De effecten van een jaar sociale isolatie

De effecten van een jaar sociale isolatie

Op woensdag 4 maart 2020 besluit ik voor mezelf in sociale, of liever gezegd fysieke, isolatie te gaan. Er zijn op dat moment 38 besmettingen met het coronavirus vastgesteld in Nederland. In mijn onderbuik rinkelen er dan al vier dagen lang doordringende alarmbelletjes. Ik maan ze tot nuchterheid en logica. Maar als op een gegeven moment hun geluid mijn innerlijke stream of consciousness dreigt te overstemmen, hak ik de knoop door. Hoezeer ik mijn medemens ook liefheb, de komende tijd komt er niemand mijn huisje meer binnen. Ook buitenshuis zal ik even niemand meer ontmoeten. Voor een sociaal beestje als ik voelt dat alsof ik mijn poot eraf ga knagen, omdat ik in een klem gelopen ben en een afschuwelijke keuze moet maken.

Vandaag zijn we ruim een jaar verder en maak ik de balans op. Veel vragen omtrent het COVID-19 virus zijn nog steeds niet beantwoord. Is de handel in levende dieren inderdaad de oorzaak, zoals eerst werd verondersteld bij de markt in Wuhan? Of is de oorsprong gelegen in de almaar uitdijende  en intensievere veeteelt? Zijn het de grotere druppels of toch de minuscule aerosolen die voor overdracht zorgen? Gaan alle vaccins tezamen zorgen voor volledige uitroeiing van het virus, zoals dat bijvoorbeeld bij pokken het geval was of wordt het vaccin onderdeel van een jaarlijks terugkerende traditie, zoals de griepprik? We zullen voorlopig nog even op de wetenschappelijke bewijzen en antwoorden moeten wachten, vrees ik.

Wat dit jaar me persoonlijk heeft gebracht, kan ik gelukkig wél heel gemakkelijk zelf beantwoorden. In mijn beleving zijn er veel zaken van allerhande aard bloot komen te liggen. Omdat we ons door allerlei beperkende maatregelen niet langer konden onderdompelen in de tot voor kort voorhanden zijnde poel van allerhande genoegens, werden we grotendeels teruggeworpen op onszelf. Ik, ik en nog meer ik en ja, dat was best confronterend voor veel mensen. Wat doe je opeens met al die vrijgekomen tijd, nu de overheid zo’n beetje alle feestelijke franje van ons bestaan heeft afgerukt? Geen afmattende funshop-expedities, geen mogelijkheden om ons cultureel besef enigszins op te vijzelen, om van een genoeglijk etentje met vrienden of een luidruchtig avondje pierewaaien nog maar te zwijgen. Discipline bleek het toverwoord dat ons op de been moest houden: dierbaren zoveel mogelijk – op afstand –  bijstaan, thuis op de loopband of de hometrainer het lijf in shape zien te houden, als juf/meester én moeder/vader tegelijkertijd optreden, belachelijk veel tijd achter de beeldschermpjes doorbrengen en vooral binnen de eigen bubbel het plezier opzoeken. 

“De effecten van een jaar sociale isolatie” verder lezen