Hete Bliksem op de wijze van Felix Wilbrink

Hete Bliksem

Mensen die zichzelf durven zijn, zonder pretenties of dikdoenerij, vind ik bijzonder aangenaam gezelschap. Als diezelfde mensen dan ook nog op een innemende wijze babbelen of schrijven over alles wat met eten te maken heeft, dan kan er wat mij betreft, niets meer stuk. Felix Wilbrink is zo’n persoon. Hij straalt, zoals Jeroen Meus dat ook op onnavolgbare wijze kan, iets van huiselijke gezelligheid uit. Alsof het leven elke dag een grandioos feestje is. En zo is het ook natuurlijk. Goed, dat je op sommige dagen zelf de slingers op moet hangen voor de broodnodige leut, dat laat ik gemakshalve even buiten beschouwing. 

Huiselijke knusheid dus. Daar hoort vanzelfsprekend altijd een tafel bij. Met goed gevulde borden en veel onderling gekeuvel en gelach. In mijn hoofd bevindt zich een stevig verankerd arsenaal aan geuren, geluiden en smaken. Dat gaat daar nooit meer weg. Als ik gebakken knoflook en uien ruik, denk ik aan de overvloedige rijsttafel van pap, die daarmee twee dagen in de weer kon zijn. Het typische “plopje” van een beugelflesje brengt me terug naar het jaar 1961, toen mijn neefje en ik met onze glaasjes gifkleurige roze of gele priklimonade verschansing zochten in de muffige bedstee van onze grootouders. 

Lees verder