Selleriesalade zonder kunstmatige toevoegingen

Selleriesalade zonder kunstmatige toevoegingen

Cha, cha, cha, wat zullen we eten? Cha, cha, cha, wie kan het weten? Wie is de man die mij dat zeggen kan? De groenteman …. cha, cha, cha. In mijn jeugd heb ik dit deuntje heel wat keer uit de Philips buizenradio horen schallen. Wie kent deze radio’s nog? Met zo’n flakkerend groen lichtje rechtsboven, bedoeld als leidraad voor de fijnafstemming. Nostalgie van de bovenste plank. Samen met herinneringen aan twee mud aardappels in de speciaal daarvoor getimmerde kist in de schuur, ijsbloemen op steenkoude slaapkamerramen, een snorrende roodgloeiende kolenkachel, het vlooienspel op het dubbeldik pluchen tafelkleed en mam die, geruit schort om het middel geknoopt, in dampende pannen staat te roeren. 

Genoeg gezwijmeld. De feiten: bovenstaand cha-cha-cha-melodietje ging vooraf aan een gesproken radiosketch tussen de groenteboer en zijn vrouwelijke klant. We spreken begin jaren zeventig. De groenteman bespreekt met “de huisvrouw” de juiste bereidingswijze van een recept. Ook staat hij stil bij seizoensgroenten en welk fruit er op dat moment het best genuttigd kan worden. Het geheel is van een vrouwonvriendelijkheid die anno 2020 echt niet meer zou kunnen. Een man dicteert een vrouw wat ze als maaltijd die dag zou kunnen voorschotelen. Veel gekker moet het toch niet worden. Gelukkig hebben we nu Angélique Schmeinck, Estée Strooker, Nigella Lawson, Donna Hay en de onvolprezen Mary Berry, allemaal vrouwelijke chefs die de mannen van toen nog een heel leerzaam culinair en lesje kunnen leren.

“Selleriesalade zonder kunstmatige toevoegingen” verder lezen

Frisse tonijnsalade

Johan frisse tonijnsalade

Op een kwade dag koop ik een bakje Johma frisse tonijnsalade. Niet dat het mijn favoriete broodbeleg is. Maar de vrienden op doorreis belden laat in de middag dat ze ’s avonds nog langs wilden komen. Dus met spoed naar de beste bakker. Gezwind naar Appie om her en der wat lekkers uit de schappen te grissen.

Het werd een heul gezellige avond. Herinneringen. Grappen en grollen. Koffie en thee met schwarzwalderkirschtaart. Eén fles wit en één fles rood en diverse franse kaasjes. Het stokbrood met frisse tonijnsalade wist de show te stelen. Als grote dissonant weliswaar.

Ik heb de leesbril er maar eens bij opgezet. Omdat het bakje nu toch leeg is. Omdat we geen van allen ziek geworden zijn. Maar meer nog omdat ik wil weten waar dit smaakloze smeersel uit samengesteld is.

Frisse tonijnsalade

Ik lees voor jullie: gekookte tonijn (45%), plantaardige olie, water, augurk, suiker, tomatenpuree, natuurazijn, scharreleigeel, gemodificeerd zetmeel, mosterd, zout, glucose-fructosestroop, verdikkingsmiddelen: Arabische gom/guarpitmeel/
xanthaangom, zuurteregelaar: natriumacetaat, conserveermiddelen: kaliumsorbaat (E211), voedingszuren: citroenzuur/melkzuur, groente-extract (doperwten/wortel), kleurstof: paparika-extract, citroensap, aroma, smaakversterkers: mononatriumglutamaat, dextrose, vispoeder, natuurlijk aroma, rookaroma, antioxydant E385, zetmeel, maltodextrine, plantaardig vet, glucosestroop, specerijen (bevat o.a. selderij), kruiden.

Het moeten wel erg geavanceerde fabrieken zijn, daar bij Johma. Hoe krijg je anders zo’n waslijst bestanddelen in zo’n ieniemienie bakje gestopt? Verontrustend als een fabrikant zoveel in een product propt om het maar enigszins de smaak te laten geven die overeenkomt met de naam.

Volgende keer maak ik mijn eigen frisse tonijnsalade weer. Met minder dan 8 ingrediënten: tonijn op olijfolie, waarvan ik het grootste gedeelte olie laat weglopen, gesnipperd bosuitje, 10 fijngehakte zwarte olijven, ½ eetlepel kappertjes, ½ eetlepel mayonaise, oregano, versgemalen peper en evt. een paar druppels citroensap. (Eventueel kun je er nog wat fijngesneden gedroogde tomaat aan toevoegen).

Prakken. Mengen. Proeven. Dit geldt echt niet alleen voor tonijn- of krabsalade. Ook eisalade is prima zelf te maken. Vleessalade idem dito. Probeer het maar eens! Om daarna nooit meer aan Johma te durven denken.