Koekjes met frambozenjam

Koekjes met frambozenjam

Wie van jullie herinnert zich nog de beroemde “lange vinger” als koekje bij de koffie? Mooi zo, dan ben je ongeveer van mijn bouwjaar.  In mijn beleving waren ze helemaal zo slecht nog niet. Het licht gesuikerde bovenlaagje met een vleugje vanillesmaak konden mij meer bekoren dan de gortdroge Mariakoekjes. Nee, je kon ze zeker niet al te lang in je kopje thee dopen, want dan werd het een slappe stengel die je vervolgens niet meer zonder te knoeien naar je mond kon brengen, maar qua mondvermaak was er niet zoveel mis mee.

Toen ik voor het Kerstdiner nog even een snelle tiramisu wilde maken, deed ik dat met de befaamde lange vingers. Er blijven er altijd over, dus die stopte ik netjes in een trommeltje en at ze na een paar dagen op. Ze smaakten naar gruis van strobloemen en doorweekt karton. In niets vond ik de smaak van vroeger terug. Datzelfde vind ik van een heleboel koekjes vandaag de dag. Café noir, mokkasticks, kokoswafeltjes, geen enkel verpakt koekje heeft nog een plezierige smaak.

“Koekjes met frambozenjam” verder lezen

Kerstkransjes van Rutger van den Broek

Kerstkransjes van Rutger van den Broek

Dat op deze 2e Kerstdag iedereen het weer even gehad heeft met zitten, eten, joviaal familiegedoe en gezellig doen, dat weten vooral de ondernemers die de woonboulevards in ons land exploiteren maar al te goed. Zij maken gretig gebruik van deze “uitbuikdag” om ons hun commerciële waar door de strot te duwen. Het is een volkomen onbenullig verzinsel, waar een deel van de bevolking met beide naïeve beentjes intuint.

Laten we eerlijk zijn: wie heeft er nu zin om op zo’n 2e Kerstdag in meterslange file te gaan staan? Of erger nog: de voor- en nadelen van een nieuwe bank te gaan bekijken? Om over de Zweedse handelsgigant in makkelijk-te-monteren-meubelen met zijn weergaloze (!) gehaktballetjes nog maar te zwijgen. Zelfs in mijn ergste nachtmerries weet ik er gelukkig nog vandaan te vluchten. Enfin, ieder zijn meug en het is Kerstmis, dus vrede op aard’ aan a-a-al-le mensen! Nu ik eenmaal behept ben met het cookiesvirus, kies ik er liever voor om, al is het op de valreep,  deze kerstkransjes te gaan bakken. Ut ken nog net.

“Kerstkransjes van Rutger van den Broek” verder lezen

Havermoutkoekjes met pindakaas

Havermoutkoekjes met pindakaas

Ik schrijf 15 november 2019. Opnieuw zo’n grauwe, gure winterdag, waarop alle lichtheid verdwenen lijkt te zijn. Jullie weten het ondertussen: ik behoor tot de grote groep personen die deze maanden dóórkomt op de slepende tonen van een tergend langzame winterblues. Noem het overleven. Of dreinen. Voor mijn part muggenziften, als je maar nooit je kouwe vlerken in mijn nek legt, want dan is de kans groot dat ik opeens verander in een soort Hulk. Nou ja, de mini-versie dan.

Mocht ik me vrijelijk kunnen uitspreken, iets wat ik overigens niet gauw doe, dan kwamen er zeker enige stoere krachttermen uit mijn mond bij het aanschouwen van de zoveelste grijze dag deze maand. Enfin, een mens moet voort, dus geen gemekker. Overigens is het nog slechts 31 dagen na nu en dan gaat – gelukkig – de voorzichtige opmaat naar een volgende zomer al van start. Hoe goed klinkt dat? Weliswaar begint dan tevens de meteorologische winter en kunnen we vorst en sneeuw verwachten, de enige échte Siberische kou dus, maar dat is altijd nog minder erg dan te moeten leven in een cocon van muiskleurige treurnis zonder één gering sprankje zon. 

“Havermoutkoekjes met pindakaas” verder lezen

Kletskoppen een knapperig koekje dat niet zoet is

Kletskoppen

En dan word je opeens terug op je nederige plaats geworpen. Waar ik overigens helemaal terecht thuishoor, laat dat duidelijk zijn. Ik schik me dan ook – zij het met enige weerstand – in mijn lot en schuif opnieuw achteraan in de rij van bakklunzen. Niet dat ik me de laatste tijd meteen een prominente status toe-eigende als Meesterbakker, maar toch: gaandeweg begon zich een klein beetje hoop te ontwikkelen dat zelfs ik onhandelbare deegjes tot makke schapen wist te kneden.

“Kletskoppen een knapperig koekje dat niet zoet is” verder lezen

Kattentongen een delicaat koekje

Kattentongen

En het plezier in bakken dendert voort! Wie had ooit gedacht dat ik nog eens lol zou kunnen krijgen in onhandelbare deegjes? Ik zelf wel als aller-, allerlaatste persoon. Waarmee maar weer eens gezegd kan worden dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn.

Het leuke (en gemakkelijke) aan dit koekje is, dat het bestaat uit gelijke hoeveelheden bloem, boter en suiker. Als je dus een kopje of iets anders in huis hebt dat gelijk staat aan 150 gram, dan kun je je weegschaal in de kast laten staan. Easy peasy. Gemak dient den mensch, nietwaar?

Lees verder

Gemberkoekjes van Rutger van den Broek

Gemberkoekjes van Rutger van den Broek

Er is de laatste weken weer heel wat water door de Rijn gevloeid. En die rivier stroomt soms vervaarlijk dicht langs mijn huis. Bij tijd en wijle dien ik er zelfs voor te waken niet meegenomen te worden in die wild-stromende waterloop. Ik ben er moe van. Maar goed, gelukkig is er altijd weer licht aan het einde van de tunnel en durf ik een periode van zorg en vermoeienis met vertrouwen in de toekomst af te sluiten.

Niemand gelooft me natuurlijk – ik zelf voorop – dat de ultieme wijze van intense ontspanning tegenwoordig voor mij gelegen is in …… bakken! Wellicht is het de weerslag van enkele maanden kneuterige televisie in de vorm van HHB en het gunstige effect van de immer goedlachse Brabantse meesterbakker daarin of misschien is het wel mijn gestaag toenemende leeftijd, ik weet het niet. In ieder geval begin ik het gefröbel met bloem, suiker, boter steeds relaxter te vinden. Bij deze koekjes vormt het snijden van mooie, regelmatige plakjes enige concentratie, maar juist dit soort zaken maakt bakken voor mij rustgevend. Focussen op handelingen die niet tot de dagelijkse standaard behoren.

“Gemberkoekjes van Rutger van den Broek” verder lezen