Blauwe bessen met mascarpone uit de oven

Blauwe bessen met een topping van mascarpone

Het was de dag van het kapotte schakelmateriaal. Wat houdt dat precies in, vrouwtje Eetplezier? Ik leg het uit. Verlichting, beeld en audio is in dit huis  aan of uit te schakelen middels een afstandsbediening. Lekker makkelijk op al die momenten dat je geen zin hebt om een vin te verroeren. Om maar eens een voorbeeld te noemen: je zit in de slotfase van een spannend boek en de schemering valt in, dan moet er dringend een lichtje aan. Of het eindeloze gekwaak op Ned 1 breekt je na twee uurtjes luisteren op en je zoekt snel naar de rustgevende tonen van de Canon in D van Pachelbel.  

In de praktijk houdt het wel in dat ik vaak omringd ben door een heel circus aan parafernalia. U ziet het voor u. Een soort Prinses op de Erwt-verhaal. Maar als er dan plotseling een kink in de draadloze kabel komt, kan die gelukzalige Prinsessenmond van me opeens hele lelijke woorden zeggen. U hoort het nu ook direct, vermoed ik zo.

“Blauwe bessen met mascarpone uit de oven” verder lezen

Tiramisu met nectarine en frambozen

Schaal en coupe van tiramisu met nectarine en frambozen

Van oorsprong ben ik geen zoetekauw en al helemaal geen toetjesmens. Te koud vaak. Te zoet ook vooral. De sporadische keren dat ik iets ná neem, voel ik het meteen als een baksteen op mijn maag vallen. Als een vis zonder water zit ik na twee happen direct naar lucht te happen. Pffff. Het woord amechtig openbaart zich op dergelijke momenten ten volle aan mijn persoontje. Soms word ik er zelfs bepaald niet helemaal lekker van. Correctie: helemaal niet lekker van.

Je zult mij dus niet snel naar recepten voor desserts zien zoeken. En toch … toch ben ik soms net een echt mens, wiens vlees zwak wordt als je maar genoeg lekkere zaken bijeen zet. Hap. Hap. Geloven tegen beter weten in, heet dat. Ik trap er nog steeds in. O ja, deze tiramisu smaakte prima. Fris door het fruit en crunchy door de hazelnoten. Wat koude nectarines echter aan dit toetjes toevoegen, is me een compleet raadsel. Mochten jullie het ook willen maken, vervang de nectarines dan door een extra handje framboosjes. Zul je echt geen spijt van krijgen.
O ja, de frangelico heb ik vervangen door chocoladelikeur van Wees. Niet gemakkelijk te krijgen, maar in combinatie met de frambozen wel goddelijk. En nu effe snel gaan uitbuiken …….

Tiramisu met nectarine en frambozen

Ingrediënten:
24 lange vingers
150 ml hazelnootlikeur (frangelico)
250 ml slagroom
2 eetl suiker
250 gr mascarpone
125 gr frambozen
25 gr hazelnoten
2 nectarines

Bereidingswijze:
Leg de helft van de lange vingers in een vierkant op een platte schaal en besprenkel met de helft van de likeur.

Klop de slagroom en suiker stijf en spatel deze door de mascarpone.
Prak de frambozen en spatel deze voorzichtig door het mascarponemengsel, zodat je een marmereffect krijgt.
Verdeel de helft over de lange vingers.

Doop de rest van de lange vingers in de rest van de likeur en leg op de mascarpone.
Dek af met 2/3 van de rest van de mascarpone.

Verhit een koekenpan zonder olie of boter en rooster de hazelnoten ca 3 minuten op middelhoog vuur. Laat afkoelen en hak de noten grof.

Snijd ondertussen de nectarines overlangs langs de pit doormidden.
Draai de helften in tegengestelde richting van elkaar los en verwijder de pit.
Snijd de helften in partjes.

Doe de rest van het mascarponemengsel in een spuitzak en maak toefjes op de bovenkant van de tiramisu. Steek de nectarinepartjes ertussen en garneer met de gehakte hazelnoten.
Dek af en zet minimaal 2 uur in de koelkast.

Bron: Allerhande

Schaal en coupe van tiramisu met nectarines

Spinazielasagne met mascarpone en tomatensaus

Spinazielasagne met mascarpone en tomatensaus

Laat ik beginnen met jullie te vertellen dat ik echt een heel lieve, zorgzame partner heb. Hij heeft bijvoorbeeld het volledige beheer over de Thuisbakkerij en vervult die rol met verve. Altijd heerlijk vers, zelfgebakken brood is een heuse luxe. Alle klusjes in huis zijn al gebeurd vóór ik twee maal met mijn ogen heb kunnen knipperen. Ook op digitaal gebied zorgt hij dat de fabriek soepeltjes blijft draaien. (Persoonlijk zou ik me tot mijn einde blijven vastklampen aan de allereerste versie van Windows. Zolang programma’s maar gewoon doen wat ik voor ogen heb, hoeven al die veranderingen niet voor mij). En last but not least: als ik me ziek, zwak of misselijk voel zorgt hij liefdevol voor de sinaasappeltjes én de kippensoep.

Tot zover het goede nieuws. Dan nu het slechte. Hij is een man. Een echte man. En dat soort kun je beter niet om boodschappen sturen. Of ze kopen veel te veel. Of te weinig. Of compleet nutteloze zaken. Of allemaal dingen die niet, ik herhaal: niet, op het lijstje staan.

Ik had het al gezegd, toch? Ik heb een schat van een man. Echt waar. Vanmorgen vertrok hij monter naar zijn grote, blauwe vijand. Die met de hamsters. Hij deed boodschappen en keek, zoals gebruikelijk, niet naar hoeveelheden, data of etiketten. Supermarkten zijn een soort van gevangenissen waar je zo snel mogelijk dient uit te geraken.

Dan zit je dus met een zak spinazie die óp de datum is. Ik zag het direct aan de stand van de bladeren. Geen gepieker wat eten we vanavond. Er moest spinazie in, zoveel was duidelijk.
In het verleden maakte ik vaak de met spinazie gevulde pastaschelpen en tomatensaus van Nigella Lawson. Dit is een variatie erop. Eerlijk gezegd was ik bang dat de spinazie met de mascarpone niet voldoende “stevig” zou worden, maar dat bleek een misvatting. Het werd een keurig gerecht.

Spinazielasagne met mascarpone en tomatensaus

Ingrediënten:
250 gr lasagnebladen (voorgekookt)
500 gr spinazie
2 uien
1 teen knoflook
250 gr mascarpone
100 gram geraspte parmezaanse kaas
2 blikken tomaten
4 à 5 verse tomaten
handvol zwarte olijven
3 eetlepels olijfolie
beetje suiker
zout/versgemalen peper/oregano

Bereidingswijze:

Begin met het maken van de tomatensaus.
Snijd de uien en fruit ze zachtjes aan in de olijfolie tot ze zacht zijn.
Plet de knoflook en bak deze op het laatst even mee. Pas op voor verbranden!
Leg de verse tomaten in kokend water, spoel ze af met koud water en ontdoe ze van het velletje.
Snijd de tomaten in stukjes.
Doe de blikken én de verse tomaten bij de uien, voeg zout, peper, suiker en oregano toe en doe het deksel op de pan.
Laat dit minstens een half uur zacht pruttelen tot het is ingedikt.

Verwarm de oven voor op 200 graden.

Laat de spinazie met zout in een pan of wok snel slinken. Giet hem af.
Hak of blender deze en schep hem in een schaal.
Voeg nu de mascarpone toe en meng alles goed door elkaar.Gebruik een ovenschaal waar de lasagnebladen het beste in passen. Ik gebruikte de koelverse van de Lidl en die vind ik persoonlijk qua formaat veel gemakkelijker dan die van Appie.
Smeer op de bodem van de schaal een dikke laag tomatensaus.
Leg er de lasagnebladen op.

Vervolg met een laag spinazie-mascarponemengsel, waarop je een beetje parmezaanse kaas en peper strooit.
Dek af met lasagnebladen.
Herhaal deze stappen, tot alles op is.
Eindig weer met een dikke laag tomatensaus en strooi hier nog wat parmezaanse kaas over, tezamen de olijven.
Zet in de oven. Bak de lasagne circa 30 minuten.

Spinazielasagne met mascarpone en tomatensaus