Afternoon tea op Windsor Castle

Afternoon tea on Windsor Castle

Al mijn hele leven lang heb ik een fascinatie voor het Verenigd Koninkrijk. Niet alleen de kiezelstranden en krijtrotsen van Sussex of de uitgestrekte zandstranden in het noorden van Norfolk, de imposante kastelen en ruïnes of de rustig meanderende riviertjes met hun groene oevers doen mij deugd, het heeft ook te maken met de inwoners die met hun ogenschijnlijke overzichtelijkheid van diepgewortelde tradities hun leven vorm geven. Prettig excentriek, individualistisch, onverstoorbaar en met een onmiskenbare hang naar sloten black tea vergezeld van de meest voortreffelijke hapjes. Kortom: de British way of life is ten volle aan mij besteed. Oké, die stiff upper lip dienen we er wel even op de koop toe bij te nemen, maar ook zelfbeheersing is één van de instellingen in een mensenleven die ik wel weet te waarderen. 

Met de Britse monarchie, evenals ons eigen koningshuis trouwens, heb ik daarentegen weinig affiniteit. Roddelbladen lees ik niet, dus blijf ik gelukkig verstoken van onzinnig paparazzi-geneuzel. Natuurlijk heb ik intussen wel meegekregen dat Harry en Meghan hun eigen koers zijn gaan varen en dat Harry daarvoor zelfs zijn aanspreektitel van Zijne Koninklijke Hoogheid heeft opgegeven. En dat op 9 april jl Prins Philip, opa van Harry en echtgenoot van Queen Elizabeth overlijdt, lees ik in mijn dagelijkse digitale  krantje. Net geen honderd, dat is sneu, hoewel ik er van overtuigd ben dat veel mensen willen tekenen voor zo’n leeftijd. 

“Afternoon tea op Windsor Castle” verder lezen

Cornish fairings ofwel kruidige gemberkoekjes

Cornish fairings

Mocht ik ooit nog eens opnieuw geboren worden, dan wil ik dat mijn wiegje ergens in het Verenigd Koninkrijk komt te staan. Waarom dat is? Ik heb werkelijk geen idee. Feit is wel dat ik me enorm aangetrokken voel tot de op tradities gestoelde Britse kneuterigheid.

Sterker nog: ik ben idolaat van de servant bells in Downtown Abbey, van de veelomvattende bakcultuur met de bijbehorende imposante AGA’S en ook de overvloedig gevulde picknickmanden, inclusief het obligate geruite kleedje, voor een relaxte zondagmiddag aan de waterkant, doen mij zwijmelen. Let op: dan heb ik het nog niet eens over de oogverblindende symmetrische tuinen, de karakteristieke uithangborden van de pubs die een warme, gemoedelijke sfeer suggereren, het verlokkelijke aardewerk van Emma Bridgewater én natuurlijk de eindeloze koppen sterke Engelse thee.

“Cornish fairings ofwel kruidige gemberkoekjes” verder lezen

Tea Loaf naar recept van Regula Ysewijn

Tea Loaf naar recept van Regula Ysewijn

Kijk, dit vind ik nou echt leuk aan fröbelen in de keuken: terwijl je bezig bent dénk je wat kan dit in hemelsnaam worden, maar als dan na krap 90 minuten je stoutste verwachtingen worden overtroffen is het uiteraard dubbel pret. 

Enkele weken geleden kocht ik het “Brits Bakboek” samengesteld door Regula Ysewijn. Authentieke Britse bakrecepten, daar doe je vrouwtje Eetplezier een groot plezier mee. Niet eens vanwege het vakkundig assembleren van bloem, suiker, boter en eieren, dat is nu eenmaal niet zo heel erg aan mij besteed, maar dat recepten voorzien zijn van een tekst omtrent de oorsprong en tradities die ermee samenhangen, dan ben ik toch echt verkocht. Brits gebak: dat is warmte en gezelligheid. En jawel, ook daarvoor sta ik vooraan in de rij! Bovendien – laat ik het nog maar eens herhalen – we kopen nooit “zomaar” een product, in diezelfde koop ligt altijd een illusie, een droom, besloten. Onbewust hoop ik nog steeds dat mijn alter ego uitgroeit tot een kloon van Mary Berry.

“Tea Loaf naar recept van Regula Ysewijn” verder lezen