Selleriesalade zonder kunstmatige toevoegingen

Selleriesalade zonder kunstmatige toevoegingen

Cha, cha, cha, wat zullen we eten? Cha, cha, cha, wie kan het weten? Wie is de man die mij dat zeggen kan? De groenteman …. cha, cha, cha. In mijn jeugd heb ik dit deuntje heel wat keer uit de Philips buizenradio horen schallen. Wie kent deze radio’s nog? Met zo’n flakkerend groen lichtje rechtsboven, bedoeld als leidraad voor de fijnafstemming. Nostalgie van de bovenste plank. Samen met herinneringen aan twee mud aardappels in de speciaal daarvoor getimmerde kist in de schuur, ijsbloemen op steenkoude slaapkamerramen, een snorrende roodgloeiende kolenkachel, het vlooienspel op het dubbeldik pluchen tafelkleed en mam die, geruit schort om het middel geknoopt, in dampende pannen staat te roeren. 

Genoeg gezwijmeld. De feiten: bovenstaand cha-cha-cha-melodietje ging vooraf aan een gesproken radiosketch tussen de groenteboer en zijn vrouwelijke klant. We spreken begin jaren zeventig. De groenteman bespreekt met “de huisvrouw” de juiste bereidingswijze van een recept. Ook staat hij stil bij seizoensgroenten en welk fruit er op dat moment het best genuttigd kan worden. Het geheel is van een vrouwonvriendelijkheid die anno 2020 echt niet meer zou kunnen. Een man dicteert een vrouw wat ze als maaltijd die dag zou kunnen voorschotelen. Veel gekker moet het toch niet worden. Gelukkig hebben we nu Angélique Schmeinck, Estée Strooker, Nigella Lawson, Donna Hay en de onvolprezen Mary Berry, allemaal vrouwelijke chefs die de mannen van toen nog een heel leerzaam culinair en lesje kunnen leren.

“Selleriesalade zonder kunstmatige toevoegingen” verder lezen

Appel-kaneelkoekjes uit de Koekjesbijbel

Appel-kaneelkoekjes
Om eerlijk te zijn heb ik me nog geen moment verveeld tijdens onze sociale onthoudingsperiode. Er dient zich elke dag wel iets aan wat de moeite waard is. Natuurlijk is een kletspraatje met vrienden heel gezellig en is een etentje buiten de deur ook nooit te versmaden, maar zolang het Monster der Monsters rondwaart in den lande, om je vervolgens pardoes te kunnen bespringen, ben ik best bereid om dit nog een tijdje vol te houden.

Toegegeven, het is voor mij misschien gemakkelijker te praten dan voor een actief en jong gezin met kinderen die alle kanten op willen, behalve de goede. Ik begrijp dat volkomen. Maar goed, laten we gewoon proberen met z’n allen niet teveel te morren, maar simpelweg de regels te respecteren. Zo moeilijk is dat allemaal niet; anderhalve meter afstand betekent ook echt niet meteen het einde van de wereld. Er blijft nog meer dan genoeg over om van te genieten. Deze appel-kaneelkoekjes uit de Koekjesbijbel smaken overheerlijk bij een geurig kopje Ceylon thee. Appel versus kaneel is als vanouds een match made in heaven en in deze koekjes gaat er dan ook nog een ferme slok Amaretto bij. Yammie, yummie. 
 
“Appel-kaneelkoekjes uit de Koekjesbijbel” verder lezen

Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze

Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze

Met enig genoegen stel ik vast dat het opnieuw twee januari geworden is. Dag twee van een vers nieuw jaar met twee tweeën en twee nullen. Zo’n blanco, onbeschreven jaar dwingt tot vooruit kijken. Hoe ga ik de voor mij liggende 363 dagen vullen? Waar worden de mensen om me heen en ik gelukkig van? Wat is zinvol? Welke uitdagingen dien ik nog te bedwingen? Op welke thema’s ga ik focussen? 

Gelukkig heb ik niet langer de intentie om de regie over mijn leven te willen voeren. In de praktijk loopt het toch allemaal net iets anders dan ik in mijn mooiste fantasieën had bedacht. Wel wil ik proberen om het thema Hoop & Humor nog meer te integreren in het leven van alledag. Hoop, omdat zonder hoop alles zinloos lijkt. Zonder hoop geen leven. En met een fikse dosis humor wordt dat hoopvolle leven meteen een stuk aangenamer.

“Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze” verder lezen

Hete Bliksem op de wijze van Felix Wilbrink

Hete Bliksem

Mensen die zichzelf durven zijn, zonder pretenties of dikdoenerij, vind ik bijzonder aangenaam gezelschap. Als diezelfde mensen dan ook nog op een innemende wijze babbelen of schrijven over alles wat met eten te maken heeft, dan kan er wat mij betreft, niets meer stuk. Felix Wilbrink is zo’n persoon. Hij straalt, zoals Jeroen Meus dat ook op onnavolgbare wijze kan, iets van huiselijke gezelligheid uit. Alsof het leven elke dag een grandioos feestje is. En zo is het ook natuurlijk. Goed, dat je op sommige dagen zelf de slingers op moet hangen voor de broodnodige leut, dat laat ik gemakshalve even buiten beschouwing. 

Huiselijke knusheid dus. Daar hoort vanzelfsprekend altijd een tafel bij. Met goed gevulde borden en veel onderling gekeuvel en gelach. In mijn hoofd bevindt zich een stevig verankerd arsenaal aan geuren, geluiden en smaken. Dat gaat daar nooit meer weg. Als ik gebakken knoflook en uien ruik, denk ik aan de overvloedige rijsttafel van pap, die daarmee twee dagen in de weer kon zijn. Het typische “plopje” van een beugelflesje brengt me terug naar het jaar 1961, toen mijn neefje en ik met onze glaasjes gifkleurige roze of gele priklimonade verschansing zochten in de muffige bedstee van onze grootouders. 

Lees verder

Knolselderijsoep met kerrie en gebakken appel

Zo’n winterse dag zonder een sprankje zon. Waarop de grijsheid van het bestaan zich in haar hevigste vorm doet gelden. Met de snelheid van een overjarige reuzenschildpad klim ik mijn behaaglijke bedje uit. Futloos hang ik boven mijn Villeroy & Boch Pure Stone wastafel. Is dat kalk daar? Alweer? Briefje….antikal. Dadelijk even het boekje met Onderhoudsadvies voor uw sanitair erbij zoeken.  “Knolselderijsoep met kerrie en gebakken appel” verder lezen

Appel-abrikozencake

Appel-abrikozencake

Best vreemd, zo’n aanval van ontzettende trek in iets zoets. Voor mij althans. Want in tegenstelling tot de meeste hartige zaken, waaraan ik me verlekkerd kan vergapen, zijn de meeste zoetigheden niet aan mij besteed. Of het nu kleverige nutella muffins, machtige banoffee pie of smeuïge cheesecake betreft, ik transformeer er ogenblikkelijk van tot een opgeblazen ballon. Dat voelt niet fijn en bovendien is het calorie-technisch ook niet helemaal oké te noemen. 

En als het dan een keer zoet moet, geef mij dan maar een eenvoudig, maar lekker plakje cake. In deze appel-abrikozencake zit, zoals de naam al doet vermoeden, ook nog wat fruit verwerkt. Dat maakt de cake heerlijk fruitig van smaak. Gezond mag ik zeker niet zeggen? Het recept komt opnieuw van good old Mary Berry, de meest bekende taarten- en koekjesbakster van het gehele Engelse Koninkrijk. Natuurlijk kent iedereen haar ook als jurylid van The Great Britisch Bake Off, het Engelse equivalent van Heel Holland Bakt.

Appel-abrikozencake

Ingredienten:
250 gr zelfrijzend bakmeel
1 theel bakpoeder
225 gr fijne tafelsuiker
2 grote eieren
½ theel amandelextract
150 gr boter, gesmolten
225 gr appels, geschild en in dikke plakken gesneden
100 gr ready-to-eat abrikozen, in kleine stukjes
25 gr amandelschilfers

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 160˚ (hetelucht 150˚).
Vet een diepe, ronde springvorm met een diameter van 20 cm in en bedek de bodem met bakpapier.

Doe het meel, de bakpoeder, suiker, eieren, het amandelextract en de boter in een grote kom.
Meng alles goed door elkaar en klop het mengsel 1 minuut grondig door.
Voeg de appels en abrikozen toe en meng ze zacht door het mengsel met een lepel.

Schep het mengsel in de bakvorm, strijk het voorzichtig glad en strooi de amandelschilfers erover.
Bak de cake 1-1½ uur tot hij goudbruin en stevig is en loskomt van de randen van de bakvorm.
Laat hem een paar minuten in de bakvorm zitten.
Haal hem dan uit de vorm, verwijder het bakpapier en serveer de cake lauwwarm.

Bron: Bakbijbel – Mary Berry