Social distancing de eerste dagen

Boodschappen online

Wat er aan vooraf ging. De eerste dag van mijn fysiek-sociale onthouding breng ik al regelend door. Mijn twee grootste zorgen zijn de zorg om mam en onze wekelijkse boodschappen. Als ik die twee  veilig zou weten te stellen, zou ik me met een gerust kunnen overgeven aan het invullen van mijn persoonlijke dagindeling.

G. en ik halen op de meest onregelmatige dagen levensmiddelen. Omdat we nu eenmaal in de luxe-positie zitten dat we niet meer te maken hebben met vaste werktijden. Dat schept ruimte, rust en tijd. Dus combineren we een dagelijkse wandeling met een bezoekje aan de Appie of een lokale ondernemer. Want voorraad is belangrijk in huize Eetplezier, het geeft mij een gevoel van veilige onbezorgdheid. On-line boodschappen bestellen is tot vandaag een high-tech instrument van “boven de grote rivieren”. Onverstoorbare, nijvere Zeeuwen doen niet mee aan dit soort stadse flauwekul. Nu ben ik slechts import, dus mijn gedachten gaan toch wel razendsnel richting deze manier van proviand aanleggen.

“Social distancing de eerste dagen” verder lezen

Zelfscannen of kletskassa

Zelfscannen of kletskassa

Het was altijd behoorlijk afzien, boodschappen doen bij de Appie waar ook mijn bescheiden buitenhuisje gevestigd is. Toen ik twintig jaar geleden mijn oog liet vallen op een plekje dicht achter de Zeeuwse duinen, wist ik natuurlijk dat ik niet de enige was, die aldaar invulling zocht voor recreatie. Wandelen, zwemmen, mountainbiken, zonnen, kitesurfen, alles is mogelijk op dit groen-blauwe puntje van Schouwen-Duiveland. Ik vind een beetje reuring wel aangenaam, dus zag de problemen niet.

Wat ik echter me destijds niet realiseerde was wat een omvangrijke mensenmassa voor invloed kan hebben op je dagelijkse boodschappen. Elke badgast, elke kampeerder moet ook eten en aangezien de volgende fatsoenlijke supermarkt al gauw zo’n 18 km verderop gelegen is, klontert dat complete hevig zwetende zwikkie samen in de relatief kleine Appie waar ik toevallig óók net mijn portie mondvermaak haal.

“Zelfscannen of kletskassa” verder lezen

Boodschapjes doen

boodschapjes

De Man kijkt nooit naar reclamefolders. a) Omdat het hem geen hout interesseert en b) omdat Echte Mannen wel iets anders aan hun hoofd hebben dan boodschapjes doen.

De druilerige zondagmiddag van gisteren bleek zich echter bij uitstek te lenen om – weliswaar met alle zichtbare tekenen van verveling – op oud foldermateriaal te herkauwen. Tjee, dan ontdek je nog eens wat! Zijn Sensodyne tandpasta in de reclame enne die lekkere jam, weet je wel, van dat Franse merk, enne ijs, ja, dat ook, enne sjokola, die goeie.

Dus ging De Man vanmiddag gewapend met boodschappenlijst naar Appie voor de immer noodzakelijke boodschapjes. Niet zijn kop of thee, want als er één een oplichter is, nou, dan is Appie het wel volgens hem. Prijsafspraken met zwaar onderbetaalde leveranciers, vaste contracten waardoor de Greenery geen voet tussen de deur kan krijgen, goedkoop Argentijns vlees dat reeds 5 jaar ingevroren is geweest enz.
Maar goed, in deze dure tijden doet een mens wat om op de kleintjes te letten.

Boodschappenronde

Al bij de kassa kwam de teleurstelling. Op de tandpasta en het ijs géén korting. Rap naar de klantenservice dan maar. Alwaar de dame met strenge blik De Man attendeerde op het feit dat hij geen Jokers had geplakt. Geen jokers, geen korting, voegde ze er beslist aan  toe. Bij dergelijke prietpraat doemen er voor ’s Mans ogen venijnige martelwerktuigen op. Gelukkig heeft hij intussen na 54 jaar geleerd dat alleen de juiste argumenten hout snijden in zo’n geval. Dus zegt hij braaf: dan plak jij er toch een sticker op. Die heb ik niet, zegt de dame, vastberaden haar klant niet tegemoet te willen komen.

De Man denkt na en zegt: “Goed, dan gaat de koop niet door. Doe alle boodschappen maar retour en geef me mijn geld terug”.
Dat vergt een hoop gedoe alvorens je dat correct in je kassasysteem verwerkt hebt. Bovendien oogde de dame alsof ze een zwaar weekend achter de rug had. Ze zuchtte duidelijk hoorbaar drie maal zó diep dat De Man bijna zijn merk tandpasta aan wilde bevelen.
Gelukkig bracht een toegesnelde hulpklaas de oplossing. Hij toverde jolig een boekje vol met stickers uit zijn toonbank, plakte die her en der op ’s Mans boodschappen en glimlachte vriendelijk, zoals geleerd op de  “hoe stel ik mijn klanten tevreden”-training.  Appie blij. Man blij.

Moraal van het verhaal.
1) Appie blijft een oplichter en doet doodleuk aan ontmoedigingsbeleid. M.a.w. als de klant pas thuis opmerkt dat hij de voorgespiegelde korting niet heeft gehad, is dat jammer voor hem. Eigen schuld, dikke bult. En Appie houdt meer geld in de kassa.
2) Door de invoering van die zinloze jokers, kun je de klant de illusie geven dat hij bovengemiddeld slim is. (Hij moet immers de stickertjes niet vergeten).
3) De klant is bij Appie, zelfs met jokers, duurder uit dan bij een andere supermarkt. De jokers worden ingezet in het geheel van prijsoorlogje en concurrentieslagje spelen. Appie probeert op deze kinderlijke manier gewoon meer spelers (= klanten) te trekken. Waarvan akte.