Couscoussalade van geglaceerde wortel met komkommer en noten

Couscoussalade

Bij warm weer zijn we snel geneigd minder te eten. Meestal is dat niet omdat we geen trek hebben, maar doodsimpel omdat we het boven de potten en pannen, nóg heter krijgen. Ideaal is dan de barbecue. Dat wil zeggen: voor de echt carnivoren onder ons.

Iedereen die zich daar liever niet aan waagt, kan zich helemaal uitleven op salades. Lauw, steenkoud, als maaltijd of gewoon als licht en luchtig hapje. Denk je aan salade, dan denk je aan komkommer, tomaat en nog wat frivoliteiten als olijfjes en pitjes. “Couscoussalade van geglaceerde wortel met komkommer en noten” verder lezen

Hazelnootijs naar recept van Kees Raat

Hazelnootijs

Heerlijk weertje! Ik geniet met volle teugen van deze ons toebedeelde overvloed aan zonnestralen. Jullie ook? Het enige wat de pret dan nog kan verhogen, is een verkoelend ijsje. En ijs is toch echt het lekkerste als je het zelf maakt. Onderstaand recept voor hazelnootijs is van ijsmeester Kees Raat en is meer dan verrukkelijk. Vooral als je het maakt met de beste hazelnoten ter wereld: die uit Piëmonte. Je kunt deze online bestellen bij o.a. Italiaanse Delicatessen. “Hazelnootijs naar recept van Kees Raat” verder lezen

Italiaanse delicatessen

Pomino Italiaanse delicatessen

Het leven is een onweerstaanbaar fijn feestje. Alleen zakken de slingers zo af en toe naar beneden. Dan moet je even de trap op en de vrolijk gekleurde feestguirlandes opnieuw zelf ophangen. Met dat laatste heb ik niet zoveel moeite, omdat ik nu eenmaal geen doemdenker ben. Op zulke momenten kies ik gretig de juiste uitgangspositie, graai mijn gereedschap bijeen en dompel me, zonder enige vorm van gêne of schuldgevoel, volledig onder in een shopaholic-roes. Niets overtuigender voor het “volle leven” dan een rijkgevulde boodschappenmand en een lege portemonnee.

Italiaanse lekkernijen

Een feestje in Italiaanse stijl werd het dit keer. Bij Pomino Italiaanse Delicatessen kocht ik o.a.:

Papardelle. Al zo vaak naar gezocht en nooit gevonden in mijn buurt. Nu de lente nadert wil ik daar een fijn primavera gerechtje van maken. Met veel groene, lichte tinten. Verse doperwtjes, groene asperges. Dat soort dingen.

Twee tubes Mutti dubbel geconcentreerde tomatenpuree. De lekkerste volgens kenners. Eindelijk gevonden.

Blik San Marzano tomaten. Overal in te gebruiken.

Taggiasche olijven. Ik krijg het nooit uitgesproken. Maar dat het de meest lekkere olijven zijn, weet ik al heel lang. Fijn spul om op te peuzelen tijdens de zamibo (zaterdagmiddagborrel).

Hazelnoten. De enige échte, uit Piëmonte. Het ultieme ingrediënt voor het beroemde hazelnootijs van Kees Raats. Ik maak het vaker. De truc is de hazelnoten te roosteren, meteen te verpulveren om daarna direct toe te voegen aan de warme melk. Op die manier geven ze de meeste smaak af en krijg je ijs een heerlijke, aromatische hazelnootsmaak.

Zes flesjes San Bitter Rosso. Een niet-alcoholische drank, verwant aan Crodino. Ik drink het graag als het alcoholpercentage in mijn bloed nog niet volledig verdampt is na de nodige, eerder genuttigde versnaperingen.

Potje Mostarda di Cremona. Dit is gekonfijt fruit in een gekruide, zoete siroop met toevoeging van mosterdpoeder. Het resultaat is een kleurrijk geheel met een intense smaak van mosterd en zoete gesuikerde vruchten. Mostarda wordt vooral gegeten met gekookt vlees (bollito misto) maar is ook heerlijk bij kaas.

Italiaanse delicatessen

Rocky Roads chocoladebrokken

Rocky Roads chocoladebrokken

Ja hoor, ik weet best dat de zgn. Rocky Roads al weer ver over hun hoogtepunt heen zijn. Ze zijn natuurlijk nog altijd even lekker, alleen zijn ze intussen een beetje sleets geraakt. Kwamen ze zo’n drie, vier jaar geleden in Nederland aangewaaid als zijnde dé nieuwe hype op candybargebied, inmiddels kent iedereen ze wel: de grote, ongelijkvormige chocoladebrokken, volgestopt met allerhande lekkers. Om eerlijk te zijn: mijn voorkeur voor het zelf maken van zoetigheid blijft redelijk beperkt. Dan loop je dus wel eens een aantal jaartjes achter.

Rocky road is een van oorsprong Australische lekkernij, met als basis chocolade, marshmallows, noten en gedroogd fruit. Wie dat niet lust, is ofwel volledig de weg kwijt ofwel ooit ten onder gegaan aan een overdosis suiker, waardoor er zich een levenslange afkeer ontwikkeld heeft voor alles wat zoet is. Ik behoor tot geen van de twee groepen. Een lekker brokje chocolade gaat er altijd wel in. Vooral wanneer ik zelf de samenstelling kan bepalen.

Rocky Roads

Ingrediënten:
150 gr donkere chocolade, grof gehakt
150 gr melkchocolade, grof gehakt
100 g boter
3 el golden syrup
12 marshmallows, in vieren gesneden
85 gr gedroogde cranberries
85 gr hazelnoten, in stukjes
50 gr pecannoten, in stukjes

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 180 graden.
Spreid de hazelnoten uit op een bakblik en rooster ze 8 à 10 minuten.
Laat ze afkoelen.

Smelt de boter, chocolade en golden syrup au bain marie tot een homogene, vloeibare massa.
Laat de gesmolten massa 10 minuten afkoelen.

Hak de hazel- en pecannoten grof.

Meng dan de marsmallows, cranberries en de noten door de chocolademassa.
Goed door elkaar roeren!
Giet alles in een rechthoekig blik dat je tevoren met bakpapier hebt bekleed.

Laat het op een koele plaats zo’n 2 à 3 uur opstijven.
Verwijder uit het blik en snijd in brokjes van het door jou gewenste formaat.

Natuurlijk zijn er nog legio andere mogelijkheden. Als basis kun je bijv. alleen pure chocolade gebruiken. Of witte. Je kunt er stukjes koek (amaretti) doorheen mengen. Met maltesers of M&M’s wordt het weer anders. En wat te denken van rice crispy’s of gedroogde stukjes ananas? Variatie in overvloed. Experimenteer er lustig op los en ontdek wat jouw favoriete chocolamelange wordt.

Rocky Roads chocoladebrokken
Rocky roads

Tuiles aux noisettes (hazelnoottegeltjes)

Tuiles aux noisettes

Zoals beloofd zal ik de eerstkomende weken een aantal recepten publiceren uit Tarte Tatin, de Nederlandse vertaling van “The Art of French Baking”.
Hoewel het boek gedetailleerde basistechnieken beschrijft, zoek ik toch in eerste instantie naar iets wat niet gemixt of geslagen hoeft te worden. Ha, op blz 200 zie ik een fijn koekje. Tuiles aux noisettes. Een ultradun, knapperig, zoet koekje in een gebogen vorm. Die mogen ook vast iets dikker uitvallen, houd ik mezelf voor.

Wip. Zucht. Klaar. In minder dan 15 minuten zijn de koekjes gereed. Ik kan praten als Brugman, maar niemand in mijn omgeving gelooft me als ik opgetogen vertel dat ze  uitermate goed geslaagd zijn en tevens hoe vreselijk lekker ze waren. Het zijn echt bijzonder delicate koekjes, deze hazelnoottuiles. En dat allemaal zonder te kneden, te mixen of te fröbelen.

Ter plekke aan alle ongelovigen het bewijs leveren gaat ook al niet meer, in slechts 12 uur was de hele voorraad verdwenen. Met twee koekiesmonsters in huis gaat dat snel. Heel snel. Alles opperdepop. Verteerd en wel. Gelukkig hebben we de foto’s nog ….

Tuiles aux noisettes (hazelnoottegeltjes)

Ingrediënten:
boter, om in te vetten
2 eiwitten
1 eierdooier
95 gr fijne kristalsuiker
60 gr bloem
1 tl vanille-extract
60 gr gemalen hazelnoten

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 200°. (hetelucht: 180°).
Vet twee bakplaten in met de boter.
Doe de eiwitten in een kom en spatel de suiker erdoor.
Voeg bloem, eierdooier en vanille-extract toe en meng goed.
Schep halve eetlepels van het mengsel met voldoende tussenruimte op de ingevette bakplaten en bestrooi royaal met gemalen hazelnoten.

Bak 8 à 10 minuten, afhankelijk van je oven. De tuiles moeten licht goudbruin zijn aan de randen. Verwijder ze één voor één met een spatel. Vorm ze terwijl ze nog warm zijn door ze heel kort om de hals van een fles te buigen of leg ze over een deegroller. Gewoon, met de hand buigen gaat ook. Leg ze daarna met de open kant naar boven om af te koelen.

Tuiles aux noisettes