Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe

Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe

Mijn persoonlijke houdbaarheidsdatum is inmiddels allang verstreken. Goed, ik besta, dus denk ik dat ik ook nog leef (vrij naar Descartes), maar enige verfrommelde sleetsheid is  mij niet langer vreemd. Och, ik zit er niet zo mee, zolang het hoofd van binnen maar helder en fris blijft, valt alles te managen in het leven. Wel kijk ik graag naar de onbezorgde jeugdigheid van jonge mensen, vooral natuurlijk naar – daar heb je haar weer met haar eeuwige interesse in alles wat door het mondje gaat – speelse chefs die zich nog niets van bestaande conventies aantrekken.

Vroeger was ik dan ook dol op Jamie Oliver met zijn dartele jonge-hondenimago en zijn no-nonsegerechten. Nu Jamie echter al weer geruime tijd zelf vijf kleine Olivertjes dient (op) te voeden, is zijn betoverende aura ook een beduidend stuk minder twinkelend.  Gelukkig kwam ik snel een nieuwe pup, aka veelbelovend kooktalent, tegen om mij aan te laven: de Vlaamse Loïc Van Impe. Even gepassioneerd, even fris en wars van conventies als Jamie.

Mijn Vlaamse lezers kennen hem natuurlijk al veel langer dan ik. Loïc is vlogger, blogger en hartstikke hot op alle social media-kanalen. Zijn vlotte babbel en gepassioneerde, frisse manier van vertellen en koken hebben ertoe geleid dat VTM hem een eigen kookprogramma gaf genaamd “Zot van koken”. Intussen heeft 24Kitchen  hem ook in de herberg opgenomen, zodat ik nu dagelijks om 17.11 uur voor de buis zit, vergezeld van een glaasje wit of rood.

Loïc is een kind van zijn generatie: leergierig, werelds en altijd op zoek naar lokaal gefabriceerde producten. De keuken is van jongs af aan zijn natuurlijke habitat. Hij groeide letterlijk op in de delicatessenzaak van zijn mama, waar hij de ogen uit zijn kop keek. Op een dag zie ik hem zachte amandelkoekjes maken. Hij splitst even een eitje, hakt tussendoor wat amandelen, raspt moeiteloos een sinaasappel en dat alles met het gemak van een volleerde goochelaar. Dat moest ik natuurlijk zelf ook proberen, al was het maar om de te zien of ik zijn kunsten kon evenaren. De echte naam voor deze amandelkoekjes is – denk ik – ricciarelli.  Toen ik voorzichtig van deze versgebakken versie proefde, herinnerde me dat ogenblikkelijk aan mijn jonge jaren. Toen alles nog zacht, zoet en héél verleidelijk leek.

“Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe” verder lezen

Kokosbollen met rum-rozijnen of boerenjongens

Kokosbollen met rum-rozijnen
Een koektrommel zonder inhoud is als een dag zonder lach. Saai en troosteloos. Niks om vrolijk van te worden. Meestal ga ik op zo’n moment snel op zoek naar weer een nieuw en spannend koekjesrecept, maar vandaag stonden er dringender zaken op de planning. Het moest gemakkelijk en snel op deze dag. Er zijn heel wat koekjes die hiervoor in aanmerking komen gelukkig. Ik koos voor deze kokosbollen, vooral omdat ik laatst nog een halve fles rum-rozijnen tegenkwam die ik volledig vergeten was. Op zo’n moment zet ik dat beeld vast in mijn geheugen, om boven te halen wanneer dat van pas kan komen. Nou, vandaag was het dus zover!
“Kokosbollen met rum-rozijnen of boerenjongens” verder lezen

Koekjes met krokant Victoriabeslag

Koekjes met krokant Victoriabeslag
“Laat me raden, vier cijfers achter de komma”? De man in de onberispelijke lichtblauwe merktrui loert indringend naar me. Ik bevind me, temidden van een tiental gelijkgestemden, in een teambuilding sessie. Centrale vraag van deze bijeenkomst is erachter te komen wie we zijn, wat we zijn en hoe we functioneren. Dit alles onder het motto: hoe adequater we onze beste kwaliteiten inzetten, hoe productiever we zijn voor de baas. Time-management stond er op de uitnodiging.

Ik spreek van ver voordat de corona in ons leven kwam, zodat het door de onbeperkte contacten alsnog een dolle boel werd. Met ingewikkelde rollenspellen, hilarische karakter-analyses, communicatie-opdrachten en veel te langdradige koffiepauzes ging iedereen na afloop toch nog tevreden naar huis.

“Koekjes met krokant Victoriabeslag” verder lezen

Palmiers van bladerdeeg volgens Cees Holtkamp

Palmiers van bladerdeeg volgens Cees Holtkamp

Mijn thuisbakkertje is van het jolige type. Ook al bakt hij nóg zo graag, waaronder ons dagelijks brood, hij neemt het allemaal niet zo nauw, om het maar eens politiek correct te zeggen. Smaak, daar gaat het om, verzekert hij me keer op keer. Uiterlijk vertoon past niet binnen zijn levensfilosofie. Goed = goed. Ofwel: van een mooi gedekte tafel kun je nog niet eten. 

Daar heeft hij natuurlijk wel een beetje gelijk in, hoewel ik dat met enige zuinigheid zal toegeven. Dit alles onder het motto: beter één bakker in de keuken, dan tien in de lucht. Zo, dat is eruit. Kortom: G was dik tevreden met zijn broodbakkunsten en ik ook. Dat het zo tot in lengte van jaren zou moge blijven voortduren, was mijn gedachte. Toen kwam echter de dag waarop hij verkondigde: ik ga bladerdeeg maken! Nu weet iedereen met een beetje bak-ervaring dat bladerdeeg maken een serieuze aangelegenheid is. Een die veel geduld, tijd en precisie vraagt. Dus mat ik mijzelf de rol van geduldige schooljuffrouw aan en wees hem op alles wat fout kon gaan. Maar mijn leerling was onwillig; hij gooide vastberaden alles in de strijd om mij te overtuigen dat we zonder zelfgemaakt bladerdeeg niet verder konden leven. 

“Palmiers van bladerdeeg volgens Cees Holtkamp” verder lezen

Spritsen met mokkasmaak

Spritsen met mokkasmaak

Op het gevaar af dat vrouwtje Eetplezier over enige tijd te boek staat als koekiesmonster, wil ik toch vandaag opnieuw een recept voor een traditioneel koekje plaatsen. De sprits. Wie kent ze niet? Heerlijk brosse koekjes die je niet fatsoenlijk durft te eten als je ergens op visite bent. De kruimels spatten namelijk rond je oren, als je er een bescheiden hapje van neemt. Gewoonlijk hebben spritsen alleen een lichte vanillesmaak, maar ik heb gekozen voor de smaak van koffie. Vind ik nóg lekkerderderder. Dit bereik je door mokka-extract te gebruiken, dat je heel gemakkelijk zelf kunt maken (zie onderaan het recept). Een win-win situatie dus. 

“Spritsen met mokkasmaak” verder lezen

Hazelnootrozetten uit de Koekjesbijbel

Hazelnootrozetten uit de Koekjesbijbel
Soms zit het mee. En soms zit het tegen. Dat geldt voor zo’n beetje alles in het leven en dit keer helaas ook voor koekjes bakken. Meestal maak ik me niet druk om de juiste vorm of een fotogeniek aanzicht, maar het uiterlijk van deze hazelnootrozetten stelde me toch echt behoorlijk teleur.

Wat er aan vooraf ging. Aan mijn gedane voorwerk heeft het alvast niet gelegen, stel ik tevreden vast als ik de hazelnootjes in de hakmolen stop. Wat ik heb dan vandaag zo anders-dan-anders gedaan? Ik leg het jullie uit. Normaliter doe ik maar wat, want als de geest eenmaal in de fles zit, ben ik vaak niet meer te stoppen. Juiste ingrediënten of niet.  Maar let op: er zijn hazelnoten en hazelnoten! Gewone hazelnoten koop je bij Appie of Jumbo. Voor kwalitatief de allerbeste hazelnoten, die uit Piëmonte, moet je echter even moeite doen. Dat deed ik met liefde. Want zoals ik al zo vaak oreerde: zonder liefde en aandacht is elk gerecht gedoemd te mislukken. 
“Hazelnootrozetten uit de Koekjesbijbel” verder lezen