Havermoutkoekjes met pindakaas

Havermoutkoekjes met pindakaas

Ik schrijf 15 november 2019. Opnieuw zo’n grauwe, gure winterdag, waarop alle lichtheid verdwenen lijkt te zijn. Jullie weten het ondertussen: ik behoor tot de grote groep personen die deze maanden dóórkomt op de slepende tonen van een tergend langzame winterblues. Noem het overleven. Of dreinen. Voor mijn part muggenziften, als je maar nooit je kouwe vlerken in mijn nek legt, want dan is de kans groot dat ik opeens verander in een soort Hulk. Nou ja, de mini-versie dan.

Mocht ik me vrijelijk kunnen uitspreken, iets wat ik overigens niet gauw doe, dan kwamen er zeker enige stoere krachttermen uit mijn mond bij het aanschouwen van de zoveelste grijze dag deze maand. Enfin, een mens moet voort, dus geen gemekker. Overigens is het nog slechts 31 dagen na nu en dan gaat – gelukkig – de voorzichtige opmaat naar een volgende zomer al van start. Hoe goed klinkt dat? Weliswaar begint dan tevens de meteorologische winter en kunnen we vorst en sneeuw verwachten, de enige échte Siberische kou dus, maar dat is altijd nog minder erg dan te moeten leven in een cocon van muiskleurige treurnis zonder één gering sprankje zon. 

“Havermoutkoekjes met pindakaas” verder lezen

Kletskoppen een knapperig koekje dat niet zoet is

Kletskoppen

En dan word je opeens terug op je nederige plaats geworpen. Waar ik overigens helemaal terecht thuishoor, laat dat duidelijk zijn. Ik schik me dan ook – zij het met enige weerstand – in mijn lot en schuif opnieuw achteraan in de rij van bakklunzen. Niet dat ik me de laatste tijd meteen een prominente status toe-eigende als Meesterbakker, maar toch: gaandeweg begon zich een klein beetje hoop te ontwikkelen dat zelfs ik onhandelbare deegjes tot makke schapen wist te kneden.

“Kletskoppen een knapperig koekje dat niet zoet is” verder lezen

Kattentongen een delicaat koekje

Kattentongen

En het plezier in bakken dendert voort! Wie had ooit gedacht dat ik nog eens lol zou kunnen krijgen in onhandelbare deegjes? Ik zelf wel als aller-, allerlaatste persoon. Waarmee maar weer eens gezegd kan worden dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn.

Het leuke (en gemakkelijke) aan dit koekje is, dat het bestaat uit gelijke hoeveelheden bloem, boter en suiker. Als je dus een kopje of iets anders in huis hebt dat gelijk staat aan 150 gram, dan kun je je weegschaal in de kast laten staan. Easy peasy. Gemak dient den mensch, nietwaar?

Lees verder

Gemberkoekjes van Rutger van den Broek

Gemberkoekjes van Rutger van den Broek

Er is de laatste weken weer heel wat water door de Rijn gevloeid. En die rivier stroomt soms vervaarlijk dicht langs mijn huis. Bij tijd en wijle dien ik er zelfs voor te waken niet meegenomen te worden in die wild-stromende waterloop. Ik ben er moe van. Maar goed, gelukkig is er altijd weer licht aan het einde van de tunnel en durf ik een periode van zorg en vermoeienis met vertrouwen in de toekomst af te sluiten.

Niemand gelooft me natuurlijk – ik zelf voorop – dat de ultieme wijze van intense ontspanning tegenwoordig voor mij gelegen is in …… bakken! Wellicht is het de weerslag van enkele maanden kneuterige televisie in de vorm van HHB en het gunstige effect van de immer goedlachse Brabantse meesterbakker daarin of misschien is het wel mijn gestaag toenemende leeftijd, ik weet het niet. In ieder geval begin ik het gefröbel met bloem, suiker, boter steeds relaxter te vinden. Bij deze koekjes vormt het snijden van mooie, regelmatige plakjes enige concentratie, maar juist dit soort zaken maakt bakken voor mij rustgevend. Focussen op handelingen die niet tot de dagelijkse standaard behoren.

“Gemberkoekjes van Rutger van den Broek” verder lezen

Florentines op een supersimpele wijze

Florentines koekjes

Jullie kennen ze vast wel, de florentines. Het is niet veel meer dan suiker met gekonfijt fruit en noten erdoor. Ze zien er dan ook uit als een soort van gesmolten juwelenkistjes. Om deze koekjes naar het originele concept te evenaren, vergt dat een behoorlijke dosis geduld en vaardige handjes. Niet helemaal des Nell’s, dus is hier de supersimpele wijze. En wees slim: ga niet proberen er nette rondjes van te maken, want qua smaak maakt dat echt allemaal niets uit. Noem de vorm “robuust” en geef jezelf een schouderklopje. Eigentijdser kan bijna niet *grijns*

In plaats van fruit heb ik voor deze florentines gember gebruikt. De combinatie met de amandelen is ook erg lekker. In de oven lopen de koekjes best wat uit, dus houd minstens 2 cm afstand op de bakplaat!

Florentines op een supersimpele wijze

Ingrediënten:
15 gr ongezouten boter
40 gr fijne kristalsuiker
2 theel bloem
2 eetl slagroom
50 gr gekonfijte gember (fijngehakt)
50 gr geschaafde amandelen

Bereidingswijze
Verwarm de oven voor op 190˚.

Smelt de boter in een pan op laag vuur.
Voeg de suiker, de bloem en de slagroom toe.
Breng alles langzaam een de kook en laat het 1 minuut pruttelen.

Roer er de gember en amandelen door.
Haal nu de pan van het vuur en het laat het iets afkoelen.

Schep met een theelepel hoopjes op een met bakpapier beklede bakplaat.
Druk deze aan en probeer er met een tweede theelepel een beetje ronde en platte vormen van te maken.

Bak de florentines circa 12-15 minuten. Dit is erg afhankelijk van je oven. Houd ze goed in de gaten, want te bruin zijn ze absoluut niet lekker.

Laat ze op het bakblik een vijftal minuten afharden en leg ze daarna op een rooster om af te koelen.

Wil je deze koekjes nog lekkerder te maken? Smelt dan 75 gr pure chocolade en bestrijk daarmee de gladde kant. Laat goed uitharden.

Florentines koekjes

Amandelkoekjes à la Mary Berry

Amandelkoekjes

Laten we op deze koude en sombere dag maar gewoon vrolijk verder gaan in de race van zelfgebakken koekjes. Het duurt immers, zoals elk jaar rond deze tijd, nog zo ontiegelijk lang alvorens de eerste tekenen van het voorjaar zichtbaar zullen zijn, dat een beetje bakafleiding ons goed zal doen. En bovendien: wat zijn ze lekker, koekjes die vers uit de oven komen! Het gevaar bestaat daardoor natuurlijk wel dat je ze achter elkaar opeet, maar gelukkig heb ik een ijzeren discipline. Ik hoop jullie ook. Want echt, het mondgevoel dat deze vlinderlichte, knapperige amandelkoekjes teweegbrengt is bijna onweerstaanbaar. Vertrouw dan ook op je gezond verstand!

Amandelkoekjes à la Mary Berry

Ingrediënten:
75 gr zachte boter
75 gr fijne tafelsuiker
50 gr tarwebloem
1 groot eiwit
75 gr fijngehakte, geblancheerde amandelen

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 200˚. Vet twee bakplaten licht in.

Klop de boter en suiker licht en romig in een kom.
Zeef de tarwebloem bij het eiwit, meng het geheel door elkaar en roer het mengsel dan met de amandelen door het botermengsel.
Schep steeds 4 theelepels van het mengsel tegelijk op de bakplaten, zodat ze flink kunnen uitlopen.

Bak de koekjes 6-8 minuten tot ze bruin zijn langs de kanten, maar niet in het midden. Haal ze uit de oven.

Als je er fraai gevormde tuiles (halfronde tubes) van wilt maken, schep je ze nu met een glaceermes van de bakplaten en laat ze uitharden over een deegrol of ander ronde cilindervorm.

Persoonlijk heb ik dat niet gedaan. Smaak zit in het koekje gebakken, niet in de vorm. Flauwekul! Voor de ware bakkunstenaars onder jullie is de vorm natuurlijk wel van belang. Eventueel kun je ze op deze manier ook vullen met slagroom.

Amandelkoekjes