Koffiecake met walnoten uit Brits Bakboek

Koffiecake met walnoten

Goed, het was het weekend waarop ik het aandurfde om mam een paar dagen bij ons in huis te laten verblijven. Zo zonder essentiële sociale contacten en gezien haar leeftijd (90) ook weinig ander vertier, wordt het leven er bepaald niet leuker op.  Gelukkig blijft ze opgewekt en optimistisch over de toekomst. “Volgend jaar kunnen we misschien weer uit eten” en “zolang ik nu nog maar mijn potje kan blijven koken”. Wat is ze blij met de bezorgservice van meneer Appie! Zo hoeft ze niet naar die enge supermarkt. Oké, dat ze haar favoriete brood alleen ongesneden kan bestellen is wel even een nadeel, maar voor het overige vindt ze het een prima oplossing.

Zelfs als de koekjes in honderdduizend kruimels in hun verpakking zitten, dan nog vertelt ze me ‘s avonds tijdens ons dagelijkse telefoongesprek over de vriendelijke jongeman die alles bracht. “Het zijn altijd keurige, beleefde jongens”, oordeelt ze toegeeflijk. (Noot: Ik ben iets minder mild daarin, zeg mar gerust op het randje van kwaadaardig, vooral na de grootschalige storing van de bestelapp gisteren, waardoor mijn vaste  bezorgmoment bijna kwam te vervallen). Terug naar mam. Zeven maanden vrijwel volstrekte isolatie doen iets met een mens. De hoogste tijd voor wat afleiding in het Zeeuwse. Redenen genoeg voor extra verwennerij en iets lekkers bij haar vertrouwde kopje groene thee.

“Koffiecake met walnoten uit Brits Bakboek” verder lezen

Zelfscannen of kletskassa

Zelfscannen of kletskassa

Het was altijd behoorlijk afzien, boodschappen doen bij de Appie waar ook mijn bescheiden buitenhuisje gevestigd is. Toen ik twintig jaar geleden mijn oog liet vallen op een plekje dicht achter de Zeeuwse duinen, wist ik natuurlijk dat ik niet de enige was, die aldaar invulling zocht voor recreatie. Wandelen, zwemmen, mountainbiken, zonnen, kitesurfen, alles is mogelijk op dit groen-blauwe puntje van Schouwen-Duiveland. Ik vind een beetje reuring wel aangenaam, dus zag de problemen niet.

Wat ik echter me destijds niet realiseerde was wat een omvangrijke mensenmassa voor invloed kan hebben op je dagelijkse boodschappen. Elke badgast, elke kampeerder moet ook eten en aangezien de volgende fatsoenlijke supermarkt al gauw zo’n 18 km verderop gelegen is, klontert dat complete hevig zwetende zwikkie samen in de relatief kleine Appie waar ik toevallig óók net mijn portie mondvermaak haal.

“Zelfscannen of kletskassa” verder lezen