Palmiers van bladerdeeg volgens Cees Holtkamp

Palmiers van bladerdeeg volgens Cees Holtkamp

Mijn thuisbakkertje is van het jolige type. Ook al bakt hij nóg zo graag, waaronder ons dagelijks brood, hij neemt het allemaal niet zo nauw, om het maar eens politiek correct te zeggen. Smaak, daar gaat het om, verzekert hij me keer op keer. Uiterlijk vertoon past niet binnen zijn levensfilosofie. Goed = goed. Ofwel: van een mooi gedekte tafel kun je nog niet eten. 

Daar heeft hij natuurlijk wel een beetje gelijk in, hoewel ik dat met enige zuinigheid zal toegeven. Dit alles onder het motto: beter één bakker in de keuken, dan tien in de lucht. Zo, dat is eruit. Kortom: G was dik tevreden met zijn broodbakkunsten en ik ook. Dat het zo tot in lengte van jaren zou moge blijven voortduren, was mijn gedachte. Toen kwam echter de dag waarop hij verkondigde: ik ga bladerdeeg maken! Nu weet iedereen met een beetje bak-ervaring dat bladerdeeg maken een serieuze aangelegenheid is. Een die veel geduld, tijd en precisie vraagt. Dus mat ik mijzelf de rol van geduldige schooljuffrouw aan en wees hem op alles wat fout kon gaan. Maar mijn leerling was onwillig; hij gooide vastberaden alles in de strijd om mij te overtuigen dat we zonder zelfgemaakt bladerdeeg niet verder konden leven. 

“Palmiers van bladerdeeg volgens Cees Holtkamp” verder lezen

Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze

Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze

Met enig genoegen stel ik vast dat het opnieuw twee januari geworden is. Dag twee van een vers nieuw jaar met twee tweeën en twee nullen. Zo’n blanco, onbeschreven jaar dwingt tot vooruit kijken. Hoe ga ik de voor mij liggende 363 dagen vullen? Waar worden de mensen om me heen en ik gelukkig van? Wat is zinvol? Welke uitdagingen dien ik nog te bedwingen? Op welke thema’s ga ik focussen? 

Gelukkig heb ik niet langer de intentie om de regie over mijn leven te willen voeren. In de praktijk loopt het toch allemaal net iets anders dan ik in mijn mooiste fantasieën had bedacht. Wel wil ik proberen om het thema Hoop & Humor nog meer te integreren in het leven van alledag. Hoop, omdat zonder hoop alles zinloos lijkt. Zonder hoop geen leven. En met een fikse dosis humor wordt dat hoopvolle leven meteen een stuk aangenamer.

“Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze” verder lezen

Pissaladière van bladerdeeg

Pissaladière

Zondag deed zijn naam eer aan. Een dag met zon, heel veel zon. Vanachter onze blinkend gepoetste ruitjes lijkt het voorjaar wel naar binnen te willen springen. Ontluikende fris-groene bomen, kwetterende vogels en een diepblauwe lucht. Dus vertrekken G. en ik welgemoed van huis voor een tochtje door het Zeeuwse landschap. Wèg met die wintermuizenissen, alle wollen truien en sjaals de kast in, want hup, het voorjaar wenkt.

Helaas lijkt Zeeland altijd buiten de reguliere weerberichten te vallen. Als half Nederland in korte broek en voorzien van zonneklep de terrassen bezet houdt, trotseren de Zeeuwen nog steeds klappertandend de immer venijnig snijdende westenwind. Zo ook op deze schitterende zondag.

“Pissaladière van bladerdeeg” verder lezen

Tomatatin op de wijze van Estée Strooker

Tomatatin

Tomatatin. Je verzint het niet, een omgekeerde tomatentaart. Met ui, balsamico en venkelzaadjes. Een heerlijk vegetarisch gerecht.

Toevallig ben ik al van kindsaf aan dol op tomaten. Op de boterham, met een snufje suiker of zout. In de soep, met wortel, ui en geurige kruiden.  En natuurlijk ook in de traditionele Italiaanse gerechten, zoals all’ amatriciana of de pizza. “Tomatatin op de wijze van Estée Strooker” verder lezen

Pasteitjes met zoete aardappel en geitenkaas

Pasteitjes met zoete aardappel

Trek hebben in iets warms en knapperigs, liefst ook nog voedzaam. Dat herken je toch wel, nu weliswaar het voorjaar aangebroken is, maar de weergoden zich nog niet van hun zachtste kant laten zien? Een regenbuitje hier, een venijnig windje daar, met als resultaat een rillerig gevoel bij thuiskomst. Van het volgende recept kikker je weer helemaal op. Pasteitjes met zoete aardappel en geitenkaas. Het is afkomstig (alweer? Jawel, alweer! 2016 is tenslotte niet voor niets uitgeroepen tot het jaar van de Boon) uit het boek Bonen van Joke Boon. Inmiddels heb ik er al best veel uit gemaakt en alles is even lekker.

De aluminiumbakjes die de auteur bij dit recept aanbeveelt, kon ik zo gauw niet vinden in de winkel, dus nam ik mijn toevlucht tot de standaard papieren muffinvormpjes. Dat was niet echt een succes. Ik kreeg de pasteitjes moeilijk los uit het vormpje. Ze smaakten overigens boven verwachting. Zoet en smeuïg. Knapperig met een zachte vulling. En o, de zoete aardappel zorgt voor een feestelijk oranje tintje

Pasteitjes met zoete aardappel en geitenkaas

Ingredienten
1 pakje roomboter bladerdeeg
Olie
1 ui, gesnipperd
1 teentje knoflook, geperst
100 gr zoete aardappel, in blokjes
2 tl garam massala
100 gr gekookte mungboontjes (= ca 50 gr gedroogd)
1 opgehoopte eetl mangochutney
1 eetl Kikkoman sojasaus
75 gr zachte geitenkaas
50 gr zoute pinda’s
1 ei, losgeklopt
2 tl nigellazaad
Zout, peper

Bereidingswijze:
Bekleed een muffinplaat, pasteibakjes of ramequins met een plakje ontdooid bladerdeeg.
Vergeet niet het plastic velletje te verwijderen.
Snijd de randjes die erover hangen, ervan af en bewaar deze voor de dekseltjes.
Prik de bodempjes in met een vork.

Verhit de olie in een koekenpan. Fruit de ui en knoflook zachtjes aan.

Voeg de zoete aardappelblokjes en de kerrie toe en schep dit al bakkend goed om.
Voeg 3 à 4 eetlepels water of kookvocht van de mungboontjes toe. Smoor de aardappel met een deksel op de pan in 5-8 minuten gaar. Controleer met een vork of de aardappel zacht genoeg is.

Voeg nu de mungboontjes, de mangochutney, de sojasaus en wat peper en zout toe. Roer goed door.

Verkruimel de geitenkaas en roer deze samen met de pinda’s door de warme vulling.

Verwarm de oven voor op 220 graden.

Verdeel de vulling over de met deeg beklede bakjes. Druk eventueel een beetje aan met een lepel.

Maak dekseltjes van het overgebleven deeg. Maak met je vinger of een kwastje de rand nat en druk de dekseltjes stevig op de ondergrond.

Kwast elk pasteitje aan de bovenkant in met ei en bestrooi met nigellazaad.

Bak in de voorverwarmde oven in 20-25 minuten goudbruin en gaar.

Witlofsalade met dadels en kaas

Witlofsalade met dadels en kaas

Medio oktober 2013. Zo’n dag dat ze daarboven voor de derde keer op een rij, nog steeds emmers en emmers water leeg kieperen over ons. Zeeland doet zijn naam eer aan. Boven, opzij, onder, naast ons, overal zijn er zeeën van water. Teveel. Niemand wordt er blij van. Geen idee of ze daarboven ook aan internet doen en zo, maar mocht iemand dit lezen: gelieve te stoppen nu.

Maar het was tevens de dag dat Matt Preston’s Beste recepten in de bus viel. Lekker leesvoer, mocht deze grijze treurnis nog even blijven voortduren. De dag ook van smakelijke Taggiasche olijven, kleverige Medjool dadels, knapperig desembrood, geurende kruiden, pikante kaasjes en boterige Hass avocado’s scoren. Allemaal bij de Sligro. Het culi-walhalla voor veel foodies. Driewerf hoera voor deze grootgrutter!

Zoals alle voorgaande jaren, bezoek ik op deze herfstige midden-oktoberdag het meest authentieke adresje van geheel Zeeland: walnotenboer Kwekerij Westhof. Daar kunnen ze de vraag naar deze verse noten bijna niet aan. Met enig geluk kan ik vier zakken meenemen. Ik verheug me nu al op het krakende geluid van kapot springende bolsters. Fijn spul door de salade. In boterkoek met appel. Of gewoon, bij een rood wijntje. Mijn kamer ziet er na een kwartiertje kraakgeweld uit als een slagveld, maar dat is voer voor kniesoren.

En verder is er ’s avonds een vers gebakken bladerdeegbakje met daarin homemade ragout. Wel eerst bouillon maken natuurlijk. Van rundvlees en heel veel botten, inclusief een keur aan kruiderij en groente. Daar hoef je geen culinaire Hoge School voor doorlopen te hebben; dat zet je eenvoudigweg op het vuur en vervolgens laat je het daar gedurende een uur of 8 héél zachtjes staan pruttelen. Het water mag net aan in beweging zijn. Krijg je een heul donker goedje van. Daarna gaan er diverse – afgekoelde – bakjes richting vriezer. Altijd makkelijk. Voor opkikkers op regenachtige zondagmiddagen. Voor kouwelijke snotteraars. Als basis voor nog meer soep. De rest bind ik op de klassieke manier. Met een warm boter-bloemmengsel en koude bouillon. Nog wat blokjes ui, wortel, prei en bleekselderij bakken en door de ragout mengen en klaar is Nell.

Erbij een witlofsalade, waarmee men alle kanten op kan. Ik maakte deze samenstelling ervan, geïnspireerd door Jeroen Meus. Zoet, zout, filmend en bite, alles zit erin. Plus een boel vitamientjes en mineraaltjes.

Witlofsalade met dadels en kaas

Ingrediënten:
3 eetlepels créme fraîche
1 sjalot
1 eetl. appelsap
1 eetl. citroensap
1 eetl. walnotenolie
honing
peper/zout

3 stronkjes witlof
1 groene appel (Granny Smith)
50 g walnoten, fijngehakt
4 à 5 medjool dadels, ontpit en in stukjes
200 g oude kaas (Reypenaer bijvoorbeeld)
optioneel: kervel of tuinkers

Bereidingswijze:
Snipper de sjalot heel fijn.
Maak vervolgens de dressing door alle ingrediënten goed door elkaar te mixen.

Snijd de witlof grof. Het mag allemaal best een beetje rustiek.
Schep alles in een grote kom.
Snijd de appel julienne en voeg bij het witlof. Schillen is niet nodig.
Voeg de dadels en de noten toe en hussel alles met de dressing door elkaar.
Met een dunschiller kun je er vervolgens “flakes” kaas overheen schaven.
Mocht je kruiden als kervel of tuinkers in huis hebben, kun je deze er nu over strooien.

Witlofsalade