Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe

Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe

Mijn persoonlijke houdbaarheidsdatum is inmiddels allang verstreken. Goed, ik besta, dus denk ik dat ik ook nog leef (vrij naar Descartes), maar enige verfrommelde sleetsheid is  mij niet langer vreemd. Och, ik zit er niet zo mee, zolang het hoofd van binnen maar helder en fris blijft, valt alles te managen in het leven. Wel kijk ik graag naar de onbezorgde jeugdigheid van jonge mensen, vooral natuurlijk naar – daar heb je haar weer met haar eeuwige interesse in alles wat door het mondje gaat – speelse chefs die zich nog niets van bestaande conventies aantrekken.

Vroeger was ik dan ook dol op Jamie Oliver met zijn dartele jonge-hondenimago en zijn no-nonsegerechten. Nu Jamie echter al weer geruime tijd zelf vijf kleine Olivertjes dient (op) te voeden, is zijn betoverende aura ook een beduidend stuk minder twinkelend.  Gelukkig kwam ik snel een nieuwe pup, aka veelbelovend kooktalent, tegen om mij aan te laven: de Vlaamse Loïc Van Impe. Even gepassioneerd, even fris en wars van conventies als Jamie.

Mijn Vlaamse lezers kennen hem natuurlijk al veel langer dan ik. Loïc is vlogger, blogger en hartstikke hot op alle social media-kanalen. Zijn vlotte babbel en gepassioneerde, frisse manier van vertellen en koken hebben ertoe geleid dat VTM hem een eigen kookprogramma gaf genaamd “Zot van koken”. Intussen heeft 24Kitchen  hem ook in de herberg opgenomen, zodat ik nu dagelijks om 17.11 uur voor de buis zit, vergezeld van een glaasje wit of rood.

Loïc is een kind van zijn generatie: leergierig, werelds en altijd op zoek naar lokaal gefabriceerde producten. De keuken is van jongs af aan zijn natuurlijke habitat. Hij groeide letterlijk op in de delicatessenzaak van zijn mama, waar hij de ogen uit zijn kop keek. Op een dag zie ik hem zachte amandelkoekjes maken. Hij splitst even een eitje, hakt tussendoor wat amandelen, raspt moeiteloos een sinaasappel en dat alles met het gemak van een volleerde goochelaar. Dat moest ik natuurlijk zelf ook proberen, al was het maar om de te zien of ik zijn kunsten kon evenaren. De echte naam voor deze amandelkoekjes is – denk ik – ricciarelli.  Toen ik voorzichtig van deze versgebakken versie proefde, herinnerde me dat ogenblikkelijk aan mijn jonge jaren. Toen alles nog zacht, zoet en héél verleidelijk leek.

“Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe” verder lezen

Ravani Griekse amandelcake met semolina

Ravani Griekse amandelcake met semolina

Wat kan een mens toch intens naar zonnige oorden verlangen, vooral als een zure noordenwind rond je oren wappert en je de thermostaat bij thuiskomst nog maar eens een graadje hoger zet. Dan wil je je liefst toch even gelukzalig laten meedeinen op de Mediterrane golven van koesterende klanken en tongstrelende hapjes? Je onderdompelen in tijdloosheid en een geruststellende overvloed aan gouden zonnestralen. Citroenen en olijven aan de bomen, zoete tomaten binnen handbereik, aubergines  en courgettes in overvloed, evenals de meest verrukkelijkste kruiden. Niet zo gek dat je van zo’n weelderige lading aan zondoorstoofde producten zoveel smakelijke gerechten krijgt voorgeschoteld.

Tsja, het zit er helaas allemaal nog lang niet in, die ontspannende vakanties met dito etentjes naar zuidelijker landen. Ik heb bange voorgevoelens dat we het ook dit jaar zullen moeten stellen met ons eigen waterige zonnetje, waar met de regelmaat van de klok, ook nog eens dikke grijze wolken vóór hangen. Onder het motto “het is wat het is” ontvlucht ik vandaag dit deprimerende vooruitzicht door nogmaals al mijn kook- en bakboeken door te bladeren. En zie wat ik tegenkom: een Ravani Griekse cake met amandelen en een fris-zoete citroersiroop. De gedachte alleen al doet me watertanden. Aan de slag!  

“Ravani Griekse amandelcake met semolina” verder lezen

Koekjes met krokant Victoriabeslag

Koekjes met krokant Victoriabeslag
“Laat me raden, vier cijfers achter de komma”? De man in de onberispelijke lichtblauwe merktrui loert indringend naar me. Ik bevind me, temidden van een tiental gelijkgestemden, in een teambuilding sessie. Centrale vraag van deze bijeenkomst is erachter te komen wie we zijn, wat we zijn en hoe we functioneren. Dit alles onder het motto: hoe adequater we onze beste kwaliteiten inzetten, hoe productiever we zijn voor de baas. Time-management stond er op de uitnodiging.

Ik spreek van ver voordat de corona in ons leven kwam, zodat het door de onbeperkte contacten alsnog een dolle boel werd. Met ingewikkelde rollenspellen, hilarische karakter-analyses, communicatie-opdrachten en veel te langdradige koffiepauzes ging iedereen na afloop toch nog tevreden naar huis.

“Koekjes met krokant Victoriabeslag” verder lezen

Bananenbrood met chocolade en walnoten

Bananenbrood met chocolade en walnoten

Als je heel je leven gewend bent om als Eskimo in het uiterste noorden van Alaska te bivakkeren, dan wil dat nog niet zeggen dat je niet zou kunnen genieten van een weekje Canarische eilanden. Met andere woorden: alles wat ons dagelijkse leventje zo vertrouwd maakt, hoeft niet de enige echte waarheid te zijn. Soms dienen we grenzen te verleggen of – zoals men dat in deze tijd zo pseudo-hip weet te duiden – buiten onze comfortzone te durven bewegen.

Ik kan me daar wel in vinden. Zodra we het leven niet meer als één groot avontuur beschouwen, is het vaak gedaan met de pret. En hoewel het daadwerkelijke fysieke “bewegen” nu even aan strikte banden is gelegd, blijft het reizen in je hoofd gelukkig altijd mogelijk. Dat het dan in mijn geval meestal ook verwant is aan culinaire uitstapjes, zal voor jullie geen verrassing zijn. Elke dag doemen er in mijn hoofd trajecten op, die – ook al is dat nooit met opzet zo gekozen – leiden naar een nieuw gastronomisch landschap. Ik ken geen scrupules ten aanzien van experimenteren. Of om binnen de filosofie van Pippi Langkous te blijven: ik heb het nog nooit geproefd, dus ik denk wel dat ik het lust. Ofwel: ook een slechte ervaring is een ervaring.

“Bananenbrood met chocolade en walnoten” verder lezen

Knapperige speculaasbrokken de perfecte traktatie

Knapperige speculaasbrokken met zelfgemaakte speculaaskruiden
Jullie hadden het al eerder van me gelezen: de meeste feestelijkheden mogen aan mij voorbij gaan, evenals de overdaad aan zoetigheid die er onlosmakelijk aan verbonden is. Ik kan het missen. Chocoladeletters, amandelstaven, kerststollen, tulbanden, het mag me allemaal gestolen worden. Er zijn twee uitzonderingen: de ouderwetse, taaie pepernoten en de centimeterdikke, knapperige speculaasbrokken. Niet die schrale, dunne speculaasmannetjes, maar robuuste, ferme schotsen koek. Dat dan naast een beker warme chocolademelk met slagroom, daar kan geen Sinterklaasje tegenop! Nou ja, tenzij hij zijn Piet opdracht heeft gegeven een kook- en boekwinkel leeg te kopen om daarna alle spulletjes te lossen op mijn adres. Helaas heb ik geen schoorsteen en tevens een moeilijk vindbaar adres, dus zal dit wel een utopie blijven. 
“Knapperige speculaasbrokken de perfecte traktatie” verder lezen

Pain d’amande flinterdunne Vlaamse koekjes

Pain d’amande flinterdunne Vlaamse koekjes
Nooit had ik kunnen bedenken dat ik nog zoveel lol zou gaan beleven aan het bakken van koekjes. Het heeft iets kneuterigs, iets oer-burgerlijks, een bezigheid waar ik me in vroeger tijden nooit in had zien verdwijnen, maar nu de dagen niet meer royaal gevuld zijn met allerhande sociale activiteiten en ook de hitte voorlopig niet terug lijkt te keren, is er tijd in overvloed om de uren te vullen met het uitdiepen van mijn bakkunsten. Geloof me, daar valt nog een mensenleven lang aan te sleutelen, omdat ik er veel te laat mee begonnen ben. 

Het belangrijkste is dat ik er nu pas echt de lol van in ga zien. Het maken en vormen van zelfgebakken koekjes is bijna als het leven zelf: soms zit het mee en soms zit het tegen. Als vrouwtje Ongeduld wil ik niet teveel tijd spenderen aan het eindeloos herhalen van slechts één recept. Liefst zou ik alle koekjes die er bestaan ten minste een keer willen bakken. En omdat er in de Koekjesbijbel een enorm assortiment staat, houd ik me daar voor nu even aan vast. Temeer omdat de meeste recepten aardig lijken te kloppen.

“Pain d’amande flinterdunne Vlaamse koekjes” verder lezen