Chocolate chip cookies van boekweitmeel

American cookies van boekweitmeel met chocolade en pecannoten

Boekweit is duf. Boekweit is voor de diehards. For the crazy ones. The misfits. The rebels an the troublemakers. Or the ones who see things different.

Nou het ligt iets genuanceerder allemaal. Boekweit is een plant uit de duizendknoopfamilie. En in Nederland bestaat er een haat-liefde verhouding met deze plant, met name omdat de hele familie op één hoop wordt gegooid met de almaar verder opdringende Japanse duizendknoop, maar vooral toch omdat veel mensen het woord associëren met onkruid en geitenwollen sokken. Maar onkruid is een relatief begrip, wat onkruid is voor de één, ziet de ander als plezierig en decoratief. En geitenwollen sokken kunnen heerlijk warm zijn, als je – zoals ik – altijd kouwe pootjes hebt. Bovendien kent de familie prachtige exemplaren, zoals de Persicaria Darjeeling Red, een fraaie borderplant met rood-roze bloemaren. Tot zover de botanische verhandeling. Over naar het bikkesement.

Van tarwe wordt tarwemeel gemalen en van boekweit…… juist,  boekweitmeel! Jullie kennen het vast wel van de Franse galettes (hartige crêpes), de Aziatische sobanoedels of misschien zelfs van de oud-Hollandse balkenbrij. In tegenstelling tot tarwe is boekweit echter geen graan. Het zijn de driehoekige zaadjes van de plant die vermalen worden, hoewel dat sinds de komst van granen met een hogere opbrengst erg naar de achtergrond is verschoven. Dat is bijzonder jammer, want het meel vormt een prachtige aanvulling op ons hedendaagse voedingspatroon. Het bevat superveel magnesium en kalium, twee mineralen die bijdragen aan een gezondere zuur/base-balans. 

“Chocolate chip cookies van boekweitmeel” verder lezen

Bananenbrood met chocolade en walnoten

Bananenbrood met chocolade en walnoten

Als je heel je leven gewend bent om als Eskimo in het uiterste noorden van Alaska te bivakkeren, dan wil dat nog niet zeggen dat je niet zou kunnen genieten van een weekje Canarische eilanden. Met andere woorden: alles wat ons dagelijkse leventje zo vertrouwd maakt, hoeft niet de enige echte waarheid te zijn. Soms dienen we grenzen te verleggen of – zoals men dat in deze tijd zo pseudo-hip weet te duiden – buiten onze comfortzone te durven bewegen.

Ik kan me daar wel in vinden. Zodra we het leven niet meer als één groot avontuur beschouwen, is het vaak gedaan met de pret. En hoewel het daadwerkelijke fysieke “bewegen” nu even aan strikte banden is gelegd, blijft het reizen in je hoofd gelukkig altijd mogelijk. Dat het dan in mijn geval meestal ook verwant is aan culinaire uitstapjes, zal voor jullie geen verrassing zijn. Elke dag doemen er in mijn hoofd trajecten op, die – ook al is dat nooit met opzet zo gekozen – leiden naar een nieuw gastronomisch landschap. Ik ken geen scrupules ten aanzien van experimenteren. Of om binnen de filosofie van Pippi Langkous te blijven: ik heb het nog nooit geproefd, dus ik denk wel dat ik het lust. Ofwel: ook een slechte ervaring is een ervaring.

“Bananenbrood met chocolade en walnoten” verder lezen