Koekjes met krokant Victoriabeslag

Koekjes met krokant Victoriabeslag
“Laat me raden, vier cijfers achter de komma”? De man in de onberispelijke lichtblauwe merktrui loert indringend naar me. Ik bevind me, temidden van een tiental gelijkgestemden, in een teambuilding sessie. Centrale vraag van deze bijeenkomst is erachter te komen wie we zijn, wat we zijn en hoe we functioneren. Dit alles onder het motto: hoe adequater we onze beste kwaliteiten inzetten, hoe productiever we zijn voor de baas. Time-management stond er op de uitnodiging.

Ik spreek van ver voordat de corona in ons leven kwam, zodat het door de onbeperkte contacten alsnog een dolle boel werd. Met ingewikkelde rollenspellen, hilarische karakter-analyses, communicatie-opdrachten en veel te langdradige koffiepauzes ging iedereen na afloop toch nog tevreden naar huis.

“Koekjes met krokant Victoriabeslag” verder lezen

Bananenbrood met chocolade en walnoten

Bananenbrood met chocolade en walnoten

Als je heel je leven gewend bent om als Eskimo in het uiterste noorden van Alaska te bivakkeren, dan wil dat nog niet zeggen dat je niet zou kunnen genieten van een weekje Canarische eilanden. Met andere woorden: alles wat ons dagelijkse leventje zo vertrouwd maakt, hoeft niet de enige echte waarheid te zijn. Soms dienen we grenzen te verleggen of – zoals men dat in deze tijd zo pseudo-hip weet te duiden – buiten onze comfortzone te durven bewegen.

Ik kan me daar wel in vinden. Zodra we het leven niet meer als één groot avontuur beschouwen, is het vaak gedaan met de pret. En hoewel het daadwerkelijke fysieke “bewegen” nu even aan strikte banden is gelegd, blijft het reizen in je hoofd gelukkig altijd mogelijk. Dat het dan in mijn geval meestal ook verwant is aan culinaire uitstapjes, zal voor jullie geen verrassing zijn. Elke dag doemen er in mijn hoofd trajecten op, die – ook al is dat nooit met opzet zo gekozen – leiden naar een nieuw gastronomisch landschap. Ik ken geen scrupules ten aanzien van experimenteren. Of om binnen de filosofie van Pippi Langkous te blijven: ik heb het nog nooit geproefd, dus ik denk wel dat ik het lust. Ofwel: ook een slechte ervaring is een ervaring.

“Bananenbrood met chocolade en walnoten” verder lezen

Knapperige speculaasbrokken de perfecte traktatie

Knapperige speculaasbrokken met zelfgemaakte speculaaskruiden
Jullie hadden het al eerder van me gelezen: de meeste feestelijkheden mogen aan mij voorbij gaan, evenals de overdaad aan zoetigheid die er onlosmakelijk aan verbonden is. Ik kan het missen. Chocoladeletters, amandelstaven, kerststollen, tulbanden, het mag me allemaal gestolen worden. Er zijn twee uitzonderingen: de ouderwetse, taaie pepernoten en de centimeterdikke, knapperige speculaasbrokken. Niet die schrale, dunne speculaasmannetjes, maar robuuste, ferme schotsen koek. Dat dan naast een beker warme chocolademelk met slagroom, daar kan geen Sinterklaasje tegenop! Nou ja, tenzij hij zijn Piet opdracht heeft gegeven een kook- en boekwinkel leeg te kopen om daarna alle spulletjes te lossen op mijn adres. Helaas heb ik geen schoorsteen en tevens een moeilijk vindbaar adres, dus zal dit wel een utopie blijven. 
“Knapperige speculaasbrokken de perfecte traktatie” verder lezen

Pain d’amande flinterdunne Vlaamse koekjes

Pain d’amande flinterdunne Vlaamse koekjes
Nooit had ik kunnen bedenken dat ik nog zoveel lol zou gaan beleven aan het bakken van koekjes. Het heeft iets kneuterigs, iets oer-burgerlijks, een bezigheid waar ik me in vroeger tijden nooit in had zien verdwijnen, maar nu de dagen niet meer royaal gevuld zijn met allerhande sociale activiteiten en ook de hitte voorlopig niet terug lijkt te keren, is er tijd in overvloed om de uren te vullen met het uitdiepen van mijn bakkunsten. Geloof me, daar valt nog een mensenleven lang aan te sleutelen, omdat ik er veel te laat mee begonnen ben. 

Het belangrijkste is dat ik er nu pas echt de lol van in ga zien. Het maken en vormen van zelfgebakken koekjes is bijna als het leven zelf: soms zit het mee en soms zit het tegen. Als vrouwtje Ongeduld wil ik niet teveel tijd spenderen aan het eindeloos herhalen van slechts één recept. Liefst zou ik alle koekjes die er bestaan ten minste een keer willen bakken. En omdat er in de Koekjesbijbel een enorm assortiment staat, houd ik me daar voor nu even aan vast. Temeer omdat de meeste recepten aardig lijken te kloppen.

“Pain d’amande flinterdunne Vlaamse koekjes” verder lezen

Limoncello mascarponetaart

Limoncello mascarponetaart

Het is een grauwe, gure zaterdag in januari. Grey Saturday, beslis ik, terwijl ik de gordijnen opentrek en een diepe geeuw wegmoffel achter mijn zojuist gepoetste kiezen. Vandaag wil ik me niet laten inpakken door mijn jaarlijkse winterblues. Tijd om de lichtheid van het winterse bestaan op te gaan zoeken. Sommige mensen boeken daarvoor een vakantie naar warmer oorden, ik zoek liever de intimiteit van mijn keukentje op. 

En hoewel ik van nature totaal geen zoetekauw ben, lees ik regelmatig recepten (deze komt uit de digitale versie van het Delicious magazine)  die ik gewoonweg moet maken, om de smaak te ervaren die als het ware van de woorden afdruipt. Ja, ik kan tamelijk goed fantaseren, in mijn hoofd is het een circus aan smaken en geuren. Is deze limoncello mascarponetaart inderdaad zo lekker als hij doet vermoeden? Ik heb de gebruikte limoncello met 25 ml vermeerderd en had het idee dat het nog iets citroeniger mocht smaken, maar voor het overige was hij fantastisch gelukt. Oké, voor een onhandig uilskuiken als ik is het aanbrengen van de koekrand een ware ramp, maar dat minutenlange geklungel proef je gelukkig niet terug. 

“Limoncello mascarponetaart” verder lezen

Kletskoppen een knapperig koekje dat niet zoet is

Kletskoppen

En dan word je opeens terug op je nederige plaats geworpen. Waar ik overigens helemaal terecht thuishoor, laat dat duidelijk zijn. Ik schik me dan ook – zij het met enige weerstand – in mijn lot en schuif opnieuw achteraan in de rij van bakklunzen. Niet dat ik me de laatste tijd meteen een prominente status toe-eigende als Meesterbakker, maar toch: gaandeweg begon zich een klein beetje hoop te ontwikkelen dat zelfs ik onhandelbare deegjes tot makke schapen wist te kneden.

“Kletskoppen een knapperig koekje dat niet zoet is” verder lezen