Tarte tatin van gekaramelliseerde witlof

Tarte tatin van gekaramelliseerde witlof
Veel mensen vinden mij te streng voor mezelf. Dat daar absoluut een kern van waarheid in zit, heb ik in de loop der jaren zelf ondervonden. Soms kan ik namelijk erg jaloers zijn op iedereen waarbij alles van zijn/haar rug lijkt af te glijden, terwijl mijn eigen dagindeling al ingepland staat op de avond voorafgaand aan morgen. Tsja, zo gaat dat bij mij. Op mijn zenuwen krijg ik het er soms van. Ik mag geen tukkie doen overdag, soep uit een pakje is zo’n beetje als vloeken in de kerk, het bed moet dicht liggen, twee keer per week dient er stof gezogen te worden en elke mail dient à la minute beantwoord te worden. Om over televisie kijken overdag nog maar te zwijgen, daarop staat zo ongeveer de doodstraf. Kortom: er huist een trol in mijn hersenpan die er niet uit te branden is. 

Op witte donderdag 2021 brengt Mark Rutte in hoogsteigen persoon verandering in dit alles. Nadat ik in de vroege morgen had gelezen dat het debat over zijn rol in de “Omtzigt-affaire” live te volgen zou zijn op tv, durf ik rond de klok van twaalf het knopje van mijn Samsung in te drukken. Mijn nieuwsgierigheid naar de afloop ervan, is op dat moment groter dan mijn discipline. En terwijl ik de neus van MP steeds verder zie groeien, de kuil waarin hij zich graaft dieper en dieper zie worden, kijk ik met groeiende verbazing naar dit slecht uitgevoerde toneelstuk. Wat een bizarre vertoning!

“Tarte tatin van gekaramelliseerde witlof” verder lezen

Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe

Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe

Mijn persoonlijke houdbaarheidsdatum is inmiddels allang verstreken. Goed, ik besta, dus denk ik dat ik ook nog leef (vrij naar Descartes), maar enige verfrommelde sleetsheid is  mij niet langer vreemd. Och, ik zit er niet zo mee, zolang het hoofd van binnen maar helder en fris blijft, valt alles te managen in het leven. Wel kijk ik graag naar de onbezorgde jeugdigheid van jonge mensen, vooral natuurlijk naar – daar heb je haar weer met haar eeuwige interesse in alles wat door het mondje gaat – speelse chefs die zich nog niets van bestaande conventies aantrekken.

Vroeger was ik dan ook dol op Jamie Oliver met zijn dartele jonge-hondenimago en zijn no-nonsegerechten. Nu Jamie echter al weer geruime tijd zelf vijf kleine Olivertjes dient (op) te voeden, is zijn betoverende aura ook een beduidend stuk minder twinkelend.  Gelukkig kwam ik snel een nieuwe pup, aka veelbelovend kooktalent, tegen om mij aan te laven: de Vlaamse Loïc Van Impe. Even gepassioneerd, even fris en wars van conventies als Jamie.

Mijn Vlaamse lezers kennen hem natuurlijk al veel langer dan ik. Loïc is vlogger, blogger en hartstikke hot op alle social media-kanalen. Zijn vlotte babbel en gepassioneerde, frisse manier van vertellen en koken hebben ertoe geleid dat VTM hem een eigen kookprogramma gaf genaamd “Zot van koken”. Intussen heeft 24Kitchen  hem ook in de herberg opgenomen, zodat ik nu dagelijks om 17.11 uur voor de buis zit, vergezeld van een glaasje wit of rood.

Loïc is een kind van zijn generatie: leergierig, werelds en altijd op zoek naar lokaal gefabriceerde producten. De keuken is van jongs af aan zijn natuurlijke habitat. Hij groeide letterlijk op in de delicatessenzaak van zijn mama, waar hij de ogen uit zijn kop keek. Op een dag zie ik hem zachte amandelkoekjes maken. Hij splitst even een eitje, hakt tussendoor wat amandelen, raspt moeiteloos een sinaasappel en dat alles met het gemak van een volleerde goochelaar. Dat moest ik natuurlijk zelf ook proberen, al was het maar om de te zien of ik zijn kunsten kon evenaren. De echte naam voor deze amandelkoekjes is – denk ik – ricciarelli.  Toen ik voorzichtig van deze versgebakken versie proefde, herinnerde me dat ogenblikkelijk aan mijn jonge jaren. Toen alles nog zacht, zoet en héél verleidelijk leek.

“Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe” verder lezen