Mijn moedertje dappere dodo

Mijn moedertje

Mijn moedertje is met haar 82 jaren een dappere dodo. Dat is een compliment. Zeven dagen per week kookt ze haar potje met altijd verse ingrediënten. Ik schreef er hier al eerder over. En als ik een beetje lamlendige dag heb en het koken die dag bijna wil cancellen, denk ik aan haar. Hoe trouw en gedisciplineerd ze haar aardappeltjes schilt vóór het middaguur, evenals de bijbehorende groente klaar zet.

Als de weergoden daarboven echter snode plannen aan het smeden zijn om de Mensheid hier beneden lekker veel overlast te gaan bezorgen, krijgt mama iets paniekerigs over zich. Want “mee veul sneeuw kan ik er nie deur”. Zei ze gisteren tijdens het laatste telefoontje. Dat liegt ze zeker niet, want als er veel sneeuw ligt, mág ze zelfs de deur niet uit van mij. Twee gebroken heupen en twee gebroken polsen is wel genoeg, vind ik. Niet dat de sneeuw daar de oorzaak van was, maar toch …..

Gelukkig kan ik haar direct geruststellen. Appie heeft sinds kort de bezorgservice uitgebreid tot aan haar adres. Daar heeft ze wel oren naar. Ja, mam, je moet wel voor minstens € 70,00 besteden, maar daar wordt het zelfs voor op je keukentafel gezet. Ze humt instemmend.

Mijn moedertje

Vandaag belt ze opnieuw. “Ik heb eigenlijk weinig aan die bezorgservice, want ik heb nooit zoveel contant geld in huis. Dus dan moet ik toch eerst geld gaan pinnen”. Nee, mam, ik betaal voor je via internet. Gaat meteen van je rekening af. O ja? Echt, geloof me maar, het is heel gemakkelijk voor je.

Uit voorzorg heb ik haar alvast geregistreerd als “bezorgklant”, zodat ik, mocht de sneeuwval Siberische vormen aan gaan nemen, meteen kan gaan shoppen bij meneer Appie. Natuurlijk weet ik dat ze het liefst zelf winkelt, zodat ze groenten en fruit op versheid en kwaliteit kan beoordelen, langdurig kan snuffelen tussen de bonusaanbiedingen en ook meteen een leuk loopje heeft, maar als het risico groter wordt dan het voordeel, gaan we fijn teleshoppen. Leve de vooruitgang!

Boodschapjes doen

boodschapjes

De Man kijkt nooit naar reclamefolders. a) Omdat het hem geen hout interesseert en b) omdat Echte Mannen wel iets anders aan hun hoofd hebben dan boodschapjes doen.

De druilerige zondagmiddag van gisteren bleek zich echter bij uitstek te lenen om – weliswaar met alle zichtbare tekenen van verveling – op oud foldermateriaal te herkauwen. Tjee, dan ontdek je nog eens wat! Zijn Sensodyne tandpasta in de reclame enne die lekkere jam, weet je wel, van dat Franse merk, enne ijs, ja, dat ook, enne sjokola, die goeie.

Dus ging De Man vanmiddag gewapend met boodschappenlijst naar Appie voor de immer noodzakelijke boodschapjes. Niet zijn kop of thee, want als er één een oplichter is, nou, dan is Appie het wel volgens hem. Prijsafspraken met zwaar onderbetaalde leveranciers, vaste contracten waardoor de Greenery geen voet tussen de deur kan krijgen, goedkoop Argentijns vlees dat reeds 5 jaar ingevroren is geweest enz.
Maar goed, in deze dure tijden doet een mens wat om op de kleintjes te letten.

Boodschappenronde

Al bij de kassa kwam de teleurstelling. Op de tandpasta en het ijs géén korting. Rap naar de klantenservice dan maar. Alwaar de dame met strenge blik De Man attendeerde op het feit dat hij geen Jokers had geplakt. Geen jokers, geen korting, voegde ze er beslist aan  toe. Bij dergelijke prietpraat doemen er voor ’s Mans ogen venijnige martelwerktuigen op. Gelukkig heeft hij intussen na 54 jaar geleerd dat alleen de juiste argumenten hout snijden in zo’n geval. Dus zegt hij braaf: dan plak jij er toch een sticker op. Die heb ik niet, zegt de dame, vastberaden haar klant niet tegemoet te willen komen.

De Man denkt na en zegt: “Goed, dan gaat de koop niet door. Doe alle boodschappen maar retour en geef me mijn geld terug”.
Dat vergt een hoop gedoe alvorens je dat correct in je kassasysteem verwerkt hebt. Bovendien oogde de dame alsof ze een zwaar weekend achter de rug had. Ze zuchtte duidelijk hoorbaar drie maal zó diep dat De Man bijna zijn merk tandpasta aan wilde bevelen.
Gelukkig bracht een toegesnelde hulpklaas de oplossing. Hij toverde jolig een boekje vol met stickers uit zijn toonbank, plakte die her en der op ’s Mans boodschappen en glimlachte vriendelijk, zoals geleerd op de  “hoe stel ik mijn klanten tevreden”-training.  Appie blij. Man blij.

Moraal van het verhaal.
1) Appie blijft een oplichter en doet doodleuk aan ontmoedigingsbeleid. M.a.w. als de klant pas thuis opmerkt dat hij de voorgespiegelde korting niet heeft gehad, is dat jammer voor hem. Eigen schuld, dikke bult. En Appie houdt meer geld in de kassa.
2) Door de invoering van die zinloze jokers, kun je de klant de illusie geven dat hij bovengemiddeld slim is. (Hij moet immers de stickertjes niet vergeten).
3) De klant is bij Appie, zelfs met jokers, duurder uit dan bij een andere supermarkt. De jokers worden ingezet in het geheel van prijsoorlogje en concurrentieslagje spelen. Appie probeert op deze kinderlijke manier gewoon meer spelers (= klanten) te trekken. Waarvan akte.