Rozijnen-krentenbrood van Levine

Rozijnen-krentenbrood

“En toch moet u het zelf regelen”, snibt de haaibaai aan de andere kant van de telefoon. Meer dan tien minuten zijn we inmiddels in een moedeloos makend gevecht verwikkeld geraakt. Ik probeer met al mijn psychologie van de kouwe grond, de bureaumevrouw met de kudde paarse krokodillen om haar heen, zover te krijgen dat zij een deel van mijn belangen glad wil strijken. Dat weigert ze. Halsstarrig en kortaf. Met steeds dezelfde zinnen.

“Rozijnen-krentenbrood van Levine” verder lezen

Witte bolletjes met olijven en oregano

Witte bolletjes met olijven en oregano

Ondanks de aanhoudende hitte overheerst de broodbakeuforie in huize Eetplezier. Dat komt enerzijds omdat de lokale, ambachtelijke bakkerij heeft aangekondigd er mee te gaan stoppen – de enige plek waar brood nog naar gebakken granen smaakt en niet naar gestoomd karton -en anderzijds omdat zo’n zelfgebakken broodje toch nog nét iets meer voldoening geeft als je er dikke sneden van snijdt. 

Op de dag van deze witte bolletjes met olijven en oregano staat er een geurige bouillonnetje te  trekken op het fornuis. Kort voor etenstijd ga ik deze vullen met allerhande vers gesneden groenten en kruiden. Precies zoals vroeger thuis de zondagse soep werd opgediend. En soep hoort eigenlijk standaard voorzien te zijn van een knapperig broodje. Lekker dik met roomboter besmeerd. Jammer dat dat soort gedachten altijd bij me opkomen als de tijd gaat dringen. Jawel, ze waren net op tijd klaar om genuttigd te worden naast de soep, maar qua planning had het allemaal iets bedroevends.

“Witte bolletjes met olijven en oregano” verder lezen

Semolinabrood op de wijze van Levine

Semolinabrood

Sinds mijn interne gangenstelsel met enige regelmaat laat weten dat zij niet gediend is van een overvloed aan vezelige bestanddelen, zoek ik mijn toevlucht nogal eens tot wat minder zware broodsoorten. Gezond volkorenbrood, liefst zelfgebakken, was tot nu toe altijd favoriet in huize Eetplezier. Het vult heerlijk en ik kan er met smaak enkele sneden van wegwerken, maar mijn buik denkt daar tegenwoordig anders over.

Ik hoor steeds vaker stemmen uit mijn diepste krochten opduiken: “het mag allemaal best een beetje minder gezond, hoor” en “wij zijn hier ook niet meer zo piep om alles te kunnen verteren“. Tsja, daarmee hebben ze een punt, daar binnen. Vroeger knorde ik de nacht vrolijk door na een (te) overvloedige maaltijd, besprenkeld met de nodige glazen alcoholica, tegenwoordig dien ik erop te letten na acht uur niet te veel meer te nuttigen.

“Semolinabrood op de wijze van Levine” verder lezen

Volkorenbrood van Levine

Volkorenbrood van Levine

De Thuisbakkerij in huize Eetplezier staat sedert een groot aantal jaren onder leiding van de Man. Zelf bak ik er nikskenie van. Deeg wordt kauwgom. Cake wordt omelet. Om over een fatsoenlijk eetbaar volkorenbrood maar te zwijgen.

Goed, dat is eruit. Waarmee de loftrompet genoeg geklonken heeft richting mijn mannelijke wederhelft. Zijn aureool zou er maar te nadrukkelijk door aanwezig kunnen worden. Laat ik de verhoudingen vooral in balans zien te houden. Waarmee ik toch niet stiekem in mijn handjes klap als ik hem de Kitchenaid tevoorschijn zie halen en de keukenkastjes zie doorsnuffelen in de hoop droge gist tegen te komen.

Mijn Thuisbakker is nogal van het conservatieve soort. Goed is goed. En brood is brood. Wit of bruin. Dat soort theorieën. Van oorsprong bedoeld om ons dagelijks mee te voeden. Alle andere soorten vallen onder de categorie versierselen, bedacht om de mens te vermaken. Daar zit natuurlijk wel een kern van waarheid in, maar persoonlijk geef ik toch de voorkeur aan enige vorm van experimenteerdrang.

Hoe dan ook: vandaag hing er sinds lange tijd opnieuw de geur van versgebakken brood hier ten huize. Geen andere geur die daar tegenop kan. Onmiskenbare “casa di mama”-achtige gevoelens! Gevoelens van lang vervlogen tijden, van lange zaterdagavonden met de hele familie rond de keukentafel, van weldoorvoede buikjes en intense tevredenheid. Met de wind die buiten om het huis waait, terwijl de kachel staat te snorren op vier. Juist ja, toen geluk nog heel gewoon was.

Gisteren liet mijn Thuisbakker zich zelfs alle verhalen welgevallen, die ik op hem afvuurde over de grandioze broodbakkunsten van broodbakkunstenares Levine van Doorne.  Hij luisterde braaf, knikte op zijn tijd en verdiepte zich daarna met een ernstige frons in het voorhoofd in het maken van een poolish. Want ja, een poolish was dat niet een soort voordeeg? Had hij dat al niet eerder geprobeerd? Was het brood toen niet buiten verwachting goed gerezen? Ik deed al die tijd de ultieme poging tot zwijgen. Kwestie van het toepassen van de juiste psychologische tactieken na drieëndertig jaar samenzijn.

Volkorenbrood van Levine

Na een half uur kwam het verdict. Hij zou zijn eigen beduimelde recepten niet gebruiken en het volkorenbrood van Levine gaan bakken. Zonder poespas of overbodige franje, maar wel met gebruikmaking van een zgn poolish. Leve de progressie! Die avond om half elf de poolish klaarmaken en de volgende morgen vroeg aan de slag. Het hele proces verliep zoals gepland, wat gezien zijn voorkennis en -ervaring op broodbakgebied niet geheel onverwacht kwam. Het deegje rees prima, de kneedtijd was exact genoeg om een mooi “vliesje” te kunnen trekken en na veertig minuten in de oven kon hij me een mooi bruin brood tonen. Knapperige korst, goed gaar van binnen, geen overdreven gistsmaak en niet te zout.

Tijdens de lunch durfde ik voorzichtig te beginnen over de foccacia, de speltbolletjes en het walnotenbrood welke allemaal op de site van Levine te vinden zijn. Gewoon, voor straks, als de lange herfstavonden weer beginnen. Hoewel ik meende een enigszins bestraffende blik te zien, bespeurde ik toch ook nieuwsgierigheid, gezien zijn vragen. Ik wacht geduldig af.

Mede namens mijn Thuisbakker: alle lof voor Levine, the Queen of bread! Wordt vervolgd.