Plaattaart van courgette met groene asperges en geitenkaas

Plaattaart van courgette met groene asperges en geitenkaas

Als G. de eerste keer dit jaar in korte broek het huis wil verlaten, zie ik hem bedremmeld omlaag kijken. What’s up, doc? Te witte benen? Lange sokken? Het blijken de schoenen te zijn. Comfortabele stappers, perfect geschikt voor lange wandelingen in warme winterkleding, maar bij een korte broek als de spreekwoordelijke tang op het varken. 

Met gezwinde spoed richting schoenwinkel dan maar. Ik voorzie een lange middag shoppen. Goede schoenen zijn voor G. net zo moeilijk als met het kunstgebit van een ander op fatsoenlijke wijze een schuimgebakje zien te verorberen. Dat heeft meer te maken met een slecht geconstrueerde rug dan met een moeilijk karakter. Als toegewijd echtgenote begeleid ik hem tijdens dit soort aankooptrajecten. Beter vroeg gezaaid dan laat geoogst. Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig. “Plaattaart van courgette met groene asperges en geitenkaas” verder lezen

Krokante courgettes uit de oven

Krokante courgettes

Sommige groenten zijn ontzettend dankbare “fillers”. Courgette is er zo eentje. Door zijn neutrale smaak past hij vrijwel overal in. Pastasaus. Groentesoep.  Ratatouille. De courgette is met recht een allemansvriend. En toch …. soms heeft een mens behoefte aan iets anders-dan-anders. Of misschien heb je wel gewoon teveel courgettes ingekocht. Zulke dingen gebeuren mij regelmatig. Iets met grotere ogen …. “Krokante courgettes uit de oven” verder lezen

Gevulde tortillarolletjes met tomatensaus

Gevulde tortillarolletjes

Nou, dat had ik even goed ingeschat, zeg! Gerechten met tomatensaus zijn per definitie, althans vastgelegd door een niet-zo-perfecte camera die bediend wordt door mijn onhandige handjes, nooit fotogeniek te noemen. Ik had er al eerder mee te maken gehad. Keer op keer werd het een afschuwwekkend plaatje. En dat is wel het laatste dat een fatsoenlijk vrouwmens wil op heur blog: afkeer opwekken. Dus wist ik dit keer het onheil te vermijden door tevoren een foto te nemen van de ingrediënten. Een keurig stilleven van groen, oranje, rood en wit. Mooi, dat was alvast geregeld.

Gevulde tortillarolletjes met tomatensaus

Het assembleren van zo’n fantasiegerecht vergt verder ook niet veel culinaire kennis. Je maakt allereerst een smakelijk tomatensausje, zoals hier bijvoorbeeld. Of je pakt een blik van de beste tomaten die je kunt vinden (ik gebruik daarvoor de San Marzano), bakt wat uien en knoflook en laat dit inkoken tot een smakelijk geheel. Daarna bak je de groenten met kruiden naar keuze en vervolgens komt het meest lollige onderdeel van dit recept: het oprollen van de tortilla’s. Daarvoor leg je een ferme eetlepel van de groenten in het midden, om daarna de tortilla zo strak mogelijk op te rollen en naast elkaar in een ingevette ovenschaal te leggen. Dergelijke bezigheden doe je niet dagelijks, dus houd vol ….. Na de vierde voelen je vingers aan hoe het moet, dus doe je de eerste vier even opnieuw en eindig je met de quasi-nonchalante vaardigheid van een ervaren tortillaroller.

Strooi er dan een laag geraspte kaas over. Schenk nu de tomatensaus erover. Let op: de tortilla’s moeten onder staan. Strooi er vervolgens nog een laagje kaas over voor een gebruind resultaat.  Dit recept is gebaseerd op een pakje mini-tortilla’s. Voor de grotere versie zul je dus meer groenten en saus nodig hebben. O ja, en voor wie het vlees mist: bak gerust wat gehakt rul en voeg dit door het groentenmengsel. Niks mis mee, zolang je maar vlees kiest dat een beter dierenleven achter de rug heeft.

Ingrediënten (2 personen)
2 uien, gesnipperd
prei, in fijne ringetjes gesneden
1/2 wortel, in kleine blokjes
courgette, in kleine blokjes
paprika, in kleine blokjes
champignons,
blik tomaten
pakje tortilla’s
geraspte kaas

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 180 graden.  Zie bovenstaande tips voor de bereiding. Zet de schotel circa 30 -35 minuten in de oven.

Ui, courgette, wortel, champignons, wortel, tortillavellen

Couscous met aubergine, courgette en avocado

Salade van couscous met aubergine

Het werd een week vol tegenstellingen. Van onverwachte ontmoetingen. Goes meets Maarssen. Zo leuk! Van grenzeloos genieten op een zonovergoten terras. Met een spiegelende zee aan mijn voeten en koele windvlaagjes om de oren. En helaas ook een week van droefenis. Verlies van bekende en minder bekende mensen binnen enkele dagen.

Het flinterdunne lijntje tussen nu en nooit kerft nieuwe lijntjes in mijn hart. Verliezen hoort bij het leven, maar doet zo afschuwelijk veel pijn. Telkens weer dringt de waarom?vraag zich op. Niemand weet het antwoord. Ook ik niet. Alles komt zoals het komt. It is what it is. We zullen het er mee moeten doen. Venijnig striemende regenvlagen tegen de ramen maken het er vandaag allemaal niet gemakkelijker op. Ik snak naar de heilzame troost van een fijne maaltijd. Of zoals de Britten zeggen in moeilijke tijden: put the kettle on. In dit geval zijn het pannetjes, het resultaat blijft echter hetzelfde. Het lost al je zorgen tijdelijk op.

Couscous met aubergine, courgette en avocado

Ingrediënten:
200 gr couscous (evt. in bouillon gekookt voor meer smaak)
1 aubergine
1 courgette
3 eetl rozijnen, gemarineerd in marsala
1 avocado, in schijven
sap ½ citroen
50 gr amandelen, geroosterd
handvol muntblaadjes, in reepjes gesneden
olijfolie
zeezout/peper

Bereidingswijze:
Snijd de courgette in plakken en bak deze in olijfolie.
Leg de plakken courgette daarna op een keukenpapiertje, zodat de meeste olie wordt geabsorbeerd.
Bestrooi met zeezout.
Schil de aubergine, snijd in plakken en daarna in blokjes.
Bak dan de blokjes eveneens in olijfolie.

Bereid de couscous volgens de verpakking. Giet af en laat even stomen.

Meng daarna de couscous met de aubergineblokjes, courgetteplakjes, de rozijnen, het citroensap en versgemalen peper goed door elkaar.

Garneer met de avocado, amandelen en de munt en serveer.

Caponata à la Locatelli

Kom met caponata a la Locatelli

Made in Sicily van Giorgio Locatelli. Een fijn boek. Vooral wanneer je, zoals ik, op van die mistige, grijze dagen (zoals afgelopen week) hevig verlangt naar de zon. Op Sicilië schijnt de koperen ploert altijd. Denk ik. Alle gerechten in dit boek bevatten zon doorstoofde ingrediënten. Tomaten. Olijven. Citroenen. Kruiden. Dat maakt koken tot een waar feest. Omdat alles zovéél smaak heeft. Jammer genoeg moest ik het doen met de Hollandse broertjes en zusjes. Niettemin smaakte het eindresultaat prima. Dit recept is een mix van de zomerse caponata waarin de groenten worden gefrituurd en de winterse versie waarin alles in de olijfolie wordt gebakken.

Ik koos de groenten uit de zomerse versie en bakte deze met de toebehoren uit de winterse versie. Hier en daar paste ik het één en ander aan. Precies naar eigen voorkeur. Zodoende werd ik de bedenker van een nieuw recept voor caponata. Ofwel: een beetje van mezelf en een beetje van Locatelli. Nou ja, laat ik mezelf niet teveel eer toe-eigenen: alle credits gaan naar deze knappe Italiaan met die eeuwig schijnende zon in zijn fluwelen ogen.

Caponata à la Locatelli

Ingrediënten: (4 personen)
1 aubergine
1 ui, in stukjes
2 stengels bleekselderij, in stukjes
1 courgette, in blokjes
3 roma-tomaatjes, ontveld in blokjes
100 gr groene olijven, gehalveerd
50 gr sultana’s
50 gr pijnboompitten
60 ml tomatenpuree
3 eetlepels basterdsuiker
30 ml witte wijnazijn
3 eetlepels olijfolie
zout/peper

Bereidingswijze:
Schil de aubergine en snijd deze in blokjes.
Strooi er zout overheen en laat deze minstens 2 uur uitlekken in een zeef.

Giet de olijven af.
Rooster de pijnboompitten.

Bak in een pan met zware bodem alle groenten afzonderlijk.
Begin met de aubergineblokjes. Leg deze opzij als ze zacht zijn.
Bak nu de bleekselderij. En daarna de courgette.
Als laatste bak je de ui. Als deze glazig is, voeg je de tomaten en de tomatenpuree toe.
Bak alles enkele minuten goed door om te ontzuren.

Roer de suiker en de azijn in een kommetje door elkaar en giet het mengsel in de pan.
Roer even goed door en voeg dan alle gebakken groenten toe, samen met de olijven en de sultana’s.
Voeg naar smaak peper en zout toe.
Leg een deksel op de pan en laat het geheel op zacht vuur 10-15 minuten sudderen.

Bestrooi voor het serveren met de geroosterde pijnboompitten.

Lekker met pasta of witte, gestoomde rijst.

Kom met caponata

Pizza bianca met courgette en burrata

Pizza bianca met burrata en olijven

Sinds het World Wide Web een permanent onderdeel is geworden van mijn Grote Culinaire Ontdekkingsreis, ben ik een gelukkig mens. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik vóór het digitale tijdperk als een ongelukkig, hongerig scharminkel door het leven ging, zonder enige kennis van culinaire genietingen, maar toch …. achter mijn toetsenbordje kan ik reizen van Amerika naar Azië, van Thailand naar Schotland, van bobotie naar keftedes. En dat allemaal zonder één voet buiten de deur te hoeven zetten. Handy! Een woord dat ik bij tijden belachelijk vaak gebruik, bedoeld als een soort synoniem voor Eureka!

Ter zake. Al maanden lees ik gloedvolle betogen over de nieuwste telg in het Nederlandse kaaslandschap: de burrata. Een Italiaans vers kaasje uit Puglia, waarbij  de buitenste laag mozzarella wordt gevouwen om de met uit de wei verkregen room vermengde mozzarella. Ze worden van boven geknoopt en licht gepekeld in water. Aan die binnenkant zou deze kaas zijn naam ontlenen, beweren sommige vindplaatsen.

Burrata zou boterig betekenen. Dat lijkt mij niet correct. Volgens mijn trouwe tolk, in dienst bij Google, is de juiste vertaling voor boterig toch echt burroso. Dat geheel terzijde. Romig, boterig, dat zijn van die zaken die mevrouw Eetplezier heel graag eens proefondervindelijk wil vaststellen. Op naar de culinaire schatkamer in mijn provincie, de Sligro. Binnen enkele minuten ligt het romige pareltje in mijn kar. Gelukkig zie ik nog net op tijd een aantal andere luxe versnaperingen, die ik plichtmatig naast het kaasje leg. Functionele doelmatigheid. Het zijn van die termen waarmee ik mijn gulzigheid behendig weet te  sussen. Handy!

Tevoren had ik al bedacht wat ik met de burrata zou doen, nl een pizza bianca maken. In het verleden zijn er al veel DIY pizzabodems de revue gepasseerd, maar dit keer wilde ik de burrata te ruste leggen  op een authentiek, luchtig bedje. Zonder tomatensaus. Zonder toeters. Eenvoudige, doch smakelijke armeluiskost, precies zoals de ware Italiaan zijn pizza het liefst eet. Op naar het noorden van de Europese Laars. Naar Verona om precies te zijn. Alwaar nóg een heel gelukkig mens vertoeft. Tezamen met haar lief en haar kindjes, woont zij sinds 2001 tussen de zonnige wijngaarden en geurige olijfbomen. Haar naam is Antoinette Coops. Zij kookt de sterren van de Italiaanse hemel en blogt daar heel plezierige verhalen over op Italiaans koken met Antoinette.

Hier vandaan heb ik dan ook het navolgende recept voor de pizzabodem. Handy!
Ik heb het recept gehalveerd, maar mocht je met meerdere personen zijn en het gehele gerecht willen lezen, klik dan hier.

Wat betreft de bloemsoorten: deze kun je waarschijnlijk heel gemakkelijk bij de Turkse winkel bij jou in de buurt krijgen. Maar er zullen vast nog meer merken en winkels zijn. In plaats van type 0 heb ik type 00 gebruikt. Geen idee of er veel verschil in zit. Volgens de verpakking goed voor pizza. Het verhaal rondom de diverse soorten bloem voor pasta of pizza is best ingewikkeld. Hard. Zacht. Weinig gluten. Veel gluten. Wil je er meer van weten, lees dan hier. Hieronder zie je de verpakkingen die ik gebruikt heb.

Pizza bianca met courgette en burrata

<Ingrediënten (voor 2 à 3 personen):

12,5 gr verse gist of 7,5 gr gedroogde gist
150 gr bloem type “0” en 150 gr semola di grano duro
1,25 dl lauw water, bij voorkeur met koolzuur
0,5 dl melk
½ flinke theelepel zout
½  theelepel suiker

Vulling:
1 bol burrata
1 grote courgette, in lange linten geschaafd op de mandoline
1 handje olijven, liefst taggiasche

Bereidingswijze:
Los de gist op in 0,5 dl lauw water en laat het 5 minuten staan.
Maak een hoopje van de bloem met een kuil in het midden. Giet het gistmengsel, de rest van het water, de melk, de suiker en het zout in het kuiltje en kneed het geheel met bebloemde handen ongeveer 10 minuten goed door.

Doe het deeg in een schaal, dek de schaal af met een theedoek en zet de schaal in de oven. Daar staat het deeg vrij van tocht op een donkere plaats. Laat het deeg anderhalf uur rijzen. Als je water met koolzuur gebruikt, rijst het deeg beter.

Bekleed een bakplaat met bakpapier of een siliconen onderlaag en bestrooi met wat bloem. Rol het deeg zo dun mogelijk uit met een kleine deegroller. Maak eventueel een opstaand randje en laat het deeg nog een kwartier rijzen in de oven.

Tot zover het recept van Antoinette.

Verwarm de oven nu voor op 250°.
Bestrooi het deeg eerst ruim met gedroogde oregano en wat sprenkels grof zeezout uit de Camargue.
Verdeel de burrata met je handen gelijkmatig over de pizzabodem.
Leg er dan de courgettelinten op en verdeel de olijven.
Een beetje versgemalen peper erover kan ook geen kwaad.
Schuif de bakplaat in de oven en bak de pizza, afhankelijk van je apparaat, tussen de 10-15 minuten goudbruin. (Opm: voor twee bakplaten gelden andere baktijden).
Het geheel ziet er dan zo uit. Maagdelijk blank.

Het resultaat …. een overheerlijke pizzabodem! Aan de rand fijn luchtig en “gebubbeld”, in het midden niet taai of klef. Gewoon een geweldige bodem. Hier in huize Eetplezier wordt voortaan nooit geen ander recept meer aangehouden. Omdat ik gewend ben er altijd een overload aan groenten op te doen, was het wel even wennen aan het dun belegde karakter, maar door de verrukkelijke, boterachtige smaak van de burrata én de aanwezigheid van een frisse side salad, waanden Man en ik ons toch echt even in de Italiaanse hemel. Grande grazie, Antoinette.