Flammkuchen met paddenstoelen

Flammkuchen met paddenstoelen

Ken jij ze ook? Van die heerlijk relaxte zaterdagnamiddagen, waarop de regen tegen het raam aam klettert, al het werk voor die week is gedaan en je jezelf met een geurig potje thee voor de tv nestelt? Niet omdat er nu van die vreselijk interessante programma’s op de treurbuis te zien zijn, maar gelukkig is er 24Kitchen, waar je met een beetje geluk een chef aan het werk ziet die weet waar hij/zij mee bezig is. James Martin bijvoorbeeld. Of Mary Berry, Donna Hay en niet te vergeten good old Jamie Oliver.

Bij hen draait het nog écht om de bereiding van eten. We zien beelden van sissende pannen, hakketakkende messen en knuisten die stevig aan het kneden zijn. I’m lovin’ it! Voor mij geen poespas met lieftallige snuitjes, populaire  praatjes of hectische drukdoenerij. Koken is aandacht voor de producten hebben en de bereidingswijze ervan. Zo simpel is het. Daarvoor hoef je niet in je bijna-blote-lijf op social media of erger nog: als twee Rotterdamse pubers jonglerend door de keuken te springen. 

“Flammkuchen met paddenstoelen” verder lezen

Volkorenbrood van Levine

Volkorenbrood van Levine

De Thuisbakkerij in huize Eetplezier staat sedert een groot aantal jaren onder leiding van de Man. Zelf bak ik er nikskenie van. Deeg wordt kauwgom. Cake wordt omelet. Om over een fatsoenlijk eetbaar volkorenbrood maar te zwijgen.

Goed, dat is eruit. Waarmee de loftrompet genoeg geklonken heeft richting mijn mannelijke wederhelft. Zijn aureool zou er maar te nadrukkelijk door aanwezig kunnen worden. Laat ik de verhoudingen vooral in balans zien te houden. Waarmee ik toch niet stiekem in mijn handjes klap als ik hem de Kitchenaid tevoorschijn zie halen en de keukenkastjes zie doorsnuffelen in de hoop droge gist tegen te komen.

Mijn Thuisbakker is nogal van het conservatieve soort. Goed is goed. En brood is brood. Wit of bruin. Dat soort theorieën. Van oorsprong bedoeld om ons dagelijks mee te voeden. Alle andere soorten vallen onder de categorie versierselen, bedacht om de mens te vermaken. Daar zit natuurlijk wel een kern van waarheid in, maar persoonlijk geef ik toch de voorkeur aan enige vorm van experimenteerdrang.

Hoe dan ook: vandaag hing er sinds lange tijd opnieuw de geur van versgebakken brood hier ten huize. Geen andere geur die daar tegenop kan. Onmiskenbare “casa di mama”-achtige gevoelens! Gevoelens van lang vervlogen tijden, van lange zaterdagavonden met de hele familie rond de keukentafel, van weldoorvoede buikjes en intense tevredenheid. Met de wind die buiten om het huis waait, terwijl de kachel staat te snorren op vier. Juist ja, toen geluk nog heel gewoon was.

Gisteren liet mijn Thuisbakker zich zelfs alle verhalen welgevallen, die ik op hem afvuurde over de grandioze broodbakkunsten van broodbakkunstenares Levine van Doorne.  Hij luisterde braaf, knikte op zijn tijd en verdiepte zich daarna met een ernstige frons in het voorhoofd in het maken van een poolish. Want ja, een poolish was dat niet een soort voordeeg? Had hij dat al niet eerder geprobeerd? Was het brood toen niet buiten verwachting goed gerezen? Ik deed al die tijd de ultieme poging tot zwijgen. Kwestie van het toepassen van de juiste psychologische tactieken na drieëndertig jaar samenzijn.

Volkorenbrood van Levine

Na een half uur kwam het verdict. Hij zou zijn eigen beduimelde recepten niet gebruiken en het volkorenbrood van Levine gaan bakken. Zonder poespas of overbodige franje, maar wel met gebruikmaking van een zgn poolish. Leve de progressie! Die avond om half elf de poolish klaarmaken en de volgende morgen vroeg aan de slag. Het hele proces verliep zoals gepland, wat gezien zijn voorkennis en -ervaring op broodbakgebied niet geheel onverwacht kwam. Het deegje rees prima, de kneedtijd was exact genoeg om een mooi “vliesje” te kunnen trekken en na veertig minuten in de oven kon hij me een mooi bruin brood tonen. Knapperige korst, goed gaar van binnen, geen overdreven gistsmaak en niet te zout.

Tijdens de lunch durfde ik voorzichtig te beginnen over de foccacia, de speltbolletjes en het walnotenbrood welke allemaal op de site van Levine te vinden zijn. Gewoon, voor straks, als de lange herfstavonden weer beginnen. Hoewel ik meende een enigszins bestraffende blik te zien, bespeurde ik toch ook nieuwsgierigheid, gezien zijn vragen. Ik wacht geduldig af.

Mede namens mijn Thuisbakker: alle lof voor Levine, the Queen of bread! Wordt vervolgd.