Sinaasappelkoekjes dag 24 Social Distancing

Een nieuw fenomeen wordt geboren op deze 24e dag van mijn sociale onthouding. Ik hoor een klop op het kamerraam, een vriend loert nieuwsgierig naar binnen. Met een bezwerend gebaar dat het midden houdt tussen  “time out” en een totaal mislukte “noodstop” probeer ik vriendlief duidelijk te maken dat zijn aanwezigheid binnen niet gewenst is. Hij begrijpt het. Waarna zich een tot op heden nooit vertoond tafereel ontrolt: hij neemt een zo comfortabel mogelijk positie in, afwisselend leunend op zijn fiets en mijn harde vensterbank en we voeren een gesprek met het raam als veilige buffer tussen ons in. Het oogt afschuwelijk en heel mijn hart roept om hem binnen te laten, te voorzien van koffie en een warme knuffel. Maar mijn hoofd waarschuwt me nog net op tijd. Niet doen! Hiermee zou ik mijn zelfverkozen isolatie verbreken en de voorgaande drie weken tot zinloos verworden zijn.

Windowtalk of raampraat dus. Na ruim een kwartier heb ik een schorre stem van het luide geroep. Vriend heeft inmiddels bevroren oren gekregen, want de wind is noordoostelijk en geselt de voorkant van ons stulpje. Wat een voorrecht om mensen te kennen die dit voor je over hebben! Goede vriendschappen komen op momenten als deze bovendrijven. 

“Sinaasappelkoekjes dag 24 Social Distancing” verder lezen

Kokosgalettes uit de Koekjesbijbel

Kokosgalettes uit de Koekjesbijbel

Het is eenvoudigweg niet leuk meer. Voor de honderd en twintigste  dag op een rij regent het deze winter. Een dag vol mistige druil en grijze mot. Al sinds mensenheugenis ben ik behept met een winterblues, die zijn hoogtepunt bereikt in de maand februari. Vaak zien we daarna al iets vaker de zon, worden de dagen merkbaar langer en verdwijnt dat knagende monster in me langzaam naar de achtergrond. In 2020 echter heeft de chef Weersomstandigheden – waar die zich ook moge bevinden – het anders geregeld: ze plakken er gewoon nog een muiskleurig dagje aan vast. De zoveelste intussen.

Ik ben er helemaal klaar mee, echt waar. Ik ben te fatsoenlijk opgevoed om hier te gaan vloeken, maar mijn gevoel zegt iets anders. Gelukkig ben ik een blogger en geen vlogger, dus hoef ik ook geen moeite te doen mijn droefgeestige snuitje in een olijke plooi te leggen. Hoe ik me door dit soort dagen worstel? Nou, dat zal ik je verklappen. Vanmorgen heb ik me, met datzelfde treurige hoofd, opnieuw in de zelfgebakken koekjes gestort. Inmiddels weet ik dat een beetje bakafleiding me goed doet. En bovendien: de bodem van de koekjesdoos was al weer in zicht en omdat ik me nog steeds in de Fodmap eliminatiefase bevind, dienden het opnieuw koekjes op basis van speltbloem te worden. Dat hoeft geen enkel probleem te betekenen, weet ik ondertussen. Tarwebloem valt altijd te vervangen door speltbloem, zo ook bij deze kokosgalettes uit de Koekjesbijbel.

 
“Kokosgalettes uit de Koekjesbijbel” verder lezen

Kerstkransjes van Rutger van den Broek

Kerstkransjes van Rutger van den Broek

Dat op deze 2e Kerstdag iedereen het weer even gehad heeft met zitten, eten, joviaal familiegedoe en gezellig doen, dat weten vooral de ondernemers die de woonboulevards in ons land exploiteren maar al te goed. Zij maken gretig gebruik van deze “uitbuikdag” om ons hun commerciële waar door de strot te duwen. Het is een volkomen onbenullig verzinsel, waar een deel van de bevolking met beide naïeve beentjes intuint.

Laten we eerlijk zijn: wie heeft er nu zin om op zo’n 2e Kerstdag in meterslange file te gaan staan? Of erger nog: de voor- en nadelen van een nieuwe bank te gaan bekijken? Om over de Zweedse handelsgigant in makkelijk-te-monteren-meubelen met zijn weergaloze (!) gehaktballetjes nog maar te zwijgen. Zelfs in mijn ergste nachtmerries weet ik er gelukkig nog vandaan te vluchten. Enfin, ieder zijn meug en het is Kerstmis, dus vrede op aard’ aan a-a-al-le mensen! Nu ik eenmaal behept ben met het cookiesvirus, kies ik er liever voor om, al is het op de valreep,  deze kerstkransjes te gaan bakken. Ut ken nog net.

“Kerstkransjes van Rutger van den Broek” verder lezen