Warme appeltjes uit de oven

Warme appeltjes uit de oven

Nu de dagen weer een gevoelig stukje kouder worden, is het heerlijk om de knisperende buitenlucht op te snuiven met daarin een scala aan verwaaide geurtjes zoals de typische schimmelgeur van paddenstoelen,  maar ook de kruidigheid van naaldhout en het rokerige  aroma van een open haard. En als na verloop van tijd het puntje van je neus gelijkenis begint te vertonen met de ijzige top van de Mont Blanc, dan weet weet je dat het tijd is om naar huis terug te keren. Hoe prettig is dan het thuiskomen! Want daar, binnen de behaaglijke warmte van je eigen huis, is het gelukzalig wegdromen met een dampende kop thee of chocolademelk. Speculaasbrok ernaast en (na)genieten maar van alles wat je onderweg tegenkwam.

Op dit soort dagen kan ik intens gelukkig worden van eten dat mij voedt en ergens diep van binnen een warme, troostende hand om mijn hart legt. Noem het kinderlijk, naïef  of misschien zelfs apart, voor mij betekent voedsel altijd, hoe woelig de baren ook bij tijd en wijle kunnen zijn, een geruststellend baken om op te navigeren. In dit jaargetijde zijn er heel veel gerechten die dat opbeurende en troostende in zich hebben. Allereerst de befaamde stoofpeertjes, maar ook gerechten als erwtensoep, rodekool met hachee en zelfgemaakte ragout, doen mij wegzwijmelen in een genotzuchtige roes.

“Warme appeltjes uit de oven” verder lezen

La Baguette – Burgh-Haamstede

Bij lunchroom La Baguette in Burgh-Haamstede voel je je onmiddellijk thuis. Als G. en ik er op die winderige woensdagmiddag binnenstappen, komt de huiselijke geur van versgebakken appeltaart ons tegemoet. Met zo’n dertig zitplaatsen ziet het er binnen knus en snoezig uit. Een mix van retro-kleuren – oranje, paars en donkerbruin – domineert het interieur. Aan de muren grappige zwart-wit posters van krantenkoppen en de Eiffeltoren. Alles oogt in deze lunchroom keurig aan kant en superschoon; duidelijk het werk van vlijtige vrouwenhanden! Nog te vaak kom ik bij dit soort gelegenheden smoezelige tafeltjes tegen, liggen er broodkruimels op de grond, is het bestek vlekkerig en ontwaar ik onafgesloten afvalbakken. Daar is bij La Baguette absoluut geen sprake van. Wat mij persoonlijk betreft is dit een absoluut plusplunt! La Baguette

La Baguette in Burgh-Haamstede

Maar die overheerlijke geur van vers gebak, daar wil ik natuurlijk meer van weten en ik informeer bij de alleraardigste eigenaresse Diana of haar gebak inderdaad allemaal home made is. Ze knikt bevestigend en voegt eraan toe dat dat ook geldt voor de koekjes en cakes. Met een vader als banketbakker moet dat lukken toch, zegt ze guitig.

Niet veel later smikkelt G. van zijn royale appelpunt en ik van mijn ferme plak frisse citroencake. Ze zijn bepaald niet “zuunig” hier, ook al zijn we in Zeeland. En natúúrlijk proeven we de liefde voor het vak die hierin meegebakken is, zonder de industriële ongein die vaak verstopt zit in het banket van vandaag. La Baguette

Intussen zie ik ook bijzonder smakelijk belegde broodjes voorbij trekken. Baguettes om precies te zijn, hoe kan het ook anders. Op de kaart staat o.a. huisgemaakte tonijnsalade met rode ui, Diana’s befaamde gehaktbal maar ook mozzarella met tomaat. Vrijwel direct neem ik me voor terug te keren voor een aangename lunch.

Leuk detail is dat het terras voor het pand is opgesteld rondom een zgn travalje (hoefslag). Dit is een stellage die gebruikt werd voor het beslaan van ezels en paarden. Deze travalje is lang geleden in onbruik geraakt en wordt nu opgesierd door een groot aantal fleurige zomerbloeiers. Een ideale pleisterplaats, met name omdat het dak van de travalje koelte biedt wanneer de zon zich laat zien. En geloof me maar: met het aantal zonuren zit het hier in de westhoek van Schouwen-Duiveland meer dan goed! La Baguette

Diana runt haar lunchroom samen met dochter Louise, die aanwezig is in de weekenden en de vakanties en een vaste kracht voor de drukke dagen zorgt voor ondersteuning. La Baguette is 7 dagen per week geopend, vanaf 08.30 uur. Op dat tijdstip kan men er al terecht voor een heerlijk uitgebreid ontbijtje, inclusief warme croissants, vers geperste jus d’orange en een warm eitje. Al dit lekkers is te vinden aan de Ring 23 in Burgh-Haamstede.

Appeltaart met zelfbeklag

Appeltaart met zelfbeklag

Na het luidruchtige feestgedruis van de afgelopen weken vond ik het de hoogste tijd voor een dagje appeltaart met zelfbeklag. De taart kwam pas veel later op de dag, het zelfbeklag ving reeds ‘s morgensvroeg aan. Alles voelde stroef en klam aan. Het dekbed was veel te dik, de matras te zacht, overal in huis stond de cv te loeien (voelde de Man dat dan niet???) en au, au, au, wat deed mijn oortje pijn.

Nu heb ik de overtuiging dat je pas naar een Dokter moet als je dood gaat. De Man denkt daar anders over, acht zichzelf ook niet empatisch genoeg om iets van al dat ongerief te kunnen verzachten en vindt een gang naar de Dokter in dergelijke gevallen de enige juiste. Die hebben er tenslotte voor doorgeleerd om geweeklaag om te zetten in een professionele vorm van medeleven.

Aldus geschiedde. Ter plekke maakte ik van deze unieke en eenmalige gelegenheid gebruik om alle  mankementen van de afgelopen vijf jaar op te sommen. Inclusief de global warming, waarvan ik sterk het idee dat het op mij meer invloed had dan op andere personen. Dokter knikte begrijpend. Echt waar!

Ik ging de deur uit met oordruppels, terwijl zijn woorden nagalmden in mijn oren. Goh, Nell, wat wil je? Je bent vijfenvijftig. Natuurlijk zit je er volop in. Hij sprak het uit alsof het een zeer bedenkelijke leeftijd is, hoewel ik toch ook iets geruststellends meende te bespeuren in zijn stem. Dat ik hem bijvoorbeeld al die tijd weinig tot nooit bij mij geroepen had, dat er tot nu toe geen kunstmatige hormonen aan te pas hoefden  te komen om mij door mijn ondergang, euh, overgang te loodsen, dat er vrouwen zijn die …etc. etc. Dat het in die zin dus nog reuze meeviel. Kalmerende woorden allemaal.

Op weg naar huis dacht ik bij mijn bank nog snel wat af te kunnen handelen. Dat werkt zo ook niet meer anno 2012. Voor een simpel vraagje aan een baliemedewerk(st)er kun je rustig een aantal uren uittrekken. Kleinere bankgebouwen, minder personeel, maar een even zo grote klantenkring als vroeger. Resultaat: wachten, wachten, wachten. De illusie dat ik, vanuit mijn luie stoel, met één druk op de knop al mijn geldzaken kan regelen, heb ik allang opgegeven. Inmiddels voelde ik de eerste transpiratiedruppels opkomen, ergens tussen mijn opstaande nekharen.

Toen ik uiteindelijk thuis kwam, stond de Man ongerust voor het raam te wachten. De theepot stond gevuld, met versgebakken appeltaart ernaast. Waarschijnlijk bedoeld om iets van het leed te verzachten. Hij vroeg bezorgd wat Dokter gezegd had, bestudeerde het flesje oordruppels, schonk thee in en sneed de taart aan. Kijk, daar knapt een mens enorm van op.

Hoe het nu met me gaat? Dank u, ik voel me door al die aandacht al een stuk beter. Het is ook opeens een stuk minder warm, vinden jullie ook niet?