Proost op een gelukkig en liefdevol 2017

Crème brûlée

Zo. Het zit erop. Een nieuw jaar, een nieuw begin. Het was de afgelopen week plezierig rustig in huize Eetplezier. Zonder uitbundig feestgedruis of maaltijden met een overvloed aan calorieën en alcohol. De vrije tijd wordt door G. benut om nog wat voorouders te achterhalen in de on-line archieven. Inmiddels bestaat zijn genealogie uit meer dan 2100 personen, allemaal ontsproten uit ene Jan die rond 1530 in Ritthem leefde.

Mam leest ondertussen alles wat ik haar aanbied. Niet alleen een stapel Buitenlevens maar tevens Paaz, Het Hof en 999 mooiste plekjes van Zeeland. Het fysieke leesvoer wordt afgewisseld met het lezen van haar digitale krantje en heel wat spelletjes Rummikub, Pyramid en Candy Crush op haar Aaipetje. Inmiddels zijn de termen Moeilijk Level, E-magazine en Dropbox volledig ingeburgerd in haar vocabulaire.

Mam is gemakkelijk. Mam past zich aan. Zuurkoolschotel, mam? Ja, lekker! Vind je het niet fris in huis? Nee, helemaal niet. Zullen we even een wandelingetje maken? Prima. En ze trekt haar schoenen aan. Natuurlijk doen G. en ik onze best het haar naar de zin te maken, maar zonder haar ongekende flexibiliteit zou het nog niet zo gemakkelijk zijn om haar acht dagen in huis te hebben.

Natuurlijk wordt er, zoals gebruikelijk, wel veel aandacht aan de maaltijden besteed. Ook zonder de aan de haren erbij gesleepte toeters en bellen, valt er smakelijk te eten. Het overgrote deel was ofwel niet fotogeniek genoeg of was de revue al eens gepasseerd. Een overzicht.

Op kerstavond maak ik een ragout van een flink assortiment aan bospaddenstoelen. De paddenstoelen bak ik met een aantal sjalotjes, vervolgens blus ik af met een ferme scheut cognac. Op het laatst voeg ik lekker veel gehakte dragon toe én een slokje room. We eten het met droge basmatirijst. Als toetje eten we een prima crème brûlée, van de site van Duizenden1dag. Heerlijk!

Eerste Kerstdag staat er om te beginnen een licht voorgerechtje op tafel. Een salade caprese, geconstrueerd naar eigen inzicht. Met de allerzoetste honingtomaatjes die ik kon vinden en een buffelmozzarella die zachter is dan de zachtste babywangetjes. Salade caprese

Daarna een dubbel getrokken runderbouillon met slechts wat preiringetjes en kruiden. Het hoofdgerecht bestaat uit gekookte aardappelen, rodekool (hoe traditioneel!) en Livar rib-eye. En eerlijk is eerlijk: dit Limburgse scharrelvarkensvlees heeft echt nog de smaak van vroeger. Het eerlijke randje vet herinnert me aan de zondagse karbonaadjes uit mijn jeugd, waarvan ik het botje tot de laatste vezel wist af te kluiven. Met een glimmende kin als gevolg. En een moeder die me ten strengste verbood het smetteloze tafellaken nog aan te raken.

Als nagerecht heb ik de dag ervoor vanille- en walnotenijs gedraaid, wat prima smaakt in een badje van babbelaarlikeur. Om de man die er verstand van heeft te citeren: Meermoetaniezijn En zo is het!

Tweede Kerstdag kleden we de borrel een beetje meer aan dan normaal en maak ik voedzame Prei Parmentier, gevolgd door een Schwarzwalder Affogato à la Jamie. Verkruimel zandkoekjes of amaretti in 4 espressokopjes of ruime glazen. Laat kersen op siroop uitlekken en verdeel ze over de kopjes of glazen. Sla een reep chocolade kapot en doe een paar stukjes in elk kopje of glas. Maak een kannetje espresso, die je zoet met suiker naar smaak. Schep een bolletje ijs in elk van de kopjes. Rasp er wat chocolade over en schenk er net genoeg hete espresso bij om de chocolade te laten smelten. Yam, yam. Schwarzwalder kirschtorte in smeltende vorm!

En was er de rest van de week ook nog iets aan Eetplezier te beleven? Jawel, op zondag was er gekaramelliseerde witlof met opnieuw een stukje Livar. Stiekem verstop ik wat witte wijn en room in de begeleidende saus. Mam smult ervan, terwijl wij genietend toekijken. Maandag: hoewel er met twaalf graden op de thermometer geen sprake is van snertweer, staat er erwtensoep op het menu. Opnieuw een gerecht dat mam niet meer voor zichzelf maakt.

Op dinsdag heb ik mijn beproefde Elzasser zuurkool in gedachten. Mam kijkt belangstellend toe als ik de uien en appels stoof. Gaat ze thuis ook eens proberen,  belooft ze. Woensdag is het de hoogste tijd voor het absolute hoogtepunt in culinaire zaken: friet! Omdat ik deze gebakken goudstaafjes zelf haast niet meer eet en derhalve ook niet beschik over een voor dit soort doeleinden geschikte pan, trekt G. rond zessen een spurt naar de lokale frietboer (ik ben van Brabant, daar heet iemand die melk verkoopt een melkboer en een persoon die friet verkoopt een … juist ja). Ik leg nog maar net de laatste hand aan de witlofsalade als G. als een hazewind binnen komt stuiven. Snel aan tafel dan maar. Tsjonge, dat smaakt! Op verzoek goed doorgebakken, knapperige aardappelstaafjes die door G.’s tempo nog loeiheet zijn.

Tradities verdienen het om in ere gehouden te worden: in plaats van de gebruikelijke oliebollen, neem ik, zoals altijd op oudjaarsavond, alle tijd om een overheerlijke nasi goreng te maken. Smullen! Waarna we ons richting bank begeven en aldaar wachten tot de klok van twaalf zal slaan. Maar niet nadat we eerst nog even een appelflapje in de oven geschoven hebben, een aantal hapjes hebben bereid én natuurlijk een heerlijk flesje hebben ontkurkt. Met terugwerkende kracht wil ik samen met jullie alsnog proosten op een zinvol en deugdzaam 2016! Dat het in alle opzichten vooral een lékker  jaar mag worden!

 

 

Feestelijke dagen gewenst!

Feestelijke dagen gewenst

Tweeënvijftig weken. Driehonderd vijfenzestig dagen zijn opnieuw als zand door mijn vingers gegleden. Althans, zo lijkt het. Geen seconde heb ik me verveeld.

Opnieuw was het een ratjetoe van allerhande leuke en minder leuke zaken. Mijn frêle voorvlerkje dat bijkans werd geplet door de kloeke mannenhand van Jonnie Boer. Opnieuw afscheid nemen, nu van liefst twee dierbare familieleden. Verblijven in het allermooiste hotel van Twente. Een vervelend virus dat me een paar weken hardnekkig gezelschap bleef houden. Mam die in goede gezondheid 85 mocht worden. Lieve buurman Peet die voor altijd achter de horizon verdween. Vredige nazomerweken in ons houten huisje nabij de Schouwse duinen.

En o ja, op 4 januari wisselde ik mijn blogspotaccount in voor dit WP-blog inclusief eigen domeinnaam. Hier en daar rammelt het soms nog wel ergens, maar ik kan er mijn ei op kwijt en belangrijker nog: jullie nemen ook nog eens de tijd om al die onzinnigheden van mij te lezen. Ik wil jullie daar allemaal heel hartelijk voor bedanken. Jullie reacties, tweets en opmerkingen vormen een deel van mijn wereld. Binnen die wereld is er altijd plaats voor nóg meer zielen, nóg meer vreugd’.

Feestelijke dagen gewenst

De feestdagen staan nu voor de deur. Voor mij persoonlijk hadden ze niet uitgevonden hoeven te worden, daar heb ik het al eerder over gehad. Aan de andere kant kan ik me ook zó goed voorstellen dat er mensen zijn die daar volledig anders tegen aan kijken. Doe dus vooral wat jij fijn vindt om te doen.

Vier het uitbundig met toeters en bellen, houd het sober met een boek, de hond en een pot thee, begeef je tussen een juichende mensenmassa, blijf bedaard zitten in je hutje op de stille hei, steek vierhonderd en vijf kaarsjes aan, aanschouw alles vanuit een complete duisternis, laat de champagne rijkelijk vloeien, wees tevreden met een  glaasje gemeentepils, laat je halve maandsalaris met veel geknal de lucht in gaan of bekommer je om al die bibberende beestjes die zich verward en angstig verstoppen.

Verwen jezelf met dure hebbedingen, geef je laatste rooie cent aan die radeloze vluchteling, trek je aller-allermooiste glitterpak aan of knip simpelweg drie gaten in een juten zak, maar vier het vooral op een bij jou passende wijze. Zonder hypocriete plichtplegingen en met oog voor je eigen authenticiteit. Zodat je kunt blijven geloven in jezelf. En zullen we dan afspreken dat we volgend jaar niet alleen in onszelf, maar vooral ook in die ander blijven geloven?

Ik wens jullie gezellige en vooral liefdevolle feestdagen toe.

 

Merry Christmas everybody!

Ik knijp er even tussenuit, mensen! De komende weken ga ik lekker koken, eten, lui zijn en vooral knutselen aan mijn nieuwe WP-blog met als titel Eetplezier en meer. Zoals de naam al doet vermoeden: op dit blog komt meer aan de orde dan uitsluitend culinaire zaken. Een officieel verhuisbericht volgt.

Ik wil jullie allemaal heel hartelijk bedanken voor jullie trouwe bezoekjes en welgemeende reacties aan/op mijn blog Eetplezier. Het blijft een feestje alle ditjes en datjes uit het dagelijks leven met jullie te kunnen delen!
Liefst zou ik iedereen bij naam willen noemen die me het afgelopen jaar dierbaar is geweest. Dat gaat niet lukken natuurlijk. En toch noem ik er een paar. Johanna Geels bijvoorbeeld met haar fabelachtige poëzie en kritische columns: altijd goed voor een glimlach. Antoinette Coops die met haar zonnige, Italiaanse blog de Hollandse, winterse dagen minder saai weet te maken. Of Esmée Scholte, die maffe, levenslustige lady ergens uit het hoge Noorden, waarvoor niets te gek is. Maar ook Karin, die me met haar persoonlijke, back-to-basic verhalen steeds weet te inspireren. En Elize, bij wie ik de aftrap mocht geven voor haar Food Journey.

Laat ik ook vooral Ellen en Paul niet vergeten, bij wie het goed aanschuiven is. En een beetje dichterbij: Emma en Jan de Pree: dank voor jullie jarenlange, hartverwarmende gastvrijheid. Hannie Scheers: my soup-soulmate for ever, als ik jou zie, word ik vanzelf blij. Geweldige tripjes, luxe etentjes, schitterend natuurschoon: ik ben er bij, dankzij de beschrijvingen van Myriam, Agnes en Carla. Ook onze eigen “Mary Berry” Caroline Brouwer heeft er in 2014 weer meerdere malen voor gezorgd dat ik kwijlend naar mijn scherm zat te staren. En zonder de lieve, altijd vrolijke Tessa zou de wereld er heel anders uit zien.

Het spijt me, jij staat er niet tussen, met je geweldige broodbakkunsten. Jij ook niet. En jij daar in het verre Frankrijk. Maar geloof me, jullie hebben allemaal je eigen plekje, ergens diep van binnen.

Ik wil iedereen waanzinnig fijne Kerstdagen toewensen met veel warmte en liefs om je heen. Geniet ervan.

We zien elkaar terug in het nieuwe jaar. I’ll be back!

Most beautiful time of the year

Kerstballen

Waarschuwing vooraf: er is geen enkele garantie inzake de juistheid of de volledigheid, of het bijgewerkt zijn van de informatie die in deze tekst wordt gebezigd, geraadpleegd c.q. uitgewisseld. Alle informatie berust slechts op eigen interpretatie. Let it be your most beautiful time of the year. Or not.

Als het aan mij zou liggen, zou ik de maanden december en januari uit de kalender willen scheuren. Van eind november naar begin februari, hoe heerlijk moet dat niet zijn. In november krijg ik nog net het laatste restje moed verzameld om niet geheel en al in te storten en begin februari hoor ik rond vijf uur (driewerf hoera voor de natuur) de allereerste vogels kwetteren, als opmaat voor de naderende lente.

Most beautiful time of the year

Ik heb het niet voor het zeggen. Dus ploeter ik mij dapper door deez’ sombere dagen. Hoezo, somber, hoor ik dan een ander vragen. Is dit niet, volgens Andy Williams, the most beautiful time of the year? Overal lichtjes, flakkerende kaarsjes, knappende open haarden, gesloten gordijnen, gezellig samen zijn, lekker eten en drinken. Oké, daar is vanzelfsprekend allemaal niets mis mee. Familiegevoel: prima, ik wil niets anders! Eten en drinken: ik zwelg erin! Licht: schitterend!
Maar dan koekeloer ik zo ’s morgens eens door mijn raampje en schrik opnieuw van de troosteloze, desolate aanblik van een grijze aardkloot. Holy shit!

Jullie behoren natuurlijk allemaal tot die grote groep winterminnende personen die flierefluitend door dit seizoen huppelen? En dubbelgevouwen onder de tafel liggen te hikken van het lachen om die idiote mevrouw Eetplezier met haar zwaarmoedige depri-babbel? Van mij mag u. Ik gun u ook van harte het aankomende feestgedruis met alle voorpret die daarbij hoort, laat dat duidelijk zijn. Zelf sudder ik liever op een laag pitje, ondergedompeld in een weemoedig sausje, de winter door. Tot de sneeuwklokjes boven komen is het motto adagio, adagio.

Tot zover het geweeklaag. Neemt u mij niet kwalijk. Op een foodblog hoort over food gesproken te worden. Zo zijn de regels. En zo hoort het spel gespeeld te worden. Ter zake dus.

Natuurlijk wordt er gewoon gegeten in huize Eetplezier. Op winterniveau. Weinig spektakelstukken, meer voedzame schotels die gemakkelijk weghappen. Honger is een universeel begrip, zelfs in de winter. Met een dromerige blik in de ogen, het bordje hap voor hap naar binnen werken. Tot het buikje begint op te bollen. Een vegetarische quiche bijvoorbeeld. Die zijn normaliter van het type weeshuisformaat. Heerlijk, die geruststellende overdaad.

Dan is er de alom bekende decemberfavoriet: witlofschotel met ham en kaas. Diegene die dit recept verzonnen heeft, verdient een standbeeld. Zoveel troostend mondvermaak in één maaltijd, staat voor Neerlands Hoop in bange dagen. Stralend licht in het midden van een pikdonkere wintertunnel. Een warme, smeuïge berg die zich behaaglijk tegen het gehemelte aanvlijt. Tis bijkans niet te omschrijven ongelooflijk hoe lekker dat kan smaken.

 

Een andere vorm van afleiding is mijn beduimelde receptenboekje, met daarin de allereerste culinaire experimenten. Opgetekend tussen 1975 en 1982. Het erwtensoeprecept van thuis staat erin. En traditionele ossenstaartsoep. Mét maidera. Garnalencocktail met whiskeysaus. Bisschopswijn. IJskoffie. Satésaus (ja, de echte met pindakaas en veel knoflook). Gevulde komkommer. Hachee. Ideetjes voor een feestelijk oudjaarsbuffetje. Heel erg retro allemaal. De nostalgie spat er vanaf!

Toch neem ik mijn eetbijbeltje vaak ter hand in deze tijd van het jaar. Het biedt houvast en verstrooiing. En zelfs nog wel eens inspiratie. Zoals het recept voor home made Grand Marnier …. ofwel vloeibare zon in je glas. Meer troost is niet denkbaar. Met dit recept kan er weinig mislukken.
20 koffiebonen (ja, die bestaan nog)
20 suikerklontjes
1 schoongeborstelde sinaasappelschil (liefst zonder al te veel wit)
1 liter jonge jenever
Dan het gemakkelijkste deel van de receptuur: alle ingrediënten in een schone weckpot doen, goed schudden en ten minste 40 dagen laten staan.

Zo wordt het eenvoudig 25 januari 2013. Mocht de wereld dan nog bestaan, proost ik met jullie op een zacht en zonnig voorjaar. Opdat het Enige Echte Licht alle winterwolken zal breken.

Voor iedereen die helemaal niets snapt van mijn winterblues: luister naar de Canon in D van Pachelbel. Het is de toon die de muziek maakt …..