen, van sesamzaden, van zonnebloempitten, maar bovenal toch van olijven. Olijfolie extra vergine, de Man en ik zijn ware innemers. Er wordt van gesmikkeld in de dressing, op de bruschetta, over de ratatouille gesprenkeld  of gewoon op een stukje eerlijk brood met wat grof zeezout.

Ik heb er al heel veel geprobeerd. Griekse. Italiaanse. Zuid-Afrikaanse. Her en der gekocht. In de supermarkt. In delicatessenzaken. Bij Oil and Vinegar. Bij dit laatste concern koop ik veelal de Castello Zacro, een peperige, diepgroene olie afkomstig van Kreta. Verrukkelijk op zuurdesembrood!

Valderrama olie

De meest maagdelijke is echter toch wel de Valderrama olie. In mijn directe omgeving is er erg moeilijk aan te komen, helaas. Maar wie zoekt, zal vinden en uiteindelijk heb ik mijn goudgeel olijvensap dan toch in huis!

Valderrama olie kent 5 variëteiten. De Hojiblanca, de Picudo, de Ocal, de Cornicabra en de Arbequina. De laatste spreekt mij qua smaakbeleving het meest aan. De Arbequina heeft de frisse smaak van groene appeltjes, met een “crispy” ondertoon. Pas gemaaid gras. Voorjaar. Ontluikend verlangen. In deze soort geen enkel spoor van het beruchte bittertje, wat veel mensen niet kunnen waarderen in olijfolie.

Elke keer als ik nu de deur van mijn provisiekast opendoe, staat de Arbequina naar me te glimschateren: pak me, pak me! Drink me! Maar vandaag is het schitterend nazomerweer. De zon wacht op ons. De Man neemt vrij en we gaan zuurstof snuiven. In  de keuken blijft het vandaag stil en leeg.