Kaasstengels met stilton en gedroogde vijgen

Kaasstengels met stilton en gedroogde vijgen

Guilty pleasures, wie heeft ze niet? Wat voor de één het toppunt van gelukzaligheid betekent, kan voor de ander niets betekenen wat aan begeerte te koppelen is. Dikke soezen, tot aan de nok gevuld met volvette room, druipende lava-cakejes, een rol Oreo-koekjes helemaal voor jezelf alleen, een beker Häagen Dazs salted caramel ijs of misschien toch liever die gigantische red velvet cheesecake?

Zelf ben ik niet zo’n liefhebber van alles wat met suikerwerk te maken heeft, even  afgezien dan van het zelfgebakken koekje bij de thee. Mijn team bestaat voornamelijk uit lieden wie smachten naar zoute hapjes. Een bitterballetje, stukje oude of Franse kaas, handje salt and vinegar chips, dat soort dingen . En dit alles het liefst naast een fijn glaasje wijn natuurlijk. Of een IPA-biertje. Of een LBV-portje. Of …… *oeps* weer een beschamend pleziertje onthuld *bloos*.

“Kaasstengels met stilton en gedroogde vijgen” verder lezen

Kaasvlinders DIY versie

Kaasvlinders DIY versie
Als anti-fröbelaar ben ik allergisch voor tal van huishoudelijke zaken. Inmiddels beschik ik over een lange lijst met onwilligheden. Bloemen schikken bijvoorbeeld. Ze vallen bij mij altijd een kant op, maar nooit de goede, waardoor het geheel er reeds zieltogend uit ziet lang voordat er sprake is van daadwerkelijke bloei. Knopen aanzetten, nog zoiets. Hoewel iemand diep van binnen keihard “weggooien” begint te roepen bij het zien van een ontbrekende knoop aan ‘s mans overhemd, zegeviert toch altijd weer de nijvere, deugdelijke huisvrouw in mij.  Met veel gevoel voor theater en een oneindig aantal verzuchtingen ga ik op zoek naar een passende knoop in de verstofte naaidoos, ben vervolgens 15 minuten kwijt met het vinden van een passende naald, om daarna tot de ontdekking te komen dat het met mijn ogen ook niet meer zo best is gesteld. 

Vanaf vandaag voeg ik nog zo’n weerbarstig item toe aan bovenstaande lijst: ontdooid bladerdeeg. Echt hoor, bij kamertemperatuur wordt dit goedje volstrekt onhandelbaar. Mijn onbedwingbare trek in deze zelfgebakken snack maakte dat ik van start ging met het recept, maar reeds in de tweede minuut bid ik tijdens het gerommel om hulp van bovenaf. Waar ben ik in vredesnaam aan begonnen? Het is niet dat ik niet wil, anders zou ik nooit begonnen zijn. Zou het dan toch iets te maken hebben met mijn gebrek aan “creatief met kurk”-instelling? Ergens rijst er een vermoeden dat deze imperfectie zich opnieuw aan mij openbaart.
“Kaasvlinders DIY versie” verder lezen

Salade van bloedsinaasappel met burrata en venkel

Salade van bloedsinaasappel met burrata en venkel

Nu we in huize Eetplezier het vlees voor altijd (nou ja, uitzonderingen daargelaten) achter ons hebben gelaten, worden de warme maaltijden veelal aangevuld met zelfgemaakte burgers, paddenstoelen en kaas. Veel kaas. In alle vormen en smaken. Oude kaas vooral, vers geraspt, nooit zomaar uit een plastic zakje gestrooid. Heerlijk door een bloemkool, prei- of witlofschotel. Of feta in een stevige Griekse maaltijdsalade en als topping op gevulde paprika. Halloumi ben ik inmiddels ook aan het ontdekken. Ja, ik weet het: als vooroploper sta ik niet te boek. 

Buffelmozzarella, nog zo’n kaasje dat al vele jaren met veel genoegen wordt gegeten hier. Natuurlijk bijzonder smakelijk over de pizza, maar nog vele malen fijner en delicater is het zachtere zusje ervan: de burrata. Inmiddels is ook dit product behoorlijk ingeburgerd in Nederland en gewoon te koop bij de Appie of een collega grootgrutter. Burrata is simpelweg mozzarella gevuld met extra room. Het is afkomstig uit Puglia (Italië) en is een ware delicatesse uit de Italiaanse keuken.

“Salade van bloedsinaasappel met burrata en venkel” verder lezen

Hartige koekjes met manchego en tijm

Hartige koekjes met manchego en tijm

Wat vooraf ging. Na drie probeernachten op drie verschillende matrassen, twijfelen we nog steeds. Veel dieper kan een mens niet zinken. De beddenmeneer echter sjouwt met een diepgeworteld optimisme de vierde matras naar binnen en wenst ons opnieuw succes toe. Alleen al van dit zichtbaar empathische gebaar, knappen we zienderogen op. Nog één nachtje slapen maar, sussen we elkaar geruststellend toe. Toch passeren er weer heel wat schapen de revue, alvorens we in een onrustige droom belanden.

Naarmate de leeftijd vordert, zouden we ons zelfverzekerder moeten voelen. Older and wiser. Niets is minder waar, helaas. Vooral niet wanneer het om aankopen gaat waar wij aan den lijve veranderingen van gaan merken. Ik noem: schoenen, brillen en stoelen. En dan nu een nieuw bed. Maar vandaag rechten we onze rug en hakken we de knoop door, vertellen we elkaar monter, terwijl we gewassen en gestreken het huis verlaten.

“Hartige koekjes met manchego en tijm” verder lezen

Franse gougères ofwel kaassoesjes

Franse gougères

Een druilerige zaterdagmiddag in Zeeland. Hoe verloopt die?

13.20 Administratie + bankzaken bijwerken. Ook voor mam nog een aantal dingen digitaal te regelen. Makkelijk al die diverse toegangscodes, digid’s en inlogcodes in combinatie met de daarbij behorende scanners en readers. Intussen heb ik een waslijst aan wachtwoorden weten te verzamelen.

13.30 Even opkijken van het gluren naar cijfers en letters: heee, de regen lijkt opeens wel natte sneeuw! Spreek ik het woord sneeuw uit, dan vlieg ik in gedachten altijd terug naar mijn eerste lessen in de Duitse taal: Drei Männer im Schee. Heer Schrijver, immer getooid in een lichtgrijze broek met een zolder van hier tot aan de Himalaya, keek mij licht verbolgen aan als ik de naamvallen weer eens verkeerd had.

Toen het examen naderde, begon ik in te zien dat hij misschien wel eens gelijk kon hebben. Feestjes en uitgaan vond ik aantrekkelijker dan die stomme Duitse naamvallen. Dus ging ik als een idioot stampen, stampen, stampen. Gevolg: nog altijd kan ik de naamvallen opdreunen … mit, nach, bei, seit, von ……Heee, nu wordt het opeens wel er-rug donker buiten.

“Franse gougères ofwel kaassoesjes” verder lezen

Say cheese met Van Tricht

Van Tricht kaasplankje

Op de aller-,allerlaatste vriendelijke nazomerdag van 2016 verpozen G. en ik een dagje in en rond de Kalmthoutse Heide. Hoewel het paarse tapijt van heideplanten zijn beste tijd gehad lijkt te hebben, valt er nog genoeg over om van te genieten. Oogverblindende stuifduinen, imposante vennen en grazende Galloway runderen bijvoorbeeld. 

G. heeft niet veel tijd om al dat moois te aanschouwen. Hij moet al die parmantige roodoogjuffers, verdwaalde dagpauwogen en grauwe ganzen oop de gevoelige plaats vastleggen, alvorens ze weer voor een half jaar van de kaart verdwenen zijn. En zoals altijd, probeert hij met een zekere regelmaat ook nog een foto van zijn vrouwtje te maken. Op onverwachte momenten, want dát is pas echt leuk.

Als ik met een nadenkende (lees: onvriendelijke) blik de koraalrode aangroei op de schors van de beukenboom bestudeer. Of als ik (blik gespannen omlaag gericht) een kolonie rode bosmieren volg die als een legertje soldaten rond hun koepelnest marcheren. Bij een heleboel  mensen krijg je dan mooie, ontspannen koppies. Zo niet bij dit persoontje. Zelfs het obligate Say Cheese is aan mij niet besteed. Het enige redmiddel voor een redelijke foto is het afvuren van een reeks grappige opmerkingen, waardoor ik nog niet eens luidkeels zal gaan schateren, maar in ieder geval wel min of meer zal gaan “smizen”. Ach, er valt goed mee te leven, hoor. Je zou zomaar blasé worden van die verzameling fotogenieke kiekjes.

Na een uurtje of drie tussen het natuurschoon rondgescharreld te hebben, vangen we de terugreis aan. Gelukkig ligt er een meer dan aardig eetadresje op de route, restaurant Jagersrust in Ossendrecht.  Niet dat we omvallen van de honger, maar een fijn glaasje met iets lekkers erbij is nooit weg. Dit restaurant betrekt zijn kazen van één van beste kaasaffineurs ter wereld, nl Van Tricht. Ik wist dit van vorige bezoekjes en was altijd razend nieuwsgierig gebleven naar deze befaamde kaasjes.

Het ontbrak me echter destijds, na amuses, voor- en hoofdgerecht, aan de noodzakelijke trek om een kaasplankje als dessert te nemen. Maar vandaag komt het er dan eindelijk van. Op het begeleidende briefje lees ik dat het grootste deel van rauwe melk gemaakt is. Veel smaak dus. En geloof me: veel beter kan kaas niet worden. We smikkelen alsof ons leven ervan af hangt. Wat een passie valt er te proeven in deze zuivel! Boordevol zoetjes, zuurtjes en zoutjes. Mondvermaak van de bovenste (kaas)plank. 

Say cheese met Van Tricht

Van links naar rechts:

Dome de Boulogne. Een zachte witschimmel koekaasje met een fijn zuurtje.

Vanillien. Een rauwmelks geitenkaasverpakking dat wordt gemaakt door een kleine boerderij in de Calvados. De vormen worden nog met de hand, met een pollepel gevuld en tussen elke laag komt een dun laagje vanille. Na twee weken rijping is deze kaas op zijn lekkerst. Het frisse, lichtzurige karakter combineert perfect met de Bourbon vanille.

Abondane fermier (bedolven onder de schilfers heerlijk kletzenbrood, daardoor dus niet zichtbaar). Een harde, rauwmelkse kaas uit de Savoie, welke zes maanden heeft gerijpt. De melk komt van koeien van het Abondance ras.

Saint Nectaire. Mooi rijp. Te herkennen aan de grijze korst. Heeft een zeer smedig karakter, met de geur en de smaak van vochtige bossen.

Blue d’auvergne fermier. Een blauwschimmelkaasje, gemaakt van rauwe koemelk. De kaas heeft circa tien weken gerijpt en heeft een zeer kruidige smaak.