Kardemomkoekjes met sinaasappelglazuur

Kardemomkoekjes met sinaasappelglazuur
Inmiddels kennen jullie mijn liefde voor zelfgebakken koekjes. Ik houd van simpele koekjes met aparte smaakjes. Niet teveel suiker, geen ingewikkelde technieken, maar wel een klein stukje zoetigheid om naar te verlangen bij je kopje thee of koffie. 

Kardemom is met voorsprong de koningin onder de specerijen. Persoonlijk ben ik er dol op en verwerk ik het graag door droog gestoomde rijst of in een aromatische curry. Mooi is ook dat de smaak ervan zowel in zoete als in hartige gerechten past. Een veelzijdig zaadje dus! Het gebruik ervan vergt wel enige voorzichtigheid, omdat de smaak ervan snel kan overheersen. Maar met de juiste dosering is het genieten geblazen.
“Kardemomkoekjes met sinaasappelglazuur” verder lezen

Appel-kaneelkoekjes uit de Koekjesbijbel

Appel-kaneelkoekjes
Om eerlijk te zijn heb ik me nog geen moment verveeld tijdens onze sociale onthoudingsperiode. Er dient zich elke dag wel iets aan wat de moeite waard is. Natuurlijk is een kletspraatje met vrienden heel gezellig en is een etentje buiten de deur ook nooit te versmaden, maar zolang het Monster der Monsters rondwaart in den lande, om je vervolgens pardoes te kunnen bespringen, ben ik best bereid om dit nog een tijdje vol te houden.

Toegegeven, het is voor mij misschien gemakkelijker te praten dan voor een actief en jong gezin met kinderen die alle kanten op willen, behalve de goede. Ik begrijp dat volkomen. Maar goed, laten we gewoon proberen met z’n allen niet teveel te morren, maar simpelweg de regels te respecteren. Zo moeilijk is dat allemaal niet; anderhalve meter afstand betekent ook echt niet meteen het einde van de wereld. Er blijft nog meer dan genoeg over om van te genieten. Deze appel-kaneelkoekjes uit de Koekjesbijbel smaken overheerlijk bij een geurig kopje Ceylon thee. Appel versus kaneel is als vanouds een match made in heaven en in deze koekjes gaat er dan ook nog een ferme slok Amaretto bij. Yammie, yummie. 
 
“Appel-kaneelkoekjes uit de Koekjesbijbel” verder lezen

Vanille kipferl naar recept van Rutger van den Broek

Vanille kipferl
Als tijdens de laatste dagen van december Nederland zich te goed doet aan kerstkransjes, tulbanden of een rijkgevulde stol, zie je in landen als Oostenrijk en Duitsland veelal deze vanille kipferl opduiken. Royaal bestrooid met poedersuiker, want zo hoort dat bij authentieke koekjes. De herkomst ervan ligt ergens in het toenmalige Ottomaanse rijk en gezien hun halve maanvorm zou dat best de waarheid kunnen zijn. Op dat moment is het echter nog een soort broodje en zeker geen koekje. Historici zijn het er ook nog niet helemaal over eens, dus distantieer ik me hierbij graag van enige geschiedschrijving omtrent deze vanille kipferl.

Maar hoe dan ook: ik vond ze interessant genoeg om er een bakpoging aan te wagen. Beter één koektrommel met zelfgebakken lekkernijen in de kast, dan tien industrieel vervaardigde rollen biscuit of sprits in de supermarktschappen. Want ook al claimen deze koekjesproducenten “ambachtelijk vakmanschap” te bezitten, het gros ervan heeft in de loop der tijden allang zijn toevlucht genomen tot smerige goedkope grondstoffen, zoals palmvet, lupinemeel, cacaofantasie en meer van dat soort culinair ongerief.

Wederom komt dit recept uit de Koekjesbijbel van Rutger van den Broek. Ik ben echt groot fan van deze voormalige HHB-winnaar, aangezien zijn recepten altijd kloppen en het resultaat nooit tegenvalt. 
“Vanille kipferl naar recept van Rutger van den Broek” verder lezen

Jan Hagel een hartverwarmend koekje

Jan Hagel

En dan lig je er opeens. Met gepaste spoed nog wel. In het epicentrum van de plek die  je vijf weken lang angstvallig en met alle mogelijke logica die je ter beschikking staat, hebt proberen te ontwijken. Het mag niet zo zijn. Soms beschikt het hoofdkantoor dat het anders moet en heb je gewoon te volgen. Iets met een stoornis rond het hart, pijn die als een tsunami bezit van me neemt en  razendsnelle beslissingen. Alles wat ik had willen voorkomen, namelijk ver weg van de coronabeestjes blijven, wordt in één klap teniet gedaan. Overgeleverd aan de onverwoestbare superhelden van de gezondheidszorg, voel ik de voor mij zo broodnodige regie als los zand door mijn vingers wegglippen. 

Vier dagen later ben ik weer thuis. Met een interessante verzameling felgekleurde synthetische snoepjes. Ik slik ze braaf. De complete kermistent aan herinneringen, heb ik voor even in de parkeerkelder van mijn hoofd gestald. Wegens te veel en te hevig. Later, als de sleur van alledag zich opnieuw heeft verankerd in mijn hersencellen, zal ik de tijd nemen om naar diezelfde parkeerkelder af te dalen, om er nog eens rustig rond te kijken Voor nu hobbel ik even verder op het wankele lijntje tussen vastbesloten voortgang en kortdurende momenten van ontsteltenis.

“Jan Hagel een hartverwarmend koekje” verder lezen

Sinaasappelkoekjes dag 24 Social Distancing

Een nieuw fenomeen wordt geboren op deze 24e dag van mijn sociale onthouding. Ik hoor een klop op het kamerraam, een vriend loert nieuwsgierig naar binnen. Met een bezwerend gebaar dat het midden houdt tussen  “time out” en een totaal mislukte “noodstop” probeer ik vriendlief duidelijk te maken dat zijn aanwezigheid binnen niet gewenst is. Hij begrijpt het. Waarna zich een tot op heden nooit vertoond tafereel ontrolt: hij neemt een zo comfortabel mogelijk positie in, afwisselend leunend op zijn fiets en mijn harde vensterbank en we voeren een gesprek met het raam als veilige buffer tussen ons in. Het oogt afschuwelijk en heel mijn hart roept om hem binnen te laten, te voorzien van koffie en een warme knuffel. Maar mijn hoofd waarschuwt me nog net op tijd. Niet doen! Hiermee zou ik mijn zelfverkozen isolatie verbreken en de voorgaande drie weken tot zinloos verworden zijn.

Windowtalk of raampraat dus. Na ruim een kwartier heb ik een schorre stem van het luide geroep. Vriend heeft inmiddels bevroren oren gekregen, want de wind is noordoostelijk en geselt de voorkant van ons stulpje. Wat een voorrecht om mensen te kennen die dit voor je over hebben! Goede vriendschappen komen op momenten als deze bovendrijven. 

“Sinaasappelkoekjes dag 24 Social Distancing” verder lezen

Kokosgalettes uit de Koekjesbijbel

Kokosgalettes uit de Koekjesbijbel

Het is eenvoudigweg niet leuk meer. Voor de honderd en twintigste  dag op een rij regent het deze winter. Een dag vol mistige druil en grijze mot. Al sinds mensenheugenis ben ik behept met een winterblues, die zijn hoogtepunt bereikt in de maand februari. Vaak zien we daarna al iets vaker de zon, worden de dagen merkbaar langer en verdwijnt dat knagende monster in me langzaam naar de achtergrond. In 2020 echter heeft de chef Weersomstandigheden – waar die zich ook moge bevinden – het anders geregeld: ze plakken er gewoon nog een muiskleurig dagje aan vast. De zoveelste intussen.

Ik ben er helemaal klaar mee, echt waar. Ik ben te fatsoenlijk opgevoed om hier te gaan vloeken, maar mijn gevoel zegt iets anders. Gelukkig ben ik een blogger en geen vlogger, dus hoef ik ook geen moeite te doen mijn droefgeestige snuitje in een olijke plooi te leggen. Hoe ik me door dit soort dagen worstel? Nou, dat zal ik je verklappen. Vanmorgen heb ik me, met datzelfde treurige hoofd, opnieuw in de zelfgebakken koekjes gestort. Inmiddels weet ik dat een beetje bakafleiding me goed doet. En bovendien: de bodem van de koekjesdoos was al weer in zicht en omdat ik me nog steeds in de Fodmap eliminatiefase bevind, dienden het opnieuw koekjes op basis van speltbloem te worden. Dat hoeft geen enkel probleem te betekenen, weet ik ondertussen. Tarwebloem valt altijd te vervangen door speltbloem, zo ook bij deze kokosgalettes uit de Koekjesbijbel.

 
“Kokosgalettes uit de Koekjesbijbel” verder lezen