Puur à la Carte – Middelburg

Restaurant Puur à la carte

Jonge mensen in opleiding te mogen aanschouwen is plezierig. Lekker eten voor je neergezet krijgen is misschien nog veel leuker. En een combi van die twee begint verdraaid veel te lijken op een waar Pretpakket. Afgelopen week had ik het genoegen dit kadootje aan mezelf te schenken. Ik had al langere tijd het voornemen een keer te gaan lunchen bij Restaurant Puur à la Carte, onderdeel van het Scalda College voor Hotelmanagement en Gastronomie in Middelburg.

Een vakopleiding met een heus restaurant, dat is pas leuk! Ik kan mij zo voorstellen dat het behoorlijk stimulerend werkt als je als leerling de wetenschap hebt dat je gerechten ook daadwerkelijk opgegeten gaan worden. Het kan niet anders of hierdoor ontstaat een boost in je ijver en ambitie. In de bediening is het een kwestie van gerichte ervaring op doen door de aangeleerde etiquette in de praktijk te brengen. Wijn inschenken. Rechts inzetten. Links uitserveren. Gastvrijheid tonen.  Uiteraard worden de leerlingen, zowel in het restaurant als in de keuken, bijgestaan door praktijkdocenten.

Puur à la Carte

Vriendelijk worden we welkom geheten door een charmante dame. Gezien haar voorkomen vast geen leerling. Later horen we dat zij docent in opleiding is. Ja, dat kan ook natuurlijk. We worden naar een ronde tafel geleid, ergens ver achterin, maar gezien mijn eeuwige angst voor onaangename tochtstromen vind ik het niet erg ver van de deur vandaan te zitten. Heertje G. en ik bestellen een tweegangen lunch. Voor mij slechts plat water. G. wil wel een glaasje rood. Een pittige meid klikklakt in hoog tempo op onze tafel af. Iets te ruw schenkt ze de wijn in. Mijn water blijft in het flesje. Dat mag de pret niet drukken, vooral niet omdat ze erg aardig is.

Trio van zalm

Voorgerecht

Het voorgerecht bestaat uit een trio van zalm. Rechts een tartaar van rauwe zalm, gerookte zalm en ansjovis, vergezeld van wat dotjes créme fraîche, een blaadje rucola en een half kerstomaatje. Links een mootje op de huid gebakken zalm. De garing en kruiding daarvan is prima in orde. Linksboven ligt nog een plak gerookte zalm, sierlijk gedrapeerd en een flinterdun kaaskoekje. Heel smaakvol allemaal. Erbij nog een viertal sneden brood. Wel veel te veel om mee te  starten. Voor mij persoonlijk zou dit met het brood erbij een volledige lunch kunnen betekenen. Ik verbaas me er ook een beetje over, omdat ik het idee had dat tevoren in de keuken besproken wordt met de leerlingen hoe de portionering voor een voorgerecht dient te zijn.

Enfin, ik ben nu eenmaal een kniesoor. Beter te veel dan te weinig etc. (Bij het weggaan komen we een docent uit de keuken tegen. Hij informeert belangstellend of alles naar wens is geweest. Als ik mijn verwondering uitspreek over het enorme voorgerecht, horen we dat er inderdaad een te grote kookring is gebruikt voor de zalmtartaar).

Als wij een kleine hoeveelheid van het voorgerecht laten voor wat het is, zijn er inmiddels een tafeltje of acht bezet. Veelal door jongelui. Waarschijnlijk zijn dit medestudenten die komen voor de zgn Quicklunch. Deze bestaat uit een kom soep van de dag met een bijbehorend broodje of salade. Deze lunch is zo samengesteld dat deze binnen tien minuten geserveerd wordt zodat ook leerlingen die tijdens hun lunchpauze kunnen nuttigen.

Hoofdgerecht

Bij het hoofdgerecht lopen de gerechten van G. en mij niet meer synchroon. Hij heeft gekozen voor de lamsstoof met spruitjes, terwijl ik ga voor de vegetarische quiche. Ik hoor dat het lamsvlees botermals is en de saus zacht van smaak. Hoewel ook de aardappelpuree heerlijk romig is, toont het bord ietwat onappetijtelijk. Een rommelig verdronken landje. Als huiskamermaaltijd is dit prima, maar het is beslist geen restaurantpresentatie. Wellicht was het beter geweest de stoof in een apart schaaltje te serveren?
Lamsstoof

Mijn quiche wordt in drie mooie puntjes gebracht. Erbij een filmende paprikasaus,  waar ik ook pompoen in meen te herkennen. In ieder geval is deze saus bijzonder smakelijk. Absoluut geen convenience smaak in te herkennen. In de quiche zitten allerlei groenten verwerkt, waaronder spinazie, champignons en doperwten, afgetopt met een ferme laag kaas. Erg lekker. Een beetje zoals ik hem zelf ook thuis maak.
Vegetarische quiche

Omdat er nog allerlei andere zaken op het programma staan, bewaren we de thee en koffie voor een later tijdstip in de middag en rekenen we af. Vol ongeloof kijken we naar het bedrag op de nota: nog geen € 25,00! We beloven zeker nog eens terug te keren en dan te kiezen voor een diner.

Bij Puur à la carte wordt zoveel mogelijk gebruik gemaakt van verse Zeeuwse biologische producten. Er worden smakelijke gerechten met een eigentijdse look en uitstraling geserveerd tegen aantrekkelijke prijzen.
Het restaurant bevindt zich op de eerste verdieping van het Scalda gebouw in ZEP Middelburg, Podium 15 te Middelburg.

 

Stadswandeling Middelburg

Stadswandeling Middelburg

Het was een barre week. Qua weer dan. Geen enkele dag zonder regen. En wat kan een mens, na zoveel vochtig ongerief, toe zijn aan een ongestoorde wandeling, zonder dat je het gevoel bekruipt een verzopen kat te zijn. Dus toen eergisteren (vrijdagmiddag) de zon zich voorzichtig liet zien, sleepte ik Man achter zijn bits en bytes vandaan en verzocht hem vriendelijk mij te vergezellen bij een stadswandeling Middelburg.

Stadswandeling Middelburg

Onze wandeling begint op de Dam in Middelburg, nabij het door weersinvloeden ernstig aangetaste standbeeld van koningin Emma. Nee, dat is echt niet uitsluitend te wijten aan de nattigheid van afgelopen week; deze erosie is waarschijnlijk al begonnen zodra het beeld geplaatst is. Kalkzandsteen heeft de vervelende eigenschap snel aangetast te worden door omgevingsinvloeden. Mede daarom is dit gesteente, in ieder geval voor buitendoeleinden, in onbruik geraakt. Feit blijft dat deze fiere Emma met een onbewogen, doch ernstig geteisterd gelaat zit uit te kijken over het Damplein en Middelburgs drukste winkelstraat, de Korte Delft.

 

Vanuit het parkje waarin zij zit, lopen we linksaf de smalle Molstraat in. Na 100 meter slaan we rechtsaf de Pijpstraat in. Dit is een leuk, klein straatje met veel zgn stoeptuintjes.

 

Op nummer 23 is een mooi bedrijfspandje te bewonderen. Het is een voormalige azijnfabriek die in Jugendstil is gebouwd. In dit pand werd wijnazijn gemaakt, die vervolgens in houten vaten werd verpakt.

 

Een aantal pandjes verder is er een leuk doorkijkje richting Oostkerk. Deze kerk is gebouwd tussen 1644 en 1667 en is door zijn kolossale, koepelvormige omvang vanuit alle hoeken van de stad te zien. Het grootste wonder van deze Oostkerk is, dat hij door het oorlogsgeweld tussen 1940 en 1944 geen noemenswaardige schade heeft opgelopen. Dit terwijl het centrum van Middelburg zwaar gebombardeerd is en vrijwel alle gebouwen tegen de vlakte gingen.

We gaan linksaf de Schuitvlotstraat in. Op nummer 7 is deze bijzondere tekst op de gevel te lezen.

Voorbij de kerk lopen we rechtsaf  op het bolwerk af. Waar vroeger de Middelburgse verdedigingswerken gevestigd waren, liggen nu de bolwerken van Middelburg. Met een totale afstand van 4 kilometer is het een van de langste parken van Nederland. De groene wandelroute wordt onder meer versierd door kastanjebomen, wilgen en elzen. Maar rechts zien we in de bocht ook enkele zelkova’s. Dit zijn aparte, een beetje etage-achtig groeiende bomen, die veel worden gebruikt om er bonsaiboompjes van te kweken. Ze zijn momenteel met een fraaie herfstkleur getooid.

Koepoort

Als we het pad afgelopen zijn, komen we bij de Koepoort: één van de acht stadspoorten van Middelburg. Aangezien ik geen groothoeklens bij me heb, waardoor er geen fatsoenlijke foto van deze monumentale poort te maken is, neem ik maar een kiekje van één van de enorme treurwilgen die aan beide zijden van de brug staan.

Molenwater

Via het Molenwater en het laantje met platanen komen we op de Bleek. Een “bleek” was vroeger een grasveld om het wasgoed te drogen en te bleken in de zon. Gras heeft een stof in zich, die wit nog witter maakt. Een soort natuurlijk witwasmiddel dus.
We zien een prachtige boom met gele bladeren, waarvan de naam mij onbekend is. Iemand?

 

Pal daarnaast zilverkleurige Judaspenning, zomaar rond een boomperkje. Ik houd van deze verwilderde plant, die iets van mystiek met zich meedraagt. Misschien komt het omdat deze plant zaaddoosjes draagt die verdacht veel op zilveren penningen lijken.

Haringplaats

We lopen over de Haringplaats, houden rechts aan en gaan nu recht op het Abdijcomplex af. Eerst zien we nog dit statige gebouw aan de overkant van het plantsoen. Het is een pakhuis van de WIC (West Indische Compagnie) geweest. Middelburg kent een lange traditie van VOC-activiteiten. Veel gebouwen in de Zeeuwse hoofdplaats, maar met name ook vooral veel gevelstenen, herinneren aan dit handelstijdperk.

Abdijplein

De ingang van het Abdijplein wordt gevormd door een grote en een kleine poort naast elkaar. Bijzonder aan de grote poort zijn de zgn. “galmgangen” . Dit zijn de diep uitgehouwen banen die rond de hele poort lopen. Wanneer je je hoofd in zo’n galmgang steekt en aan de andere kant doet iemand anders hetzelfde, dan kun je fluisterend goed met elkaar communiceren zonder dat iemand die achter je staat, het hoort.

Op het plein zien we een deur open staan. Eenmaal binnen zijn we verbaasd als we de lange gang met prachtige gewelven zien. En dan te weten dat het totale Abdijcomplex, na de brand als gevolg van het bombardement op Middelburg van 17 mei 1940, vanaf de grond heropgebouwd is. Monnikenwerk in een modern jasje!

Ook de binnentuin, ingericht als kruidentuin, is een bezoekje meer dan waard.

 

Lange Jan

Maar Middelburgs grootste trots is en blijft natuurlijk de 90,5 meter hoge Abdijtoren, die meer bekend staat onder zijn bijnaam Lange Jan. De Abdijtoren kan tot ongeveer de helft beklommen worden middels 207 treden en is nummer elf op de lijst van hoogste kerktorens in Nederland.

Het wordt frisser, de lucht krijgt een dreigend aanzien en we spoeden ons naar onze favoriete vluchtplaats: brasserie de Drvkkery op de Markt. We drinken er een glas, doen er een plas en stellen tevreden vast  dat alles er gebleven is zoals het was.

Brasserie de Drvkkery – Middelburg

Brasserie de Drvkkery

Dagje shoppen in Middelburg. Er staan allerhande (grote) aankopen op de boodschappenlijst die meer aandacht vragen dan een halfje bruin. Dat ik daarvoor steevast uitwijk naar een andere plaats in de provincie, ligt geheel aan mij. Ik steek bijzonder vreemd in elkaar. Een soort van mislukte bouwdoos met een beschrijving in oud-Sanskriet.

Man en ik hebben veel te verwerken op zulke dagen. Jongens en meisjes van een heel andere generatie dan wijzelf, zadelen ons op met huiveringwekkende beren en leeuwen. Alle informatie dient te worden verwerkt, geregistreerd en daarna veilig in ons systeem te worden opgeslagen. Naast een groot absorberend vermogen is hiervoor een fikse dosis wilskracht noodzakelijk. Wellicht geldt dit niet voor iedereen; voor Man en ik zijn dergelijke aankopen een ware marteling. Troost, bijstand, steun, dát is wat we zoeken ……

Brasserie de Drvkkery

Gelukkig is onze vertrouwde uitvalsbasis als altijd nabij. Rond half vijf strijken we neer in de brasserie van de Drvkkery, de fraaiste boekhandel van heel Nederland. Het is er gezellig druk. En lekker warm. Een glaasje met een hapje doet wonderen voor onze gedeukte zielenheil. Slokje voor slokje krijgen we weer grip op het bestaan. De mist in ons hoofd trekt op. Vraagtekens veranderen in uitroeptekens. Zwarte gaten vullen zich met licht. In de verte menen we het hoongelach te horen van de talloze jongens en meisjes die ons voor oud en debiel verklaren. Wat is er nu in hemelsnaam zo moeilijk aan een simpele aankoop doen? Zolang je je pincode maar weet en er geen ellenlange rij bij de kassa staat. Nou dan. Wordt vervolgd …

 

De Eetkamer – Middelburg

De Eetkamer

Restaurant De Eetkamer ligt in het historische hart van Middelburg, vlakbij de prachtige eeuwenoude Abdij. Hoewel het verstopt tussen historische gevels, is het vlot te vinden via een sfeervol straatje. Dineren bij Emma en Jan de Pree is altijd weer een feestje. Emma is een innemende gastvrouw en haar Jan tovert de meest smakelijke plaatjes op ons bord. Zijn keuken is overwegend Frans met hier en daar subtiele Oosterse invloeden. Het interieur in hun sfeervolle restaurant is klassiek-huiselijk. Comfortabele, leren stoelen rond veelal ronde tafels. Helderwit tafellinnen en prachtig serviesgoed. Grote bloempotten gevuld met glanzend-groene planten.

Als we die avond rond 17.30 uur De Eetkamer binnenstappen is het er al aardig druk. Een gezelschap van circa 15 personen begint zojuist aan de amuses. Ons eigen gezelschap bestaat uit 5 personen. We worden allerhartelijkst begroet door Emma en krijgen een fijne, ronde tafel aangewezen dicht bij het raam. In sierlijke glazen staan dan al flinterdunne knabbels van brood en Parmezaanse kaas klaar.

Als we eenmaal zijn bijgepraat en een eerste glas hebben gedronken, verschijnen de amuses. Een tartaar van huisgerookte zalm met pompoencrème, geflankeerd door een schattig kopje soto ajam á la Jan. Beide gerechtjes zijn licht en fris en smaken naar meer.

 

Omdat de wijnsmaken per persoon nogal ver uiteen liggen, besluiten we elk afzonderlijk bij iedere gang ons glas erop aan te passen. De ene kant van de tafel begint met een Rueda Oro de Castilla; de andere kant met een Picpoul de Pinet uit de Languedoc en een Chardonnay van het huis Domaine Caletis. De wijnen vallen bij iedereen in de smaak.
Een zuurdesembroodje van ’t Vlaamsch Broodhuys komt op tafel. Erbij een leistenen plateautje met sel de gris, boter en heerlijk grassige olijfolie.

Voorgerechten

Ons voorgerecht bestaat uit een ballotine van zalm met avocadocrème en aspergepunten. Tussen de zalmhelften bevinden zich verrassend frisse basilicumblaadjes. Op het bord bovendien een zalfje van pompoenpuree met hints van gember. Een smakelijk en uitgebalanceerd gerecht.

 

Tussengerecht

Terwijl de picpoul de pinet en de chardonnay worden doorgedronken, kiest de andere helft van de tafel bij het tussengerecht voor een frisse sauvignon blanc. Dunne tagliatelle met Oosterscheldekreeft, truffelschilfers, overgoten met een jus van wortel en gevogeltebouillon. Erbij jonge tuinboontjes. Het bord oogt elegant en licht en zo smaakt het ook.

 
 
V

Hoofdgerecht

Voor de vleeseters bestaat het hoofdgerecht uit een specialiteit van het huis: anjouduif met ganzenlever in korstdeeg. Er wordt goedkeurend gesmikkeld, het duifje is supermals en het korstdeeg krokant, zoals het hoort. Een Portugese Dao Quinta de Cabriz Tinto begeleidt het duifje. Helaas is er iets mis gegaan met de foto, hierop was de vogel kennelijk gevlogen.

De niet-vleesters krijgen een fikse moot wilde zeebaars, geserveerd op Thaise wijze met een krachtige jus op basis van kreeftenbisque, kokos, limoen, sereh en pandanblad. De vis is perfect van cuisson en de combinatie met de fris-zoete saus is echt een schot in de roos wat mij betreft.

 
In kleine, koperen steelpannetjes worden er bij de hoofdgerechten overheerlijke aardappelbolletjes geserveerd.

Dessert

Als laatste gang een mooi opgemaakt bord met links een bavarois van framboos, afgewerkt met gebrande merinque. Midden op het bord een veeg caramel en links op een amandel-sinaasappel kletskopje een verrukkelijke sorbet van bloedsinaasappel. In een apart glas een mousse van rabarber, afgewerkt met een vlinderlicht schuim van eveneens rabarber.

 
We sluiten af met koffie en thee, die vanzelfsprekend worden vergezeld van diverse huisgemaakte snoeperijtjes, waaronder Jans beroemde madeleines. Heerlijke cakejes die wegsmelten op mijn tong.
 
 
Als kleine verrassing wordt tussendoor nog een minischaaltje crème brûlée  aangeboden, koele custard onder een knapperig gebrand bovenlaagje.
Als chef Jan klaar is in zijn keuken komt hij ons persoonlijk de hand schudden. Het blijft leuk om even te kunnen babbelen met degene die een avond lang al die heerlijkheden heeft bereid. Het gezelschap prijst zijn kookkunst, maar Jan blijft, zoals gewoonlijk, een bescheiden mens die vindt dat hij slechts doet wat hij het liefst doet, nl achter de kachel staan.
 
Voldaan en intens tevreden verlaten we rond 12 uur De Eetkamer, om daarna elk zijns weegs te gaan. Dag Emma en Jan, tot de volgende keer!
 

Gespleten Arent – Middelburg

Gespleten Arent

Toegegeven, ons gezelschapje van 5 man waarmee we die zaterdagavond restaurant De Gespleten Arent binnentraden, is op culinair gebied behoorlijk verwend. En toch worden we nog regelmatig verrast door creatieve koks die ons originele smaakcombinaties weten voor te schotelen tegen betaalbare prijzen.

Zo niet, in dit monumentale pand aan de Vlasmarkt 25-27 in Middelburg. Meteen bij binnenkomst ondervonden we een weinig gastvrije sfeer. Ook tijdens het verloop van de avond kon er geen lachje of praatje af. was dit de beruchte Zeeuwse stugheid of had men gewoon een slechte dag?

Dan het eten: niet slecht, maar bij het hoofdgerecht hadden we toch het echt idee een andere vis dan de bestelde heilbot op ons bord aan te treffen. Erg bijzonder waren de combi’s evenmin: vis/lamsoor, vis/aaardappelmousseline/ zeekraal. We misten de “sjeu” op het bord. Nergens een versierinkje of klein smaakbommetje waardoor we geraakt werden door de passie van de kok.

Op het kaasplankje waren de Shropshire blue en de Noord-Italiaanse schapenkaas voortreffelijk. Het prutje erbij was vies (aangelengde marmite?) en wat de de Reypenaer VSOP er tussen deed, blijft vooralsnog een raadsel.

De bavarois in het samengestelde dessert was rubberachtig uitgevallen. En blijkbaar was er ook geen kraanwater voorhanden, zodat we gedwongen werden tot flessen Bru. Enfin, wij zijn te verwend, dat zal het zijn.