Gratin van venkel met vermout en gruyère

Gratin van venkel met vermout en gruyère

Oh, jongens en meisjes, wat was hij welkom na een lange tijd afwezigheid, die enorme roodkoperen ploert met zijn weldadige stralen. En wat heb ik dan ook volop genoten van zoveel aangename uren in de buitenlucht zonder een rugzak vol warmhouddingen met je mee te moeten slepen! Meer dan voldoende “comfort” om je wekenlang aan te kunnen laven, zou je denken.

Wie er dan nog behoefte aan een warme, voedzame en troostrijke maaltijd heeft, is uit hetzelfde hout gesneden als de onbetwiste Koningin aller comfortfood: Nigella Lawson. Van dat eten dat je stiekem midden in de nacht, behaaglijk gehuld in je ochtendjas, met ladingen tegelijk naar binnen zou willen werken? Alleen. Met niemand erbij die óók maar een restje wil. Schaamteloos alles opeten, tot de laatste kruimel. Ik voel me verwant aan deze Britse volslanke dame. Natuurlijk had ik gisteren met evenveel genoegen een smakelijke salade naar binnen kunnen werken, maar toevalligerwijs lagen er twee venkelknollen in mijn koelkast ontredderd te loeren wanneer zij aan de beurt waren en kwam tevens de tht-datum van een flesje slagroom angstwekkend naderbij. 

“Gratin van venkel met vermout en gruyère” verder lezen

Bananenbrood met chocolade en walnoten

Bananenbrood met chocolade en walnoten

Als je heel je leven gewend bent om als Eskimo in het uiterste noorden van Alaska te bivakkeren, dan wil dat nog niet zeggen dat je niet zou kunnen genieten van een weekje Canarische eilanden. Met andere woorden: alles wat ons dagelijkse leventje zo vertrouwd maakt, hoeft niet de enige echte waarheid te zijn. Soms dienen we grenzen te verleggen of – zoals men dat in deze tijd zo pseudo-hip weet te duiden – buiten onze comfortzone te durven bewegen.

Ik kan me daar wel in vinden. Zodra we het leven niet meer als één groot avontuur beschouwen, is het vaak gedaan met de pret. En hoewel het daadwerkelijke fysieke “bewegen” nu even aan strikte banden is gelegd, blijft het reizen in je hoofd gelukkig altijd mogelijk. Dat het dan in mijn geval meestal ook verwant is aan culinaire uitstapjes, zal voor jullie geen verrassing zijn. Elke dag doemen er in mijn hoofd trajecten op, die – ook al is dat nooit met opzet zo gekozen – leiden naar een nieuw gastronomisch landschap. Ik ken geen scrupules ten aanzien van experimenteren. Of om binnen de filosofie van Pippi Langkous te blijven: ik heb het nog nooit geproefd, dus ik denk wel dat ik het lust. Ofwel: ook een slechte ervaring is een ervaring.

“Bananenbrood met chocolade en walnoten” verder lezen

It’s a wonderful world zelfs met corona

It’s a wonderful world zelfs met corona

Nog even over dat virus, dat c-virus. Of je het nu wilt of niet: dat blijft nog wel even onder ons, dus richt je leven er maar liever op in. Dat is vele malen zinniger dan blijven roepen dat het een wereldomvattend complot is. Of erger nog: een onschuldig griepje. En ja, ons leven is een stuk minder minder leuk geworden dan voorheen. Dat is een understatement, want zonder een onbezorgd bezoek aan je favoriete restaurant, theater of museum, zonder de joviale vriendschappen die het beste gevierd kunnen worden met een fijn bordje eten en een glaasje aan jouw eigen feestelijk gedekte tafel, maakt ons leven toch echt een stuk schraler dan vroeger. Geen uitbundige feestjes, geen spontane uitnodiging waar je gretig op in kunt haken, het is allemaal even niet anders, maar leuk is het met de beste wil van de wereld niet te noemen. 

Maar hé, kom op, er valt heus nog genoeg uit ons leven te putten anders dan de gewoontegetrouwe patronen die we normaliter als referentie hanteren. Een beperking is pas een beperking als je er zelf in gaat geloven. Niet doen, is mijn devies! Verdiep je kennis, verbreed je horizon, ga de diepte in, maar blijf niet hangen in die lusteloze negativiteit, alleen omdat jouw favoriete bezigheden even niet uitvoerbaar zijn. Ik geef je een paar voorzetjes.

“It’s a wonderful world zelfs met corona” verder lezen

Chocoladefudge met noten

Chocoladefudge met noten

If live give you lemons, make lemonade! Het is een spreuk die mij na aan het hart ligt. Zuur zien om te buigen naar zoet. Of: roeien met de riemen die je hebt. Niemand zal je individuele problemen oplossen, dat moet je “gewoon” lekker zelf doen. Daarvoor moet je jezelf een leider vinden en zeker geen lijder. Strategieën ontwikkelen, vooruit denken, zorgvuldig je volgende zetten overwegen. Alleen op die manier kun je winnen. Toegegeven: soms word je er knap moe van. Op zulke momenten zou ik ook het liefst alles uit handen geven. “Chocoladefudge met noten” verder lezen

Griekse salade met een geheim

Griekse salade met een geheim

Een goede Griekse salade, geflankeerd door een glaasje ijskoude rosé, is bijzonder geschikt om op een bloedhete dag loom en ietwat slaperig op te peuzelen. Zorg er wel voor dat alle ingrediënten van onberispelijke kwaliteit zijn, zoals smakelijke roma-tomaatjes, extra vergine (Griekse) olijfolie, Romeinse sla, sappige zwarte olijven (ik koop altijd die van Drossa), knisperend Maldon zeezout en uiteraard authentieke feta. Bij de Islamitische winkel is die volop voorradig. Zelf ben ik in het bezit van een Griekse salade met een geheim.

Het geheim zit hem in het marineren van de rode ui in rode wijnazijn. Je weet niet wat je proeft. In plaats van de typische, scherpe uiensmaak ontwikkelt zich onder invloed van het zuur een milde, welhaast zoete smaak. In haar boek “Voor altijd zomer” onthult Nigella Lawson op pagina 62 de volgende magische werkwijze.

Pel de ui en snijd hem in flinterdunne plakjes. Strooi er de gedroogde oregano en wat peper over. Giet er 1 eetlepel rode wijnazijn en 1 eetlepel olijfolie over. Stiekem voeg ik altijd nog een klein beetje suiker toe. Hussel alles goed dooreen, dek af met plasticfolie en laat het mengsel minimaal 2 uur staan, liefst langer. Daarna is de karmozijnen kleur van de rode ui getransformeerd tot een helder paars. Sinds ik deze truc ken, gebruik ik hem altijd.

Afgezien van de ui, kun je het best alles kort voor het aan tafel gaan afmaken. Ontvel de tomaten, snijd ze in vieren. Was de sla en scheur die in grove stukken. Snijd de venkel of komkommer in dunne plakjes. Schik alles op een ruime, platte schaal, inclusief de gemarineerde ui. Voeg vervolgens de olijven en de in brokken gesneden feta toe. Maak een dressing van olijfolie, citroensap, mosterd, peper, zout en een druppeltje honing. Druppel die op je bord erover. Lekker met grof boerenbrood of een warm stokbroodje!

Griekse salade met een geheim

Ingrediënten:
1 rode ui
1 eetl gedroogde oregano
peper
1 eetlepel rode wijnazijn
1 dl olijfolie extra vergine
5 tomaten
1 theelepel suiker
Maldon zeezout
2 kropjes Romeinse sla (of little gem)
1 venkelknol (of wanneer je dit niet graag eet: komkommer)
125 gr ontpitte zwarte olijven
400 gr feta
sap van een halve citroen

Griekse salade

Huisgemaakte spare-ribs

Huisgemaakte spare-ribs

“Zo, mevrouw Eetplezier, heeft u niet iets uit te leggen aan al uw vriendelijke en integere lezers? Hoe hypocriet en paradoxaal deze blogpost wel niet mag klinken bijvoorbeeld? U en uw huisgemaakte spare-ribs? Was u het toch die veelvuldig melding maakt van het feit weinig tot geen vlees meer te eten? Omdat uw spijsvertering deze zware hap niet langer adequaat weet te verteren, toch? En toch ook omdat u zich medeverantwoordelijk voelt voor al het leed in de dieronvriendelijke bio-industrie? Of omdat u, onder leiding van chef Ottolenghi, de “nieuwe vegetarisch eetcultuur” heeft herontdekt?

En wat zien uw eetmaatjes in amper twee weken tijd? Juist, twéé recepten voor dood beest. Is het in u in het hoofd geslagen? Of slaat u opeens alle gezondheids- en milieuwaarschuwingen in de wind? Is uw mental coach met langdurig verlof? Zijn al uw normen en waarden vervaagd of bent u misschien plotsklaps aan lager wal geraakt? Verklaar u nader graag`.

Euh, euh. Tja. Soms hè? Ik ben ook maar een gewoon Mensch. Ik kan er echt niets aan doen. Geloof ik. Het komt zo maar bovendrijven, die carnivorische trekjes. Het is niet tegen te houden. Herinneringen, weemoed, troost, mondvermaak, van dat soort dingen. Hellup, niet schieten, alsjeblieft ….. *verschuilt zich rap achter twee formidabele zijden Nigella-spek*

Totdat ik ze zelf maakte, dacht ik altijd dat je spareribs het beste in Chinese restaurants kon eten. Maar het thuis op tafel zetten van deze kluifjes heeft mijn mening daaromtrent totaal veranderd. Kleverig van de honing, maar zoutig scherp van de soja en de rijstazijn, met een aromatische nagalm van gember, kaneel, steranijs en vijfkruidenpoeder en opgediend met een fris, pittig strooisel van pepertjes en lente-uitjes, zijn ze zalig om lekker loom en kliederig van te snoepen. De ultieme beloning voor ongebreidelde gulzigheid. Ze zijn ook heerlijk met kant-en-klare zoete chilisaus (in plaats van de vers gehakte pepertjes met honing). Je kunt vaak hele zijden ribbetjes in de supermarkt krijgen en anders gewoon bij de slager.
(Bron: Nigella Lawson: Voor altijd zomer)

Huisgemaakte spare-ribs

Ingrediënten: (4 personen)

16 varkensribbetjes

voor de marinade:
4 eetlepels rijstwijnazijn
3 eetlepels sojasaus
2 rode pepers, gehakt
stuk van 5 cm verse gemberwortel, geschild en in dunne plakjes
2 eetlepels vloeibare honing
2 steranijzen
1 kaneelstokje, in stukjes gebroken
1 theelepel sesamolie
2 eetlepels arachideolie
4 lente-uien, grof gehakt

om te bakken:
2 theelepels vijfkruidenpoeder
2 eetlepels vloeibare honing

om te serveren:
2 rode pepers, fijngesnipperd
2 lente-uitjes, in dunne ringetjes

Stop de ribbetjes in een grote, afsluitbare, plastic zak, doe alle ingrediënten voor de marinade erbij, druk wat lucht uit de zak en sluit hem goed af. Kneed en schud de zak zodat alles goed gemengd wordt. Laat het vlees een hele nacht, maar ten minste een paar uur, op een koele plek in de keuken marineren.

Laat de ribbetjes de dag erna op kamertemperatuur komen. Verwarm de oven voor op 200° of gasovenstand 6.
Stort de gehele inhoud van de zak inclusief de ribbetjes in een braadslee.
Dek de braadslee strak af met aluminiumfolie en zet hem 1 uur in de oven.

Haal daarna het folie eraf, strooi het vijfkruidenpoeder over het vlees en schep de honing erover.
Zet de ribbetjes nog 30 minuten in de oven.
Haal de braadslee er halverwege uit om de stukjes te keren, zodat ze ook aan de onderkant mooi geglaceerd en plakkerig worden.
Pas op dat ze niet verbranden: ze kunnen in 10 minuten krokant en glanzend bruin zijn!
Haal de ribbetjes uit de braadslee, leg ze op een grote schaal en strooi er de gehakte pepertjes en lente-uitjes over.

Huisgemaakte spare-ribs