Kerstkransjes van Rutger van den Broek

Kerstkransjes van Rutger van den Broek

Dat op deze 2e Kerstdag iedereen het weer even gehad heeft met zitten, eten, joviaal familiegedoe en gezellig doen, dat weten vooral de ondernemers die de woonboulevards in ons land exploiteren maar al te goed. Zij maken gretig gebruik van deze “uitbuikdag” om ons hun commerciële waar door de strot te duwen. Het is een volkomen onbenullig verzinsel, waar een deel van de bevolking met beide naïeve beentjes intuint.

Laten we eerlijk zijn: wie heeft er nu zin om op zo’n 2e Kerstdag in meterslange file te gaan staan? Of erger nog: de voor- en nadelen van een nieuwe bank te gaan bekijken? Om over de Zweedse handelsgigant in makkelijk-te-monteren-meubelen met zijn weergaloze (!) gehaktballetjes nog maar te zwijgen. Zelfs in mijn ergste nachtmerries weet ik er gelukkig nog vandaan te vluchten. Enfin, ieder zijn meug en het is Kerstmis, dus vrede op aard’ aan a-a-al-le mensen! Nu ik eenmaal behept ben met het cookiesvirus, kies ik er liever voor om, al is het op de valreep,  deze kerstkransjes te gaan bakken. Ut ken nog net.

“Kerstkransjes van Rutger van den Broek” verder lezen

Cranberrycookies met chocolade

Cranberrycookies met chocolade
Cookies Time! Opnieuw een perfecte dag voor het bakken van een nieuwe lading koekjes. Buiten is het grijs, winderig en nat. Binnen is het behaaglijk warm met een overvloed aan lichtjes. Terwijl de goede Sint met veel bombarie afgereisd is naar zijn thuisland, zie ik Santa Claus al voorzichtig om het hoekje staan gluren. 

Lieve hemel, nog even niet, mompel ik binnensmonds. Lekker eten? Volgaarne! Bijeen zijn met familie? Met alle soorten van genoegen!  Extra aandacht voor harmonie en vrede op aard’? Vanzelfsprekend, ik hoef daar niet eens zo heel veel moeite voor te doen. Maar mag die poppenkast eromheen dit jaar wegblijven, alsjeblieft? Echt, ik zit er niet op te wachten. Nooit gedaan ook. 
“Cranberrycookies met chocolade” verder lezen

Proost op een gelukkig en liefdevol 2017

Crème brûlée

Zo. Het zit erop. Een nieuw jaar, een nieuw begin. Het was de afgelopen week plezierig rustig in huize Eetplezier. Zonder uitbundig feestgedruis of maaltijden met een overvloed aan calorieën en alcohol. De vrije tijd wordt door G. benut om nog wat voorouders te achterhalen in de on-line archieven. Inmiddels bestaat zijn genealogie uit meer dan 2100 personen, allemaal ontsproten uit ene Jan die rond 1530 in Ritthem leefde.

Mam leest ondertussen alles wat ik haar aanbied. Niet alleen een stapel Buitenlevens maar tevens Paaz, Het Hof en 999 mooiste plekjes van Zeeland. Het fysieke leesvoer wordt afgewisseld met het lezen van haar digitale krantje en heel wat spelletjes Rummikub, Pyramid en Candy Crush op haar Aaipetje. Inmiddels zijn de termen Moeilijk Level, E-magazine en Dropbox volledig ingeburgerd in haar vocabulaire.

Mam is gemakkelijk. Mam past zich aan. Zuurkoolschotel, mam? Ja, lekker! Vind je het niet fris in huis? Nee, helemaal niet. Zullen we even een wandelingetje maken? Prima. En ze trekt haar schoenen aan. Natuurlijk doen G. en ik onze best het haar naar de zin te maken, maar zonder haar ongekende flexibiliteit zou het nog niet zo gemakkelijk zijn om haar acht dagen in huis te hebben.

Natuurlijk wordt er, zoals gebruikelijk, wel veel aandacht aan de maaltijden besteed. Ook zonder de aan de haren erbij gesleepte toeters en bellen, valt er smakelijk te eten. Het overgrote deel was ofwel niet fotogeniek genoeg of was de revue al eens gepasseerd. Een overzicht.

Op kerstavond maak ik een ragout van een flink assortiment aan bospaddenstoelen. De paddenstoelen bak ik met een aantal sjalotjes, vervolgens blus ik af met een ferme scheut cognac. Op het laatst voeg ik lekker veel gehakte dragon toe én een slokje room. We eten het met droge basmatirijst. Als toetje eten we een prima crème brûlée, van de site van Duizenden1dag. Heerlijk!

Eerste Kerstdag staat er om te beginnen een licht voorgerechtje op tafel. Een salade caprese, geconstrueerd naar eigen inzicht. Met de allerzoetste honingtomaatjes die ik kon vinden en een buffelmozzarella die zachter is dan de zachtste babywangetjes. Salade caprese

Daarna een dubbel getrokken runderbouillon met slechts wat preiringetjes en kruiden. Het hoofdgerecht bestaat uit gekookte aardappelen, rodekool (hoe traditioneel!) en Livar rib-eye. En eerlijk is eerlijk: dit Limburgse scharrelvarkensvlees heeft echt nog de smaak van vroeger. Het eerlijke randje vet herinnert me aan de zondagse karbonaadjes uit mijn jeugd, waarvan ik het botje tot de laatste vezel wist af te kluiven. Met een glimmende kin als gevolg. En een moeder die me ten strengste verbood het smetteloze tafellaken nog aan te raken.

Als nagerecht heb ik de dag ervoor vanille- en walnotenijs gedraaid, wat prima smaakt in een badje van babbelaarlikeur. Om de man die er verstand van heeft te citeren: Meermoetaniezijn En zo is het!

Tweede Kerstdag kleden we de borrel een beetje meer aan dan normaal en maak ik voedzame Prei Parmentier, gevolgd door een Schwarzwalder Affogato à la Jamie. Verkruimel zandkoekjes of amaretti in 4 espressokopjes of ruime glazen. Laat kersen op siroop uitlekken en verdeel ze over de kopjes of glazen. Sla een reep chocolade kapot en doe een paar stukjes in elk kopje of glas. Maak een kannetje espresso, die je zoet met suiker naar smaak. Schep een bolletje ijs in elk van de kopjes. Rasp er wat chocolade over en schenk er net genoeg hete espresso bij om de chocolade te laten smelten. Yam, yam. Schwarzwalder kirschtorte in smeltende vorm!

En was er de rest van de week ook nog iets aan Eetplezier te beleven? Jawel, op zondag was er gekaramelliseerde witlof met opnieuw een stukje Livar. Stiekem verstop ik wat witte wijn en room in de begeleidende saus. Mam smult ervan, terwijl wij genietend toekijken. Maandag: hoewel er met twaalf graden op de thermometer geen sprake is van snertweer, staat er erwtensoep op het menu. Opnieuw een gerecht dat mam niet meer voor zichzelf maakt.

Op dinsdag heb ik mijn beproefde Elzasser zuurkool in gedachten. Mam kijkt belangstellend toe als ik de uien en appels stoof. Gaat ze thuis ook eens proberen,  belooft ze. Woensdag is het de hoogste tijd voor het absolute hoogtepunt in culinaire zaken: friet! Omdat ik deze gebakken goudstaafjes zelf haast niet meer eet en derhalve ook niet beschik over een voor dit soort doeleinden geschikte pan, trekt G. rond zessen een spurt naar de lokale frietboer (ik ben van Brabant, daar heet iemand die melk verkoopt een melkboer en een persoon die friet verkoopt een … juist ja). Ik leg nog maar net de laatste hand aan de witlofsalade als G. als een hazewind binnen komt stuiven. Snel aan tafel dan maar. Tsjonge, dat smaakt! Op verzoek goed doorgebakken, knapperige aardappelstaafjes die door G.’s tempo nog loeiheet zijn.

Tradities verdienen het om in ere gehouden te worden: in plaats van de gebruikelijke oliebollen, neem ik, zoals altijd op oudjaarsavond, alle tijd om een overheerlijke nasi goreng te maken. Smullen! Waarna we ons richting bank begeven en aldaar wachten tot de klok van twaalf zal slaan. Maar niet nadat we eerst nog even een appelflapje in de oven geschoven hebben, een aantal hapjes hebben bereid én natuurlijk een heerlijk flesje hebben ontkurkt. Met terugwerkende kracht wil ik samen met jullie alsnog proosten op een zinvol en deugdzaam 2016! Dat het in alle opzichten vooral een lékker  jaar mag worden!

 

 

Merry Christmas everybody!

Ik knijp er even tussenuit, mensen! De komende weken ga ik lekker koken, eten, lui zijn en vooral knutselen aan mijn nieuwe WP-blog met als titel Eetplezier en meer. Zoals de naam al doet vermoeden: op dit blog komt meer aan de orde dan uitsluitend culinaire zaken. Een officieel verhuisbericht volgt.

Ik wil jullie allemaal heel hartelijk bedanken voor jullie trouwe bezoekjes en welgemeende reacties aan/op mijn blog Eetplezier. Het blijft een feestje alle ditjes en datjes uit het dagelijks leven met jullie te kunnen delen!
Liefst zou ik iedereen bij naam willen noemen die me het afgelopen jaar dierbaar is geweest. Dat gaat niet lukken natuurlijk. En toch noem ik er een paar. Johanna Geels bijvoorbeeld met haar fabelachtige poëzie en kritische columns: altijd goed voor een glimlach. Antoinette Coops die met haar zonnige, Italiaanse blog de Hollandse, winterse dagen minder saai weet te maken. Of Esmée Scholte, die maffe, levenslustige lady ergens uit het hoge Noorden, waarvoor niets te gek is. Maar ook Karin, die me met haar persoonlijke, back-to-basic verhalen steeds weet te inspireren. En Elize, bij wie ik de aftrap mocht geven voor haar Food Journey.

Laat ik ook vooral Ellen en Paul niet vergeten, bij wie het goed aanschuiven is. En een beetje dichterbij: Emma en Jan de Pree: dank voor jullie jarenlange, hartverwarmende gastvrijheid. Hannie Scheers: my soup-soulmate for ever, als ik jou zie, word ik vanzelf blij. Geweldige tripjes, luxe etentjes, schitterend natuurschoon: ik ben er bij, dankzij de beschrijvingen van Myriam, Agnes en Carla. Ook onze eigen “Mary Berry” Caroline Brouwer heeft er in 2014 weer meerdere malen voor gezorgd dat ik kwijlend naar mijn scherm zat te staren. En zonder de lieve, altijd vrolijke Tessa zou de wereld er heel anders uit zien.

Het spijt me, jij staat er niet tussen, met je geweldige broodbakkunsten. Jij ook niet. En jij daar in het verre Frankrijk. Maar geloof me, jullie hebben allemaal je eigen plekje, ergens diep van binnen.

Ik wil iedereen waanzinnig fijne Kerstdagen toewensen met veel warmte en liefs om je heen. Geniet ervan.

We zien elkaar terug in het nieuwe jaar. I’ll be back!

Kerst lukt altijd

Frittata met prei

Zijn jullie ook bekend met die dagen dat al je kookcreativiteit lijkt te zijn opgedroogd? Mij overkomt het zo’n twee- à driemaal per jaar. Meestal in de wintermaanden. Het vooruitzicht van overdadige feestdissen en uitbundig eetgeweld is voor mij voldoende om de appetit 180° te doen draaien. Het is niet aan mij besteed, de massaliteit waarmee de mensheid  met een collectief vrede-op-aard-moraal de Boze Buitenwereld opeens mooier wil kleuren. En dat voor slechts twee dagen. Gekuntselde maakbaarheid. Fake. Alles is nep tussen 24 en 27 december, waarbij het voor velen maar om één ding draait: het individuele welbehagen. Ik houd er in toenemende mate een licht onpasselijk gevoel aan over.

Kerstmis is verworden tot een volstrekt zinloos fenomeen, voor 98% gevoed door een op drift geraakte commerciële machine die ons, liefst vanaf half september, totaal onnozele spullen door de strot probeert te duwen. Bovendien wordt er bovenmatig veel geld uitgegeven aan zgn. pseudo-voedsel. Als het maar véél is. Als het maar exquise namen draagt. En als het maar vooral gemakkelijk te bereiden is.

Het hele jaar rond houdt een deel van de mensheid zich in leven met zielloos voer. Ingeblikte, voorverpakte, vetgemeste, opgefokte, opgeklopte, diepgevroren, uitgekauwde rommel dat nauwelijks de naam voeding mag dragen. Beide Kerstdagen doet men daar nog een schepje bovenop. Tezamen met Appie, met Jamie en Herman. Volledig voorbereide kerstdiners beheersen de reclamefolders. Hup, de oven in en klaar is de Kerstman of –vrouw. Genieten maar. Dat het helemaal niets meer van doen heeft met puur, natuurlijk voedsel, wordt gemakshalve met een paar glazen (slechte) wijn weggespoeld. Een gepast stilzwijgen voldoet in dit geval.

Kerst lukt altijd. Met een lepeltje liefde

Ben ik hiermee een saaie, suffe einzelgänger geworden? Welnee. Ik houd van gezelligheid. Van mensen om me heen die me dierbaar zijn, mijn familie, mijn lieve vrienden. Om samen met hen tijdens een harmonieus samenzijn te keuvelen, te lachen en te genieten. En natuurlijk wordt er ook gegeten. Want ik ben dol op lekkere hapjes, alleen heb ik daarvoor geen Kerstdagen nodig, noch een ingehuurde, quasi-vrolijke  reclameman die mij probeert te vertellen dat Kerstmis slechts lukt met de dubieuze producten van zijn opdrachtgever. Kerst lukt altijd, als je er maar liefde in stopt.

Terug naar de werkelijkheid. Zo vlak voor de feestdagen houden we het sober. Met een opgepimpt eitje, een salade en grove sneden zelfgebakken brood.

Frittata met courgette en Parmezaanse kaas

Ingrediënten: (6-8 personen)
6 eieren
250 ml slagroom
60 ml plantaardige olie
100 gr geraspte Parmezaanse kaas
4 bosuitjes, ragfijn gesneden
handje fijngehakte munt
handje fijngehakte basilicum
de geraspte schil van 1 citroen
3 courgettes, grof geraspt
75 gr bloem
zout en versgemalen peper naar smaak

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 190 graden.

Meng in een grote kom de eieren, slagroom, olie, parmezaan, bosuitjes, munt, basilicum en de citroenrasp.
Voeg dan de geraspte courgettes toe.
Roer er geleidelijk de bloem door en breng op smaak met peper en zout.

Bekleed een ovenvaste pan of schaal met bakpapier en schenk het mengsel er voorzichtig in.

Zet de pan of schaal in de oven, tot de frittata gestold is en stevig aanvoelt.
Neem de frittata uit de oven en laat hem in de pan of schaal afkoelen.
Verwijder het bakpapier en serveer het gerecht warm.

Tip: serveer bij de frittata een speciale gremolata van een handvol fijngehakte muntblaadjes, de geraspte schil van 1 citroen en 1 fijngehakte teen knoflook. Strooi deze verse muntgremolata voor het opdienen over de warme frittata.

Bron: Matt Preston’s 100 beste recepten

Most beautiful time of the year

Kerstballen

Waarschuwing vooraf: er is geen enkele garantie inzake de juistheid of de volledigheid, of het bijgewerkt zijn van de informatie die in deze tekst wordt gebezigd, geraadpleegd c.q. uitgewisseld. Alle informatie berust slechts op eigen interpretatie. Let it be your most beautiful time of the year. Or not.

Als het aan mij zou liggen, zou ik de maanden december en januari uit de kalender willen scheuren. Van eind november naar begin februari, hoe heerlijk moet dat niet zijn. In november krijg ik nog net het laatste restje moed verzameld om niet geheel en al in te storten en begin februari hoor ik rond vijf uur (driewerf hoera voor de natuur) de allereerste vogels kwetteren, als opmaat voor de naderende lente.

Most beautiful time of the year

Ik heb het niet voor het zeggen. Dus ploeter ik mij dapper door deez’ sombere dagen. Hoezo, somber, hoor ik dan een ander vragen. Is dit niet, volgens Andy Williams, the most beautiful time of the year? Overal lichtjes, flakkerende kaarsjes, knappende open haarden, gesloten gordijnen, gezellig samen zijn, lekker eten en drinken. Oké, daar is vanzelfsprekend allemaal niets mis mee. Familiegevoel: prima, ik wil niets anders! Eten en drinken: ik zwelg erin! Licht: schitterend!
Maar dan koekeloer ik zo ’s morgens eens door mijn raampje en schrik opnieuw van de troosteloze, desolate aanblik van een grijze aardkloot. Holy shit!

Jullie behoren natuurlijk allemaal tot die grote groep winterminnende personen die flierefluitend door dit seizoen huppelen? En dubbelgevouwen onder de tafel liggen te hikken van het lachen om die idiote mevrouw Eetplezier met haar zwaarmoedige depri-babbel? Van mij mag u. Ik gun u ook van harte het aankomende feestgedruis met alle voorpret die daarbij hoort, laat dat duidelijk zijn. Zelf sudder ik liever op een laag pitje, ondergedompeld in een weemoedig sausje, de winter door. Tot de sneeuwklokjes boven komen is het motto adagio, adagio.

Tot zover het geweeklaag. Neemt u mij niet kwalijk. Op een foodblog hoort over food gesproken te worden. Zo zijn de regels. En zo hoort het spel gespeeld te worden. Ter zake dus.

Natuurlijk wordt er gewoon gegeten in huize Eetplezier. Op winterniveau. Weinig spektakelstukken, meer voedzame schotels die gemakkelijk weghappen. Honger is een universeel begrip, zelfs in de winter. Met een dromerige blik in de ogen, het bordje hap voor hap naar binnen werken. Tot het buikje begint op te bollen. Een vegetarische quiche bijvoorbeeld. Die zijn normaliter van het type weeshuisformaat. Heerlijk, die geruststellende overdaad.

Dan is er de alom bekende decemberfavoriet: witlofschotel met ham en kaas. Diegene die dit recept verzonnen heeft, verdient een standbeeld. Zoveel troostend mondvermaak in één maaltijd, staat voor Neerlands Hoop in bange dagen. Stralend licht in het midden van een pikdonkere wintertunnel. Een warme, smeuïge berg die zich behaaglijk tegen het gehemelte aanvlijt. Tis bijkans niet te omschrijven ongelooflijk hoe lekker dat kan smaken.

 

Een andere vorm van afleiding is mijn beduimelde receptenboekje, met daarin de allereerste culinaire experimenten. Opgetekend tussen 1975 en 1982. Het erwtensoeprecept van thuis staat erin. En traditionele ossenstaartsoep. Mét maidera. Garnalencocktail met whiskeysaus. Bisschopswijn. IJskoffie. Satésaus (ja, de echte met pindakaas en veel knoflook). Gevulde komkommer. Hachee. Ideetjes voor een feestelijk oudjaarsbuffetje. Heel erg retro allemaal. De nostalgie spat er vanaf!

Toch neem ik mijn eetbijbeltje vaak ter hand in deze tijd van het jaar. Het biedt houvast en verstrooiing. En zelfs nog wel eens inspiratie. Zoals het recept voor home made Grand Marnier …. ofwel vloeibare zon in je glas. Meer troost is niet denkbaar. Met dit recept kan er weinig mislukken.
20 koffiebonen (ja, die bestaan nog)
20 suikerklontjes
1 schoongeborstelde sinaasappelschil (liefst zonder al te veel wit)
1 liter jonge jenever
Dan het gemakkelijkste deel van de receptuur: alle ingrediënten in een schone weckpot doen, goed schudden en ten minste 40 dagen laten staan.

Zo wordt het eenvoudig 25 januari 2013. Mocht de wereld dan nog bestaan, proost ik met jullie op een zacht en zonnig voorjaar. Opdat het Enige Echte Licht alle winterwolken zal breken.

Voor iedereen die helemaal niets snapt van mijn winterblues: luister naar de Canon in D van Pachelbel. Het is de toon die de muziek maakt …..