Zomerse doperwtensoep met dragon

Zomerse doperwtensoep

Mijn lieftallige huisgenoot roept het soms meermalen per week: je bent een merkwaardig schepsel. Nou, zolang hij me liefheeft, kan ik daar best mee leven. Er zal ook vast een kern van waarheid in zitten. Want als – om maar eens een voorbeeld te noemen – iedereen om me heen wanhopige pogingen doet om verkoeling te zoeken in steenkoude drankjes en gigantisch opgestapelde ijsbolletjes, begin ik te verlangen naar een heerlijk bordje soep. Ja, ik zie jullie denken: ráár! 

Of het echt raar te noemen is, blijft even de vraag. Naar mijn vaste overtuiging bestaan er verschillende typen mensen, die elk hun individuele voedsel behoeven. En hoewel ik me verder helemaal niet verbonden voel met de ayurvedische geneeskunst, maakt het wel melding van een aantal interessante zaken. De Ayurveda vertrouwt op het eigen herstellend vermogen van de mens.

“Zomerse doperwtensoep met dragon” verder lezen

Paddenstoelenburger

Paddenstoelenburger

Het is altijd hetzelfde liedje: als je ergens naar op zoek bent, is het nergens te krijgen. Zoek je het niet, dan doemt het overal en nergens op. In mijn hoofd zat dragon. Voor in de paddenstoelenburger. Het kruid met een anijsachtig smaakje dat ik én heel lekker vind én tevens prima matcht met paddenstoelen. Bij Apppie hingen er alleen wat zielloze bakjes platte peterselie en bieslook. Zelfs mijn groentenjuwelier had zijn kruidentuin nog niet helemaal voorjaarsklaar. Goede raad is duur. Op naar de Islamitische winkel. Ook daar leek dragon plotseling een prehistorisch inheems kruid geworden te zijn. Dan maar een flinke bos peterselie meegenomen. En dille besloot ik ter plekke. Er lagen nog krabbenpoten in de vriezer. En o munt natuurlijk, voor veel kopjes verse weekend muntthee.

Er zit dus een kleine wijziging in deze paddenstoelenburgers. Geen dragon, alleen peterselie. Ook lekker, maar anders. Minder uitgesproken van smaak. Met een fikse dot zelfgemaakte tzatziki erop wordt dit volop gecompenseerd. Ook voor de paddenstoelenburger werd ik geïnspireerd door het tv-programma Binnenstebuiten. Daarin wordt de burger op een tomatenbroodje geserveerd, maar ik koos voor de combinatie met geroosterde aubergines en tomatenrijst. Aangevuld met pittige tzatziki dus.

Paddenstoelenburger

Ingrediënten:
1 bakje kastanjechampignons
1 bakje shii-take
1 ui
1 teen knoflook
busseltje dragon
busseltje peterselie
2 eiwitten
2 eetl panko
Zout en peper

Bereidingswijze:
Snipper de ui en de knoflook fijn en bak deze in een eetl. olijfolie.
Snijd de paddenstoelen in stukken en bak deze mee totdat ze mooi gekleurd zijn.
Haal vervolgens alles uit de pan, snijd alles fijn in de keukenmachine en voeg de kruiden, het eiwit en peper en zout toe.
Leg een ring op een bakplaat met bakpapier en vul deze met de paddenstoelenvulling.
Bak ze 10 à 15 minuten lang in de oven op 180 graden.
Vanaf nu voorzichtig behandelen. Ze zijn weliswaar gaar, maar nog wel een beetje los en dus wiebelig. Met beleid en aandacht lukt het echter prima.
Laat een kwartiertje afkoelen en bak de burgers voor een krokant resultaat daarna in een koekenpan tot ze een licht goudbruin korstje hebben.

Paddenstoelenburger

Paddenstoelenragout met gewokte broccoli

Paddenstoelenragout

Soms heb ik het gevoel dat ik in een ander universum leef. Of dat ik misschien al te lang onder die ene knusse steen ben blijven hangen. Ik voel me er uitstekend bij, daar gaat het niet om. Het is alleen dat ik me bij tijden zo uitermate kan verbazen over bepaalde zaken die om mij heen plaatsvinden. Floep, alsof er een lampje aanschiet en ouderwetse gebruiken of opvattingen opeens in een helder (nieuw) licht komen te staan.

Ik maak graag een grapje over de Zeeuwse klei waarop ik mijn huis en haard, inmiddels circa veertig jaar geleden, heb neergeplant. Dat het zo aan je voetzolen blijft pakken, waardoor je er voor eeuwig in vastgezogen lijkt te zijn. Maar heus hoor mensen, ook in Zeeland loopt de tijd gewoon door. Wij hebben hier gewoon wifi. En Uggs en zo.

Daar ligt het dus allemaal niet aan. Het ligt aan mij. Ik heb een hekel aan veranderingen. Kennelijk bestaat er, diep in mij, een diepgewortelde angst voor allerhande ongemakken, veroorzaakt door hypermoderne, doch haperende producten of gebruiken. Zo wereldvreemd is die vrees niet, aangezien Antoinette Hertsenberg de handen vol heeft aan de gevolgen van ons technocratische tijdperk.

Digitaal tijdperk

Vorige week was ik bij mam. Zij is óók bang voor nieuwigheden, maar heeft desondanks wél een nieuwe televisie, inclusief smartcard gekocht en meteen ook maar een nieuw wasmasjien. Met voorprogrammeerinstellingen, watersensor en ecofeedback.

Mam gaat dus volledig digitaal met haar 85 jaar. En dochterlief heeft weliswaar ook wat stukken witgoed in huis, maar kijkt nog steeds braafjes analoog. Al sinds 1976. Alsof de tijd heeft stil gestaan. Enfin, bij mam kan ik nu dus eindelijk naar Rudolph van Veen en zijn kornuiten kijken op 24Kitchen.

Best leuk, oordeelt mam. Als er niets op rtl is, kijk ik daar naar. Ik kijk met haar mee. Eerst verschijnt er een onbeduidend vrouwmens zonder enige kennis van koken. Dat zie ik aan haar rechte vingers als ze een komkommer in plakjes snijdt met een joekel van een koksmes. Bij elke snede die ze maakt, krimp ik ineen.

Dan komt er een mollige Italiaan, die ik meen te herkennen als muzikale begeleider van Marco Borsato. Zijn gerecht ziet er best lekker uit, maar vóór dat op tafel staat, heb ik heel wat gestuntel mogen aanschouwen. Als het kookplezier zich op deze wijze gaat voortzetten, zou het digitale kijken in huize Eetplezier & Meer best nog even op zich kunnen laten wachten.

Maar uiteindelijk komt er dan toch een frisse jongedame die me wel kan bekoren. Zij maakt iets vegetarisch met paddenstoelenragout en broccoli. Ik beloof mezelf het meteen de volgende dag na te gaan maken. Eerst mag ik mam nog even vergezellen tijdens haar zoektocht naar nieuwe kamerplanten. Intratuin.

Griezeltuin

Voor wie er zich geen griezelbeelden bij kan voorstellen: men verkoopt hier naast planten en bloemen ook een groot scala aan totaal overbodige materie. Vuurkorven en terrasverwarming. Legplannen voor kunstgras. Afzichtelijke waterornamenten. Bewegende tuinkabouters. En alsof deze poel van ellende niet genoeg is, gaat het complete outdoorgebeuren naadloos over in een overdekt binnenpretpark, volgestouwd met zogenaamd onmisbare accessoires. Miljoenen uren aan kinderarbeid trekken aan mijn geestesoog voorbij.

Het wordt gelukkig vanzelf weer morgen. Vastbesloten om de vegetarische ragout te maken, vertrek ik al vroeg naar mijn groentejuwelier. Het recept heb ik integraal overgenomen van 24Kitchen. Eerlijk is eerlijk: het geheel smaakte verrukkelijk. Wel heb ik de madeira vervangen door cognac. De combi paddenstoelen met dragon is een bejubelde match made in heaven. Dit soort zekerheden bestaan nog. Echt waar. Bangelijk als ik ben, houd ik me voorlopig hier maar aan vast.

Paddenstoelenragout met gewokte broccoli

Ingrediënten:
400 gr gemengde paddenstoelen, waaronder shii-takes
1 ui, gesnipperd
1 teen knoflook, fijngehakt
1 citroen
2 eetl cognac
25 gr boter
1 eetl bloem
100 ml water
3 eetl crème fraïche
dragon

Bereidingswijze:
Scheur de paddenstoelen in grove stukken.
Pel en snipper de ui.
Pel en plet de knoflook en hak de knoflook grof.
Smelt de boter in een hapjespan. Fruit de ui circa een minuut. Voeg de knoflook toe, fruit circa een minuut mee en voeg daarna de paddenstoelen toe.
Bak het geheel circa een minuut.
Voeg de bloem toe en bak kort mee.
Halveer de citroen.
Blus de paddenstoelen af met een scheutje cognac en sap van een halve citroen.
Laat dit mengsel inkoken tot bijna al het vocht verdampt is.
Schenk het water erbij en laat circa 3 minuten doorkoken.
Voeg de crème fraîche toe en breng op smaak met een beetje zout en versgemalen peper.
Pluk en hak de dragon fijn en roer door de ragout.

Lekker met deze geroerbakte broccoli. Blancheer de broccoliroosjes wel even tevoren, dat scheelt een hoop wokwerk.

Snijd de broccoli in kleine roosjes.
Verhit een scheutje olie in een wok. Voeg de cashewnoten toe en rooster ze circa 2 minuten in de olie.
Pel en plet de knoflook en hak de knoflook fijn.
Snijd de rode peper in ringen.
Voeg de broccoli toe aan de wok en bak circa 2 minuten mee. Voeg de knoflook en rode peper toe en bak circa 1 minuut mee. Blus af met het sap van de overgehouden halve citroen.

Groene saus à la Eetplezier

Groene saus

Superfood. Een term die in het Moderne Luilekkerland niet meer weg te denken is en gehanteerd wordt voor bepaalde voedingsmiddelen die een positief effect zouden hebben op ons lichaam. Chiazaad, hennepolie, gojibessen, rauwe cacao. Door voldoende van deze producten te consumeren, houden wij ons lijf gezond. Zeggen de Superfood-aanhangers.

Low-carb. Broodbuik. Raw foods. Voedselzandloper. Paelo. Het kan niet op anno 2014. Ik loop er allemaal niet warm voor. Neemt u mij vooral niet kwalijk. Doet u gerust wat u denkt te moeten doen met al deze moderniteiten; ik houd mij vooralsnog het recht voor om me vast te houden aan gewoon gewoon. Niet te veel zout en suiker. Zuinig met slechte vetten. En alles met mate. Ik word er niet vitaler van of energieker door; maar op deze wijze houd ik het toch al 58 jaar vol. *applaus*

Superfood heeft voor mij alles te maken met pure producten, zonder industriële bewerkingen. Daar kan niets mis mee zijn. Een vers visje, voortreffelijke crème fraîche uit Normandië, vier handjes kruiden. Gestoofd venkeltje ernaast. Lepeltje rijst of aardappelen. Mandarijntje toe. En morgen gezond weer op!

Voor het maken van een begeleidend sausje, heb ik zo mijn eigen toverformule bedacht. Het is geen traditionele salsa verde en het is ook zeker geen klassieke bearnaise- of ravigoteaus. Misschien lijkt het nog het meest op Duitse Grune Soße, waarin soms kwark of zure room wordt gebruikt. Hoe dan ook: het smaakt verrukkelijk bij een  stukje vis of vlees.

Groene saus à la Eetplezier

Ingredienten:
6 flinke eetlepels crème fraîche (bij voorkeur d’Isigny, die is zó geweldig lekker)
1 eetlepel citroensap
2 eetlepels fijngesneden dille
2 eetlepels fijngesneden bieslook
2 eetlepels fijngesneden dragon
2 eetlepels fijngesneden salie
lik mosterd
peper/zout naar smaak

Varieer naar hartenlust met kruiden, met kappertjes, met een fijngesnipperd sjalotje of augurkje, desgewenst met een fijngewreven ansjovisje. Net wat jij zelf lekker vindt. Alles kan. Niets moet.

 

 

Tijdverspilling

Tijdverspilling

Zomaar een morgen eind januari 2014. Een dag die ik anders wil invullen dan alle voorgaande dagen. Even geen gefröbel in de keuken, alle boeken uit het zicht, laptops aan de kant. Als ik om 08.15 uur aan mijn crackertje kaas zit, leg ik mijn kleumende handen om een grote kop loeihete thee. Aaipetje ligt uitnodigend naar me te loeren maar ik ben flink en denk na over mijn opdracht voor die dag. Tijdverspilling is des duivels oorkussen.

Na drie happen moet ik vaststellen dat het begrip “zinvol” niet gebaat is bij te lang nadenken. Dóen moet ik. Niet denken, maar handelen. Automatisch schuifel ik de keuken in en open de koelkast. O ja, da’s waar ook, er ligt nog een berg kervel …. En dragon … . Best lekker samen met paddenstoelen, fantaseer ik.

Iemand begint heel hard Valkuil! te roepen in mijn hoofd. Enigszins beduusd schakel ik over op de automatische piloot en voer een aantal dagelijks terugkerende handelingen uit. Wasje erin, bedje recht, wasje eruit, stofjes zuigen.

Het brein dreutelt voort. Zal ik vriendin bellen om een museum te bezoeken? Zal ik mijn potloden weer eens uit de kast halen om te gaan tekenen? Moet ik eigenlijk niet hoognodig op zoek naar nieuw sanitair? Naar verse planten? En die afschuwwekkende blauwe envelop, kan ik daar op voorhand niet wat aandacht aan besteden?

Er begint iets te dagen. Het is dinsdag. Fysio wacht. En was dat niet morgen dat ik een familielid wilde bezoeken die onlangs is verhuisd naar een verzorgingstehuis? Jawel, Nijssen. Maar als ik dan tegen half zeven thuis kom, heb ik toch niets te eten in huis? Help, ik moet boodschappen doen! Etenswaar. Bloemetje. Opeens krijg ik het razend druk.

Tijdverspilling

De klok is al naar half twee gesprongen als ik thuis kom. Mijn tas herbergt fijne lapjes varkens- en rundvlees. Om zelf gehakt van te draaien! Sinds ik het daarvoor bestemde hulpstuk op de Kitchenaid ontdekt heb, zal ik nooit – ik herhaal: nooit – meer gehakt bij de slager halen. De keren dat ik dan als langzaam afkickende carnivoor door het leven wil, wil ik wel een beetje fatsoenlijk eten.

Vlees door zo’n elektrische molen duwen, is het probleem niet. Het geheel weer optimaal bacterievrij opbergen is een geheel ander verhaal. Goed, na ook deze klus geklaard te hebben, volgt het draaien en braden van de balletjes. Vier grote voor twee avondmaaltijden, dertig kleinere voor in de soep. Het watertje met kruiden staat al lustig naast me te dampen; een pannetje met bruisend roomboter ernaast.
Ik voel een zweetdruppeltje verschijnen. Tersluiks kijk ik eens op mijn nummerloze klok. Huh? Kwart over drie? Théééééé!

Terwijl alles staat te borrelen en te braden, krijg ik een ingeving. Die dragon zou best eens lekker kunnen smaken in een ragoutje. En als ik dan morgen na de soep eens een bladerdeegbakje maak …….

Vóór ik het weet, sta ik twee doosjes champignons van hun overtollige vuil te ontdoen. Hak, hak, hak. Bak, bak, bak. Roer, roer, roer. Wat een voltreffer, deze combi van dragon met paddenstoelen en een drupje cognac. Morgen na de soep een fijne variatie op het beroemde Koninginnehapje. Mission accomplished. Of wacht …. Nee. O jee. De bloemkool voor vanavond. En de aardappeltjes moeten nog uit hun jasje. Snijd. Schil. Was.

Plotseling voel ik een dringend tekort aan serotonine zich aandienen. Dat klopt aardig met het tijdstip. Vijf uur. Winetime. Ik verzoek mijn HuisProgrammeur zich los te weken uit zijn algoritme en een lekker flesje wit te openen. Marlborough, Nw. Zealand, Brancott Estate. Lekker! Geurt naar rijpe abrikoosjes en nog wat.

Man en ik keuvelen ons verder de dag door. Nuttigen een oer-Hollandse maaltijd met Spaanse bloemkool. Constateren beiden dat mijn eigenhandig gedraaide gehaktballetjes de smaak van vroeger herbergt. Waarna we een overrijpe mango soldaat maken, zodat het sap zich druppelend langs onze kin een weg naar beneden baant.

Man schuift daarna achter de laptop om een ontbrekend stukje toe te voegen aan een digitaal presenteerschaaltje en ik moet nodig een stukje schrijven. Over verloren uren die gevuld worden met … Ja, met wat eigenlijk?

Zomaar een avond eind januari 2014. Een dag die ik anders had willen invullen dan alle voorgaande dagen. Een dag die misschien verloren was geweest, als ik niet van al mijn keukenklusjes had genoten.